ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΗ

2012-02-02T11:49:00.001+02:00

η μεγαλύτερη προδοσία!...

Ο Εθνικός μας Ποιητής στον Εθνικό μας Ύμνο λέει μεταξύ άλλων:

“Η διχόνοια, που κρατάει
ένα σκήπτρο η δολερή,
καθενός χαμογελάει
πάρ’το λέγοντας κι εσύ”΄!

Κατά τη γνώμη μου, η πολυδιάσπαση και η ασυνεννοησία είναι η μεγαλύτερη προδοσία. Σε βάρος της πατρίδας και της θρησκείας. Και όλων των ιερών και οσίων! Που βαρύνει όλους. Ανεξαιρέτως!

Ο καθένας λέει: Λάτε να περάσετε κάτω απ’ τα δικά μας “Καυδιανά Δίκρανα” και όλα θα τακτοποιηθούν, ως δια μαγείας…

Δυστυχώς, στην περίπτωση αυτή, οι γιοι του σκότους αποδεικνύονται σοφότεροι από τους γιους του φωτός, για να θυμηθούμε και το Ευαγγέλιο.

Πράσινοι, γαλάζιοι,ορθοδοξοκάπηλοι, πατριδοκάπηλοι εφιάλτες και τοκογλύφοι χορεύουν γύρω απ’ το βωμό του Μαμωνά. Και λεηλατούν την Ελλάδα και χοροπηδούν πάνω στις πεινασμένες κοιλιές των Ελλήνων.

Κι εμείς, πιστοί στις στενοκεφαλιές μας και τις μωροφιλοδοξίες μας, αλληλοτρωγόμαστε!

Μέχρις ολοσχερούς αλληλοεξοντώσεως!

πσπα-Ηλίας

Σχετικό είναι και το άρθρο, που μας έστειλε το Πατριωτικό Μετωπο, με τον τίτλο:

Προδοσίες και προδότες.

Και ενώ η Ελλάδα μας και ο Λαός μας, λέει το Πατριωτικό Μέτωπο,μπαίνουν στο σκοτεινό μονοπάτι της πείνας, μετά τον εφιάλτη του πλήρους εξευτελισμού της αξιοπρέπειάς μας, οι σκηνοθέτες της προδοσίας, ενός ολάκερου Έθνους, καρφώνουν και τους τελευταίους πασσάλους στο δυστυχισμένο κορμί της Πατρίδας μας.

- Θρονιασμένοι στον σβέρκο μας οι πολιτικοί απατεώνες που κυβερνούν τον τόπο, αρπάζουν τα τελευταία ψίχουλα της περιουσίας του ελληνικού Λαού.

- Γελοίοι βουλευτάδες, χασκογελούν στο κοινοβούλιο, διανέμοντας μεταξύ τους, τα τελευταία ιμάτια της χώρας:

Αριστεροί υπαλληλίσκοι του Σόρος, κομμουνιστές παρελαύνοντες σε επαναστατικές γυμναστικές. Δεξιοί φιλιππινέζες της Μέρκελ, σοσιαλιστές αλητήριοι της Γκόλντμαν Σάκς. Πατριώτες της κωλοτούμπας και πατριώτες της συμφοράς. Με «προβιά λιονταριού και καρδιά λαγού» και κάθε λογής χατζηαβάτηδες, εκπαιδεύονται στο κούρεμα, στου «κασίδι το κεφάλι», «κάθονται και τρων και πίνουν – από την περιουσία του ελληνικού Λαού – και την Άρτα φοβερίζουν».

- Εκατοντάδες «κόμματα» σωτήρων και μεσσιών παράλληλα, ξεπροβάλλουν από παντού: Κλώνοι του Πατριωτικού Μετώπου με ονόματα που να θυμίζουν το Κίνημά μας: ΠΑΠΑΜ, ΠΕΠΑΜ, ΕΠΑΜ, ΠΙΠΑΜ, ΚΑΠΑΜ, ΛΑΠΑΜ κλπ θλιβερά αντίγραφα. Εθνικά Μέτωπα, Λαϊκά Μέτωπα, Σοσιαλιστικά Μέτωπα, Αριστερά Μέτωπα, μέτωπα κάθε λογής. Αρκεί να φέρνουν τη σύγχυση, στον ήδη παραζαλισμένο ελληνικό Λαό και το μεγάλο αφεντικό να τους πετάξει ένα κομμάτι από την πίτα του ασήμαντου.

- Δεκάδες «κινήματα» κάθε λογής, πωλούν σαν δική τους κάλπικη πραμάτεια, αποσπάσματα από τις κρυστάλλινες θέσεις του Πατριωτικού Μετώπου. Άλλοι κατασκευάζουν δήθεν αμεσοδημοκρατικά συντάγματα για γέλια (κατακλέβοντας την δίχρονη και επίπονη επιστημονική δουλειά του Κινήματός μας), άλλοι κατασκευάζουν «Αλληλέγγυα», (προσπαθώντας να χτυπήσουν την προσπάθειά μας να μην πεινάσει κανείς, μέσω του Ανταλλακτηρίου «Αλληλέγγυον»), άλλοι ομιλούν για «ανοιχτούς δρόμους και ανοιχτά σύνορα», προσπαθώντας να θολώσουν τον πολύχρονο αγώνα μας για επιστροφή των εθνικών οδών στον ελληνικό Λαό, άλλοι παριστάνουν τους «αγανακτισμένους» ενώ την ίδια ώρα παρακαλούν για μια θέση στα ψηφοδέλτια των θλιβερών κομματικών σχηματισμών των νεοταξιτών.

- Θλιβεροί υπερήλικες πολιτικάντηδες, (κάποτε επαναστάτες που «τα κατέβασαν» όπως λέει και το τραγούδι των Μάτζικ ντε Σπελ), περιφέρουν τη γεροντική τους άνοια στο πολιτικό παζάρι των ξεφτιλισμένων νεοταξιτών, παριστάνοντας τις μωρές παρθένες και αγοράζοντες στημένες από το σύστημα δημοσκοπήσεις και νούμερα, για είσοδό τους στη Βουλή.

- Και τέλος, ένα απέραντο μπήτ-παζαρ, όπου «επαναστάτες» του γλυκού νερού, ξεπουλούν τις υπηρεσίες τους, τον λόγο τους, το πληκτρολόγιό τους ή ακόμη και την φωνή τους, «για ένα κομμάτι ψωμί, για ένα πουκάμισο αδειανό, για μιαν Ελένη», για ένα ευρωπενηντάρικο.

Σε όλη αυτή τη σύγχυση, η καθαρή και έντιμη φωνή του Πατριωτικού Μετώπου, αν και καταδικασμένη στην απομόνωση από τα συστήματα των νεοταξιτών και τα φερέφωνά τους, εξαίρεση στον θλιβερό κανόνα του «συρφετού που αναζητά ομοιοκαταληξία», επαναλαμβάνει την κεντρική του πρόταση, για οριστική έξοδο της χώρας και του Λαού μας, από την κατοχή:

Αν θέλετε σύμπραξη όλων των αντινεοταξίτικων δυνάμεων, ιδού πεδίον δόξης λαμπρόν: Ελάτε να συνδιοργανώσουμε την Λαϊκή Συντακτική Εθνοσυνέλευση που προγραμματίζουμε, ελάτε να οριστικοποιήσουμε το Σύνταγμα που παραδίδει όλες τις εξουσίες στο Λαό, ελάτε να καλέσουμε τον Λαό να μας δώσει εντολή να ξηλώσουμε μια και καλή, το αναπαραγόμενο μέσα από την διαφθορά του πολιτικό σύστημα, ελάτε να δείξουμε πως εμείς δεν μαζεύουμε «ψηφουλάκια» και «κουκιά», ελάτε να καταργήσουμε πρώτα τον εαυτό μας όπως έκαναν οι Ισλανδοί και οι Αργεντινοί, για να πείσουμε τον Λαό, πως και θέλουμε και μπορούμε να καταργήσουμε το θλιβερό τους νεοταξίτικο πορνείο.

Ελάτε να ανακτήσουμε την χαμένη μας αξιοπρέπεια, να πάρουμε πίσω την περιουσία του ελληνικού Λαού και να του την παραδώσουμε, ελάτε να τους στείλουμε εκεί που τους πρέπει (Κορυδαλλό μεριά), ελάτε να ξαναφέρουμε το χαμόγελο και την ελπίδα, στις νέες γενιές.

Ιδού η Ρόδος ιδού και τα υπόλοιπα λοιπόν.

Πατριωτικό Μέτωπο

Μέλος της Ευρασιατικής Ένωσης
Κεντρικά Γραφεία Αθηνών: Νίκης 33,
10557, Σύνταγμα, Αθήνα
Τηλ. 2103311642, Φαξ: 2103311652

Για την προώθηση

παπα-Ηλίας

2012-02-02T05:38:00.005+02:00

Δείτε τι έλεγε

ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος

για την κρίση της εποχής του

Επιτρέπει ο Θεός να τραντάζεται η γη, αλλά δεν την καταστρέφει, σείει δυνατά τα πάντα με το σεισμό, αλλά δεν τα κατεδαφίζει, για να μας οδηγήσει στην μετάνοια.
Τόσο μεγάλο είναι το πέλαγος της ευσπλαχνίας Του.

Γιατί είδε να παραβαίνουμε τις εντολές Του και να Τον πικραίνουμε υπερβολικά.
Είδε την επιθυμία μας να αρπάζουμε την ξένη περιουσία, είδε ότι χτίζαμε το ένα σπίτι κοντά στο άλλο και ότι επλησιάζαμε το ένα χωράφι κοντά στο άλλο, με σκοπό να κλέψουμε το διπλανό μας.
Είδε ότι δεν ελεούσαμε τα ορφανά και αδιαφορούσαμε για τις χήρες.
Είδε τους δασκάλους να κάνουν τα αντίθετα από εκείνα που εδίδασκαν.
Είδε μαθητές να προσβάλουν τις σεμνές τελετές της Εκκλησίας με αταξίες που αρμόζουν σε θέατρα.
Είδε να ζούμε μέσα στην κακία και να κινούμαστε από φθόνο.
Είδε να προσθέτουμε στο φθόνο και την πονηρία.
Είδε τις καταιγίδες της υποκρισίας να βυθίζουν σαν βάρκες τους απονήρευτους.
Είδε να φονεύουμε σκόπιμα.
Είδε ότι αδικούσαμε όσο μπορούσαμε περισσότερο.
Είδε να ναυαγεί η αγάπη και να προκόβει η απάτη στο πέλαγος της ζωής.
Είδε να αποσκιρτούμε από την αλήθεια και να καταφεύγουμε πρόθυμα στο ψέμα.
Και για συνοψίσουμε, είδε να υπηρετούμε τον πλούτο και όχι τον Κύριο» (Εις άγιον Βάσσον, 1, MG 50, 721).

Είναι περιγραφή και της εποχής μας ή όχι;

Αλίμονο σε κείνους που λένε το κακό καλό και το καλό κακό.
Σε κείνους που παρουσιάζουν το φως ως σκοτάδι και το σκοτάδι ως φως.
Σε κείνους που προβάλλουν το γλυκό ως πικρό και το πικρό ως γλυκό.
Θα αφαιρέσω λοιπόν, λέει ο Θεός, για την ανομία σας από ανάμεσά σας κάθε ισχυρό άνδρα και δυνατή γυναίκα και κάθε άνθρωπο πολεμιστή και δικαστή και κάθε προφήτη και άνθρωπο συνετό.

Δεν είναι δε μικρό είδος οργής να στερηθούν και τις προφητείες.
Μαζί δε με τον προφήτη, λέγει, θα αφαιρέσει και κάθε στοχαστή.
Εδώ μου φαίνεται στοχαστή ονομάζει εκείνον που από τη μεγάλη του σύνεση και από την ίδια την πείρα των πραγμάτων, δίνει σοφές συμβουλές για τα μέλλοντα.
Και θα αφαιρέσω ακόμη και κάθε έμπειρο πρεσβύτερο και πεντηκόνταρχο.
Πρεσβύτερο δεν ονομάζει απλά αυτόν που έχει γεράσει, αλλά αυτόν που μαζί με τα άσπρα μαλλιά του διατηρεί και την πρέπουσα σύνεση.
Και όταν λέει πεντηκόνταρχο εννοεί όλους τους άρχοντες.
Και άρχοντας είναι αυτός που είναι εμπειρογνώμων και γνώστης πολλών και που γνωρίζει να διευθετεί με σύνεση όλες τις υποθέσεις της πόλεως.
Και μαζί μ’ αυτούς θα αφαιρέσει και κάθε συνετό ακροατή.
Γιατί αν αυτό απουσιάζει, ακόμη κι αν υπάρχουν όλα τα άλλα , τίποτε πλέον δεν υπάρχει στις πόλεις, κι αν ακόμη υπάρχουν προφήτες, σύμβουλοι, άρχοντες, αν δεν υπάρχει κανένας που να μπορεί να ακούσει, όλα είναι άσκοπα και μάταια.

Εγώ νομίζω ότι εδώ το ‘θα αφαιρέσω’ που λέει ο Θεός , το λέγει με τη σημασία του θα εγκαταλείψω και θα αφήσω , όπως ακριβώς λέει ο Απόστολος Παύλος: ‘τους εγκατέλειψε ο Θεός, ώστε να παραδοθούν σε νου ανίκανο να διακρίνει το ορθό’, όχι για να δείξει αυτό, ότι δηλαδή τους έριξε σε παράνοια, αλλά τους εγκατέλειψε και τους άφησε να είναι ανόητοι.
Και θα τοποθετήσω σ’ αυτούς νεαρούς άρχοντες, λέει ο Θεός.
Αυτό είναι χειρότερο και φοβερότερο από την αναρχία.
Γιατί εκείνος που δεν έχει άρχοντα, έχει στερηθεί εκείνον που θα τον οδηγήσει, ενώ εκείνος που έχει κακό άρχοντα, έχει εκείνον που τον σπρώχνει στους γκρεμούς.

Και θα επιτρέψω σε απατεώνες να τους εξουσιάσουν, λέει ο Θεός.
Απατεώνες ονομάζει τους είρωνες, τους κόλακες, εκείνους που με τα γλυκά τους λόγια παραδίδουν τους ανθρώπους στο κακό και τον διάβολο.
Και θα συμπλακεί ο λαός και ο ένας άνθρωπος θα ορμήσει εναντίον του άλλου και ο άλλος θα ορμήσει εναντίον του πλησίον του, λέει ο Θεός.
Όπως ακριβώς δηλαδή αν τα ξύλα που συγκρατούν τις οικοδομές σαπίσουν ή αφαιρεθούν, κατ’ ανάγκην οι τοίχοι γκρεμίζονται, αφού τίποτε δεν υπάρχει που να τους συγκρατεί, έτσι και αυτοί για τους οποίους προηγουμένως μιλήσαμε, αφού αφαιρέθηκαν άρχοντες, σύμβουλοι, δικαστές και προφήτες, δεν υπήρχε τίποτε που να εμπόδιζε το λαό να διασπασθεί και να δημιουργηθεί μεγάλη σύγχυση.

Θα αυθαδιάσει το παιδί προς το γέροντα και ο ανέντιμος προς τον έντιμο, λέει και πάλι ο Θεός.
Γιατί όταν περιφρονούνται τα γηρατειά από τους νέους, οι δε ανάξιοι και αποδοκιμασμένοι περιφρονούν εκείνους, που προηγουμένως ήταν αξιοσέβαστοι, η πόλη αυτή δεν είναι δυνατόν να βρίσκεται σε καθόλου καλύτερη κατάσταση από εκείνη που καταφεύγει σε μάντεις»
(Εις Ησαΐαν, κεφ. Γ’, 1,2,3,4, ΕΠΕ 8, 304-306-308-310-314-316-MG 56, 40-44).

Ίσως τελικά δεν είναι τυχαίο το ότι έχουμε στερηθεί ηγέτες σε όλους τους χώρους και πρέπει να ξαναδούμε τις πνευματικές ρίζες της κρίσης.
Ο άγιος πάντως μας προτρέπει σε μετάνοια και υπέρβαση της ανομίας μας.
Ας τον ακούσουμε.

π. Θ.Μ.

Ι. Ναὀς Αγίου Δημητρίου Πειραιώς
http://anavaseis.blogspot.com/2011/11/blog-post_8988.html

2012-02-02T05:11:00.002+02:00

2012-02-01T19:15:00.001+02:00

2012-02-01T16:34:00.001+02:00

2012-02-01T09:37:00.005+02:00

Ποιος φυλακισμένος είναι μακάριος;

του αρχιμ. Δανιηλ Αεράκη

Ο χριστιανός είναι μακάριος, όταν πάσχη για την αρετή.
Ο χριστιανός είναι έτοιμος να δίνει απολογία για την πίστη του, για το όνομα του Κυρίου Ιησού Χριστού.
Μια τέτοια απολογία είναι ομολογία πίστεως.
Και η μαρτυρική ομολογία, είναι μια από τις δυο βασικές προϋποθέσεις για να λάβη ο πιστός το στεφάνι της αιώνιας δόξας.
Τονίζει ο απ. Πέτρος:
«Εἰ καί πάσχοιτε διά δικαιοσύνην, μακάριοι. Τόν δέ φόβον αὐτῶν μή φοβηθῆτε μηδέ ταραχθῆτε. Ἕτοιμοι πρός ἀπολογίαν παντί τῷ αἰτοῦντι ὑμᾶς λόγον περί τῆς ἐν ὑμῖν ἐλπίδος μετά πραΰτητος καί φόβου» (Α΄Πετρ. γ΄14-15).

• Σε απολογία κλήθηκε και ο ηγούμενος της Μονής Βατοπεδίου.
Αλλεπάλληλα τα απολογητικά υπομνήματα και του ιδίου και του συγκατηγορουμένου συμμοναστού του.
Αλλά ποιος μπορεί να ισχυριστή, ότι οι απολογίες και οι καταθέσεις για περιουσιακά στοιχεία μιας Μονής είναι απολογίες και ομολογίες για το πρόσωπο του Ιησού Χριστού;

• Ας κάνουμε πιο πρωτοχριστιανικό ερώτημα:
Μπορεί η οποιαδήποτε φαντασία να φανταστή το Θεάνθρωπο Κύριο, τον ηγούμενο πάσης κτίσεως, την κεφαλή της Εκκλησίας, να διεκδική το ιδιοκτησιακό καθεστώς μιας λίμνης;
Να βρίσκεται π.χ. στα παραθαλάσσια Καπερναούμ, να δείχνη τη λίμνη της Γαλιλαίας, και να διακηρύττη:
«Η λίμνη αυτή ανήκει στην αδελφότητα μας, στην αδελφότητα των Αποστόλων μου»;

Ό,τι για τον Κύριο είναι αδιανόητο, μπορεί να γίνεται δικαστική διένεξις μιας Μονής, που διεκδικεί μια λίμνη;
Η ακτημοσύνη των μοναχών δεν ακολουθεί την ακτημοσύνη του Χριστού και όλης της αδελφότητάς Του (Ματθ. ι΄9);
Λέει ο ιερός Χρυσόστομος:
«Τό “Πώλησόν σου τά ὑπάρχοντα καί δός πτωχοῖς, καί δεῦρο ἀκολούθει μοι’’, εἶπεν ὁ Χριστός καί πρός τούς τῆς ἐκκλησίας προέδρους περί τῶν τῆς εκκλησίας κτημάτων... Νυνί δέ οἱ τοῦ Θεοῦ ἱερεῖς τρυγητῷ καί ἀμητῷ παρακάθηνται, καί πράσει καί ἀγορασίᾳ προσόδων» (Ε.Π.Ε. 12,292). (Μετάφρασις: Το «Πούλησε τα υπάρχοντά σου και μοίρασέ τα στους φτωχούς και έλα να με ακολουθήσης» (Ματθ. ιθ΄21), το είπε ο Χριστός, και για τους προεστώτες της Εκκλησίας, για τα κτήματα της Εκκλησίας...
Δυστυχώς τώρα λειτουργοί του Θεού, αφιερωμένοι, ασχολούνται με τρύγους και θερισμούς, με αγοροπωλησίες και με έσοδα.

• Μερικοί θέλησαν να κατατάξουν στους μάρτυρες και ήρωες τον κληρικό, που βρέθηκε προφυλακισμένος στις φυλακές Κορυδαλλού.
Όλοι βέβαια συμφωνούν για τρία οδυνηρά πράγματα:

Πρώτον, όλοι θλίβονται, διότι ρασοφόρος βρίσκεται στη φυλακή· εκφράζουμε όλοι τη συμπάθειά μας.

Δεύτερον, όλοι ρωτάνε, γιατί για υπόθεσι, που εμπλέκονται δεκάδες πρόσωπα (και υψηλά ιστάμενοι), μόνο ένας προφυλακίστηκε, και αυτός κληρικός;

Τρίτον, όλοι ευαισθητοποιήθηκαν για το χρόνο προφυλακίσεως του ηγουμένου (στο Δωδεκαήμερο των εορτών).

• Αλλ’ από του σημείου αυτού μέχρι του σημείου να θεωρήται μάρτυρας της πίστεως ο προφυλακισθείς, δεν νομίζετε ότι υπάρχει απόστασις;
Σεβαστές είναι οι επισκέψεις συμπαθείας, οφειλόμενες σε κάθε φυλακισμένο.
Και ωρισμένες δηλώσεις συμπαραστάσεως στον εν λόγω ηγούμενο, είναι νοητές.
Όπως επίσης σεβαστές είναι και ωρισμένες διαφοροποιημένες απόψεις, ηπίων μάλιστα τόνων.

Δε χρειάζονται οι υπερβολές, όπως το να ταυτίζεται κληρικός προφυλακισμένος για περιουσιακές υποθέσεις, με τη σταύρωσι του Χριστού, με το διωγμό της Εκκλησίας, με τα βασανιστήρια αγίων μαρτύρων, ακόμα και με τη... σφαγή των νηπίων από τον Ηρώδη!
Ποιος κληρικός δέχεται να θεωρηθή αθώο νήπιο;
Και όμως στον υπερβολικό ζήλο συμπαραστάσεως στον ηγούμενο, κάποιοι τον κατέταξαν στη χορεία «των σφαγιασθέντων με την απάνθρωπη εντολή του Ηρώδη»!
Κάτι τέτοια μάλλον ζημιά κάνουν στον συμπαθή ηγούμενο.

• Ας προσγειωθούμε στη χριστιανική πραγματικότητα.
Ας δούμε και πάλι τον απόστολο Πέτρο, που δείχνει το μακάριο μάρτυρα, αυτόν που πάσχει ως ομολογητής του Χριστού, και όχι για άλλους λόγους:

« Εἰ ὀνειδίζεσθε ἐν ὀνόματι Χριστοῦ, μακάριοι.
Εἰ ὡς Χριστιανός πάσχει τις, μή αἰσχυνέσθω, δοξαζέτω δέ ἐν τῷ μέρει τούτῳ» (Α΄Πετρ. δ΄14-16).

2012-02-01T00:26:00.001+02:00

ΠΕΡΙΕΡΓΗ «ΔΙΑΚΙΝΗΣΗ» ΧΡΗΜΑΤΩΝ,

ΟΠΛΩΝ ΚΑΙ, ΚΥΡΙΩΣ, ΚΑΚΟΔΟΞΩΝ ΙΔΕΩΝ

ΑΠΟ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥΣ

ΕΝΟΧΗ ΣΙΩΠΗ ΤΗΣ Ι. ΣΥΝΟΔΟΥ

Δεν κατανοεί η Ι. Σύνοδος, ότι η σιωπή αποβαίνει όπλο, εν καιρώ, στα χέρια των εχθρών της Εκκλησίας;

Κατά τον Κυνουρίας κ. Αλέξανδρο:
* «Οδηγός μας προσκυνητός» και «Αρχηγός» της Εκκλησίας είναι ο Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος!
(Μέχρι τώρα γνωρίζαμε Σεβασμιώτατε, πως ο Χριστός είναι ο αρχηγός μας).
* Προϋπόθεση για να ανήκουμε στην Μία Εκκλησία είναι να... βρισκόμαστε στην «αγκαλιά» του Πατριαρχείου της Κων/πόλεως!
* Ο Πατριάρχης «μας οδηγεί σύμφωνα με την εντολή του Κυρίου εις πάσαν την αλήθειαν»!
(Και οι συμπροσευχές του πατριάρχη, Σεβασμιώτατε, και η αποδοχή του Βατικανού ως Εκκλησίας απὀ τον κ. Βρθολομαίο, είναι Εντολές του Κυρίου;

Αναπάντητα παραμένουν τα ερωτήματα που τέθηκαν στην Ι. Σύνοδο και τον μητροπολίτη Μαντινείας και Κυνουρίας κ. Αλέξανδρο, στο αυτοκίνητο του οποίου (κατά την είδηση της 19/1/2012) βρέθηκαν εκατομμύρια χρημάτων, αλλά και όπλα. Ρωτάμε, λοιπόν, αμφοτέρους:

(1) Αληθεύει η πληροφορία που δημοσιεύθηκε στο ιστολόγιο “Ρομφαία” ότι η αστυνομία προέβη σε «σύλληψη ιεράρχη με όπλα και 35(!) εκατομμύρια ευρώ στις αποσκευές του»;

http://www.romfea.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=10667:mitropolitis-mploko-lefta&catid=13.

(2) Αληθεύει αυτό που γράφτηκε, πως «η Σύνοδος απαίτησε από τον κ. Πολυγένη του Εκκλησιαστικού Πρακτορείου Ειδήσεων “Ρομφαία” να απαλείψει ...τη μάρκα και τον αριθμό του αυτοκινήτου που βρέθηκαν τα χρήματα και τα όπλα; Οπερ και εγένετο. Ο κ. Πολυγένης απάλειψε την αναφορά»
(panayiotistelevantos.blogspot.com/2012/01/blog-post_4602.html).

Αν δεν αληθεύουν αυτά, γιατί η Ι. Σύνοδος σιωπά;

Γιατί ο Μητροπολίτης Μαντινείας δεν διαψεύσει την είδηση; Γιατί δεν κατέθεσε αγωγή σε όποιον ή σε όποιους διασπείρουν ειδήσεις, αν αυτές είναι συκοφαντικές; Γιατί αφήνει τους πιστούς να σκανδαλίζονται και τους εχθρούς της Εκκλησίας να τρίβουν τα χέρια τους; Γιατί αφήνει να πλανάται η υποψία, ότι τα σκάνδαλα περί παρανόμου διακινήσεως χρημάτων και όπλων, που έχουν καταγγελθεί στο χώρο του Βατικανού, τώρα αγγίζουν και τη δική μας Εκκλησία και μάλιστα ατιμώρητα;

Γιατί, το και κυριότερο, η Ι. Σύνοδος δεν ενεργεί με τρόπο τέτοιο, ώστε να μην δώσει «όπλα», σ’ όσους αύριο θελήσουν με αυτά τα στοιχεία να χτυπήσουν την Εκκλησία ή να την εκθέσουν στα μάτια του λαού και να παίξουν τα παιχνίδια τους;

Διαβάζοντας τις θλιβερές ειδήσεις του τελευταίου καιρού για μητροπολίτες, θυμηθήκαμε τις αθεολόγητες φράσεις (που θέσαμε στην αρχή του κειμένου αυτού) τις οποίες είπε ο μητροπολίτης Κυνουρίας, όταν επισκέφθηκε τον Πατριάρχη Βαρθολομαίο. Τότε, κανείς σχεδόν δεν ασχολήθηκε μ’ αυτές, η δε Ι. Σύνοδος δεν τις διόρθωσε, αδιαφόρησε, όπως μας έχει συνηθίσει με όσα άλλα πολύ χειρότερα και βλάσφημα ή αιρετικά λέγονται τελευταία από επισκόπους.

Είπε τότε ο Μητροπολίτης Μαντινείας και Κυνουρίας Αλέξανδρος:

“…Το στήριγμά μας, και το φως και η χαρά μας, είστε εσείς, Παναγιώτατε. Είμεθα βέβαια χριστιανοί της Αυτοκεφάλου Εκκλησίας της Ελλάδος, η οποία απεκόπη από δυνάμεις ξένες, για πονηρούς σκοπούς. Και θα ηταν ορθό και πρέπον εμείς να παραμέναμε μέσα στην αγκαλιά της Μίας Αγίας Ορθοδόξου Εκκλησίας για να έχει η Ορθοδοξία την δύναμή της και τη δόξα της. Όμως τα πράγματα έτσι οδηγήθηκαν και έτσι έγιναν. Εμείς όμως νιώθουμε ...τον Οικουμενικό Πατριάρχη μας ως τον πατέρα μας, τον οδηγό μας και εκείνον που μας οδηγεί σύμφωνα με την εντολή του Κυρίου εις πάσαν την αλήθειαν... Και γι' αυτό σήμερα ήρθα εδώ (στο Φανάρι) να ζητήσω και να προσκαλέσω ...να έρθει στην Τρίπολη ο Πατριάρχης· να προσκυνήσουμε τον αρχηγό της Εκκλησίας μας και να λάβουμε την ευλογία του, ώστε να ανανεώσουμε τις δυνάμεις μας και να προχωρήσουμε στην πορεία μας με δύναμη και με στόχους υψηλούς και σωτηριώδεις για το γένος και για την πίστη”».

Συμφωνούν οι λοιποί Επίσκοποι, οι πνευματικοί, οι μοναχοί, οι εκκλ. οργανώσεις ότι ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος μας οδηγεί «εις πάσαν την αλήθειαν»; Η σιωπή τους δείχνει, είτε ότι συμφωνούν, είτε ότι δειλιούν να διαφωνήσουν.

Λεόντιος Διονυσίου

2012-01-31T18:10:00.008+02:00

ΘΡΗΣΚΕΙΑ

του Φιλολόγου - Θεολόγου κ. Κωνσταντίνου Σιαμάκη

Γιὰ τὴ θρησκεία ὅταν γράφω, πρέπει πρῶτα ἀπ̉ ὅλα νὰ διευκρινίσω ὅτι δὲν ἔχει καμμία σχέσι μὲ τὴν πίστι στὸ θεό. ὁ δεσμὸς τῶν Χριστιανῶν, καὶ τῶν πρὸ Χριστοῦ Ἰσραηλιτῶν, μὲ τὸ μόνο ὑπαρκτὸ θεὸ δὲν εἶναι θρησκεία˙ εἶναι πίστι. ἡ Χριστιανικὴ πίστι εἶναι συμφωνία καὶ συμβόλαιο μεταξὺ θεοῦ καὶ ἀνθρώπων, τῶν Χριστιανῶν, ἡ μόνη αἰώνια καὶ σωτήρια ἀλήθεια. ἐκφράζεται καὶ διατυπώνεται στὴ θεόπνευστη Βίβλο, τὴν Παλαιὰ καὶ τὴν Καινὴ Διαθήκη. παίρνει τὸ ὄνομά της ἀπὸ τὸ ὄνομα τοῦ Χριστοῦ, τοῦ ὁποίου ἐτυμολογικῶς εἶναι παράγωγο. καὶ ἔχει φορέα τὴν ἐκκλησία τῶν Χριστιανῶν καὶ ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ ἀσφαλῶς. ἡ Χριστιανικὴ πίστι εἶναι καὶ διδασκαλία καὶ προαίρεσι καὶ πνευματικὴ βασιλεία. ἐπαναλαμβάνω δὲν εἶναι θρησκεία, ὅπως δὲν ἦταν τέτοια οὔτε ἡ ἀτελὴς ἀλλ̉ ἀληθινὴ λατρεία τῆς Π. Διαθήκης. τόσο ἡ παλιὰ κι ἀτελὴς ὅσο καὶ ἡ νέα καὶ τέλεια πίστι στὸν ἀληθινὸ θεὸ στὴ Βίβλο δὲν λέγεται θρησκεία ποτέ. ἔξω καὶ ξένες ἀπὸ τὴν πίστι εἶναι ἡ ἀθεΐα καὶ ἡ θρησκεία.

Θρησκεία εἶναι ὅλες οἱ βλακεῖες καὶ παλαβομάρες ποὺ λὲν καὶ κάνουν οἱ ἄνθρωποι, ὅταν χάσουν ἢ κι ἐξ ἀρχῆς δὲν ἔχουν τὴν πίστι στὸν ἀληθινὸ θεὸ κι ἀπομακρυνθοῦν ἀπ̉ αὐτὸν ἢ δὲν τὸν ἔχουν γνωρίσει ποτέ. εἶναι τὸ ὑποκατάστατο τῆς πίστεως, καὶ ὑποκατάστατο πολὺ ἄσχημο κι ἀκάθαρτο. εἶναι ἡ κυριώτερη ὁμαδικὴ παράκρουσι φρενῶν καὶ λαϊκὴ ψυχοπάθεια. εἶναι δαιμονισμός. εἶναι δὲ ἡ θρησκεία καὶ τὸ ἐχθρικώτερο πρὸς τὴ Χριστιανικὴ πίστι πρᾶγμα, πολὺ χειρότερο ἀπὸ τὴν ἁμαρτία καθ̉ ἑαυτήν, ἀκόμη καὶ τὴ βαρύτερη ἁμαρτία. οἱ θρῆσκοι, εἴτε Ἰουδαῖοι καὶ μουσουλμάνοι (= πεπτωκότες ἀπὸ τὴ Χριστιανικὴ ἢ προχριστιανικὴ πίστι) εἴτε εἰδωλολάτρες (= μὴ προσελθόντες στὴ Χριστιανικὴ πίστι ἢ μὴ γνωρίσαντες αὐτήν), ὑπῆρξαν ἀνὰ τοὺς αἰῶνες οἱ μόνοι διῶκτες καὶ δήμιοι καὶ βασανισταὶ τῶν Χριστιανῶν. στὴν πραγματικότητα οὐδέποτε ἄθεοι δίωξαν τὴ Χριστιανικὴ πίστι. τὴν πιὸ ἥσυχη ζωὴ πέρασαν οἱ Χριστιανοὶ ἀνάμεσα στὰ χρόνια 363-379, ὅταν βασίλευαν οἱ ἓξ αὐτοκράτορες, ποὺ ἦταν τυπικὰ εἰδωλολάτρες καὶ οὐσιαστικὰ ἄθεοι, ποὺ προτιμοῦσαν ὡς ἀξιωματούχους των καὶ ὑπαλλήλους τῆς κρατικῆς μηχανῆς των τοὺς Χριστιανοὺς ὡς ἀδιαφθόρους καὶ ἐμπίστους, ἐνῷ ἀπεχθάνονταν τοὺς δικούς των εἰδωλολάτρες ὡς φαύλους. αὐτοὶ ἐπανέφεραν ἀπὸ τὴν ἐξορία στὴ θέσι του τὸν Μ. Ἀθανάσιο, τὸν ὁποῖο εἶχαν διώξει κι ἐξορίσει οἱ τρεῖς προηγούμενοι αὐτοκράτορες, δύο ‘‘Χριστιανοὶ’’ καὶ ‘‘πάτρωνες τῆς ἐκκλησίας’’ κι ἕνας ἀνεψιὸς κι ἐξάδερφός τους φανατικὸς εἰδωλολάτρης καὶ θεοπάλαβος.

οἱ δὲ μετὰ τοὺς ἓξ ἀθέους πάλι ‘‘Χριστιανοὶ’’ αὐτοκράτορες καὶ ‘‘πάτρωνες τῆς ἐκκλησίας’’ πάλι εὐνόησαν τὴ δολοφονία τοῦ Ἰωάννου Χρυσοστόμου. στὸν πρῶτο ἀπὸ τοὺς ἓξ ἀθέους, ποὺ ἐπανέφερε τὸν Ἀθανάσιο, ὅταν τοῦ ἔγραψε ‘‘Ἐπίσκοπε, θέλω νὰ γίνω Χριστιανός’’, ὁ Ἀθανάσιος τοῦ ἀπάντησε˙ ‘‘Τέτοιος ποὺ εἶσαι, δὲν γίνεται νὰ γίνῃς Χριστιανός’’. κι ἐκεῖνος τὸν ἐκτίμησε ἄλλο τόσο.

καὶ τὸν Ἰωάννη τὸ Χρυσόστομο ὡς ἐπίσκοπο Κωνσταντινουπόλεως τὸν προστάτευε ἀπὸ τοὺς ‘‘Χριστιανοὺς’’ ἐχθρούς του ὁ ‘‘εἰδωλολάτρης’’ ἄθεος πρωθυπουργὸς Εὐτρόπιος˙ ὅταν ὁ Εὐτρόπιος δολοφονήθηκε ἀπὸ ἄλλον εἰδωλολάτρη θρῆσκο πρωθυπουργό, μετὰ ἀπὸ λίγο δολοφονήθηκε κι ὁ Χρυσόστομος ἀπὸ τοὺς ‘‘Χριστιανοὺς’’ αὐτοκράτορες καὶ ‘‘ἐπισκόπους’’. καὶ τρεῖς αἰῶνες πιὸ μπροστὰ ὁ ‘‘εἰδωλολάτρης’’ καὶ στὴν πραγματικότητα ἄθεος αὐτοκράτορας Ἀδριανὸς (117-138) ἦταν ἐκεῖνος ποὺ ἐξέδωκε διάταγμα νὰ τιμωρῆται αὐστηρὰ ὅποιος καταγγείλῃ Χριστιανό, μόνο ἐπειδὴ εἶναι Χριστιανός, καὶ ἔκτισε σ̉ ὅλη τὴν αὐτοκρατορία του αἴθουσες, γιὰ νὰ ἐκκλησιάζουν σ̉ αὐτὲς οἱ Χριστιανοὶ καὶ νὰ λατρεύουν τὸ θεό τους ἀνενόχλητοι, ἐνῷ οἱ εἰδωλολάτρες προέβαλλαν τὴν ἀντίρρησί τους, πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ μὴν εἶναι ἄθεοι οἱ Χριστιανοί, ἀφοῦ λατρεύουν τάχα κάποιο θεὸ μέσα σὲ ναοὺς ἀνεικονικούς; γι̉ αὐτοὺς κάθε ἀνεικονικὸς ἦταν ἄθεος.

αὐτοὶ οἱ πρῶτοι χῶροι τῆς χριστιανικῆς λατρείας ἔμειναν στὴν ἱστορία ὡς ἀδριάνεια ἢ ἀδριάνεια συνακτήρια. τοὺς τὰ ἔκτισε μὲ δημόσιες δαπάνες ὁ ἄθεος Ἀδριανός. (πολλὲς παραπομπὲς γι̉ αὐτὰ ποὺ λέω σὲ ἀρχαῖες χριστιανικὲς καὶ μὴ χριστιανικὲς πηγὲς τόσο ἑλληνόγλωσσες ὅσο καὶ λατινόγλωσσες ἔχω στὸ σύγγραμμά μου ‘‘Ἐξωχριστιανικὲς μαρτυρίες γιὰ τὸ Χριστὸ καὶ τοὺς Χριστιανούς’’, Θεσσαλονίκη 1995¹, Ἀθήνα 2000²). καὶ οὐδέποτε στὴν ἱστορία τους οἱ Χριστιανοὶ καὶ ἡ ἐκκλησία τους πέρασαν τόσο ὄμορφα ὅσο ἐπὶ τῶν ἀθέων αὐτοκρατόρων. τὸ μάθημα αὐτὸ ἡ ἐκκλησία δὲν πρέπει νὰ τὸ λησμονῇ ποτέ. οἱ θρῆσκοι εἶναι πάντα διῶκτες καὶ δήμιοι, διότι εἶναι φρενοβλαβεῖς καὶ φθονεροί˙ φαρισαῖοι, χασιδίμ, ἰουδαῖοι, φιλόσοφοι, σταυροφόροι, ἱεροεξετασταί, ἰησουΐτες, ταλιμπάν, φενταγίν, μουτζαχεντίν, ἀγιατολάχ, μασόνοι, σίχ, καμικάζι, γεροντάδες˙ δολοφόνοι ἐν ὀνόματι τοῦ θεοῦ.

Διαφέρει δὲ ἡ πίστι ἀπὸ τὴ θρησκεία ὅσο γίνεται νὰ διαφέρουν δυὸ ἄκρως ἀντίθετα πράγματα καὶ ἐχθρὰ μεταξύ τους. ἀντικειμενικῶς ἡ πίστι εἶναι τὸ ζητούμενο ποὺ ζητάει ὁ θεὸς ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο, ἐνῷ ἡ θρησκεία εἶναι ἐκεῖνο ποὺ κάνει ὁ ἄνθρωπος μετὰ τὴν ἄρνησι τοῦ θεοῦ, ὅταν ἔχῃ παραφρονήσει, γιὰ νὰ γεμίσῃ τὴν κενὴ στὴν ψυχή του θέσι τοῦ ἀπορριφθέντος θεοῦ μὲ σκουπίδια τῆς ἐπινοήσεώς του. ὑποκειμενικῶς ἡ πίστι εἶναι ἰσόρροπη λειτουργία τῆς ἀνθρωπίνης ὑπάρξεως καὶ σωφροσύνη, ἐνῷ ἡ θρησκεία εἶναι ἀνισορροπία καὶ παραφροσύνη, ἐκδήλωμα ψυχοπαθείας˙ τὸ κυριώτερο δεῖγμα λαϊκῆς ψυχοπαθείας.

Ὁ πλησιέστερος πρὸς τὸν πιστὸ ἄπιστος εἶναι ὁ ἄθεος καὶ ἄθρησκος, ποὺ ὁμολογεῖ ὅτι δὲν πιστεύει οὔτε σὲ θεὸ οὔτε σὲ τίποτε τὸ μεταφυσικό, ἐνῷ ὁ πιὸ ἀπόμακρος ἀπὸ τὸν πιστὸ ἄπιστος εἶναι ὁ θρῆσκος, ὁ ὁποῖος οὐσιαστικὰ ἢ καὶ τυπικὰ εἶναι πάντοτε εἰδωλολάτρης καὶ πολύθεος, καὶ λατρεύει θεοὺς πλαστοὺς καὶ ψεύτικους, προσωποποιήσεις καὶ δικαιώσεις τῶν ἁμαρτωλῶν ἐπιθυμιῶν του καὶ πράξεών του, καὶ θρησκεύει φανατικὰ κι ἐπικίνδυνα σὰν τρελλός. διότι ὅλα ὅσα κάνει γιὰ τοὺς λεγομένους ‘‘θεούς του’’ ἢ ‘‘ἥρωές του’’ ἢ ‘‘ἁγίους του’’ εἶναι ἐκδηλώματα τῆς φιλαυτίας του καὶ τῆς φρενοβλαβείας του. ὁ ἁπλῶς ἄθεος ἔχει ἁπλῶς ἀφαιρέσει ἀπὸ τὴν ψυχή του καὶ τὴ ζωή του τὸ θεῖο, χωρὶς καὶ νὰ ἔχῃ φτιάξει κανένα ὑποκατάστατο, ἐνῷ ὁ θρῆσκος μετὰ τὴν ἀφαίρεσι τοῦ πραγματικοῦ θεοῦ ἔχει προσθέσει στὸ κενό του, γιὰ νὰ τὸ στουπώσῃ, καὶ ὑποκατάστατο. ὁ ἄθεος, ποὺ διατηρεῖ τὸ κενό του κενό, ἐνδέχεται κάποτε ν̉ ἀναζητήσῃ τὸ θεό, διότι ὁ ἄνθρωπος φύσει ἀναζητάει τὸ θεῖο καὶ ἀπὸ κατασκευῆς ἔχει στὴν ψυχή του ὑποδοχὴ γιὰ τὸ θεό. ἐκτὸς αὐτοῦ μετὰ τὴν ἀποβολὴ τοῦ θεοῦ διατηρεῖ στὸν περίγυρο τῆς ὑποδοχῆς του τὴν ὀσμὴ τοῦ θεοῦ, ποὺ εἶναι κάποια δικαιοσύνη καὶ λογική. ἐκεῖνος ὅμως ποὺ γέμισε τὸ κενό του μὲ τὸ ὑποκατάστατο, οὐδέποτε θ̉ ἀναζητήσῃ τὸν πραγματικὸ θεό, ἐπειδὴ εἶναι ἤδη κορεσμένος καὶ στουπωμένος μὲ τὴ διάστροφη ἱκανοποίησί του. τὸ πάντοτε ἀκάθαρτο καὶ ἄδικο καὶ παράλογο ὑποκατάστατό του ἔχει δώσει στὸν περίγυρο τῆς ὑποδοχῆς τοῦ θείου δύσοσμο καὶ δηλητηριῶδες ἐμπότισμα. μισεῖ πλέον τὸν ἀληθινὸ θεὸ καὶ τοῦ θεοῦ τὸ θέλημα καὶ τοῦ θεοῦ τοὺς πιστούς˙ καὶ τοὺς φθονεῖ θανάσιμα καὶ δίπλα τους αἰσθάνεται κομπλεξικά, ὅπως ὁ Κάιν δίπλα στὸν Ἄβελ, καὶ τοὺς διώκει, καὶ γίνεται καὶ δήμιός τους.

Ἀθεΐα ἀπὸ ἀθεΐα διαφέρει, καὶ κάθε ἀθεΐα ἔχει τὸ δικό της αἴτιο. ἄλλη εἶναι ἡ ἀθεΐα ὡρισμένων ἀρχαίων Ἑλλήνων, οἱ ὁποῖοι χαρακτηρίστηκαν ὡς ἠρέμα ἄθεοι, ὅπως οἱ Ἀναξαγόρας, Πρωταγόρας, Θουκυδίδης, Ἱπποκράτης, Ἀριστοτέλης, Μ. Ἀλέξανδρος, Θεόφραστος, ἡ ὁποία προερχόταν ἀπὸ ἀηδία πρὸς τὴν περιρρέουσα βρόμικη καὶ βλακώδη θρησκεία, ἄλλη ἡ ἀθεΐα ὡρισμένων Γάλλων ἐπαναστατῶν ἢ Ῥώσων ἐπαναστατῶν, ἡ ὁποία προερχόταν ἀπὸ σκανδαλισμὸ τῶν ἀνθρώπων ἀπὸ τὸν πάπα Ῥώμης καὶ τὸ ἀκάθαρτο κι ἀπάνθρωπο περιβάλλον του ἢ ἀπὸ τὸ ἀκάθαρτο αὐλικὸ περιβάλλον τοῦ τσάρου τοῦ Ῥασποῦτιν καὶ τοῦ ῥωσικοῦ ἱερατείου, κι ἄλλη ἡ ἀθεΐα τῶν μαλθουσιανῶν ἢ δαρβινιστῶν ἢ φροϋδιστῶν ἢ μαρξιστῶν, ἡ ὁποία προέρχεται ἀπὸ τὸν ἐσωτερικὸ ψυχικὸ κόσμο τῶν εἰσηγητῶν της, ποὺ ἐνωχλοῦνταν ἀπὸ τὴν ὕπαρξι τοῦ δικαιοκρίτου θεοῦ καὶ τὸ θέλημά του, ὅπως αὐτὸ ἐκφράζεται στὴ Βίβλο. αὐτοὶ οἱ τελευταῖοι ‘‘ἄθεοι’’ δὲν εἶναι αὐθεντικοὶ ἄθεοι, ἀλλὰ κατ̉ οὐσίαν εἰδωλολάτρες μὲ θρήσκευμα τὴν ἰδεολογία καὶ ἰδεοληψία τους. ἂν λ.χ. δὲν ἦταν θρήσκευμα ὁ κομμουνισμός, οἱ κομμουνισταὶ δὲν θὰ διατηροῦσαν ταριχευμένα τὰ πτώματα τοῦ Λένιν καὶ τοῦ Στάλιν σὲ εἰδικὰ μουσεῖα - τεμένη μὲ τιμητικὴ - ἱερατικὴ φρουρὰ καὶ δὲν θὰ ἔστηναν εἰκόνες των γλυπτὲς καὶ χρωστικές, καὶ δὲν θὰ πραγματοποιοῦσαν πάνδημες προσκυνηματικὲς ἐκδρομὲς σ̉ αὐτὰ τὰ πτώματα καὶ σ̉ αὐτὲς τὶς εἰκόνες. οἱ αὐθεντικοὶ ἄθεοι καὶ ὑλισταὶ ἀμέσως μετὰ τὴ διαπίστωσι τοῦ θανάτου ἐκείνων θὰ πετοῦσαν τὰ πτώματά τους σὲ κάδους ἀπορριμμάτων, ὅπως πετοῦσαν καὶ τὰ μαλλιὰ ἐκείνων οἱ κουρεῖς καὶ τὰ κομμένα νύχια τους σὲ τέτοιους κάδους καὶ τὰ οὖρα καὶ τὰ κόπριά τους στὶς ἀποχετεύσεις τῶν ἀποχωρητηρίων. θρησκεία ἀπὸ θρησκεία ὅμως κατ̉ οὐσίαν δὲν διαφέρει.

Ὡς ἑλληνικὴ λέξι ἡ θρησκεία εἶναι λέξι ὀργιαστικὴ καὶ ἠχοποίητη ἀπὸ τὴν τελεστικὴ φασαρία τοῦ ὀργίου, κι ἔχει ἐτυμολογικὴ σχέσι μὲ τὶς λέξεις θρῆσκος θρῆνος θροῶ θριάσιος θρίαμβος θρίδαξ θριδακίνη θρᾷξ θύρσος καὶ μερικὲς ἄλλες ὁμόρριζες, ὅλες παραγόμενες ἀπὸ τὸν ἦχο θρ τῆς φασαρίας τοῦ ὀργίου. στὴ λατινικὴ ἡ θρησκεία λέγεται religio, χωρὶς νὰ ἔχῃ παράλληλη καταγωγὴ καὶ παραγωγή. ἔχει τὴ σημασία τοῦ ‘‘συνδέσμου’’ μιᾶς θρησκευτικῆς φατρίας ἢ κάστας. στὶς εὐρωπαϊκὲς γλῶσσες, τόσο τὶς λατινογενεῖς ἰταλικὴ γαλλικὴ ἱσπανικὴ κλπ., ὅσο καὶ τὶς λατινοβριθεῖς ἀγγλικὴ γερμανικὴ νορβηγικὴ καὶ ἄλλες, περάστηκε ὡς religioreligionreligione κλπ.. ὡς αὐτούσιος ὅρος, ὡς πρῶτο συνθετικό, καὶ ὡς συντομογραφία συναντᾶται ὡς relig ἢrel.

Φιλολογκους
Μελέτες 2 (2008)

2012-01-31T16:02:00.000+02:00

2012-01-31T11:47:00.009+02:00

ΚΥΚΛΟΦΟΡΗΣΕ

ΤΟ ΚΑΙΝΟΥΡΙΟ ΒΙΒΛΙΟ

του αρχιμανδρίτου

ΕΥΘΥΜΙΟΥ ΤΡΙΚΑΜΗΝΑ

"Η διαχρονική συμφωνία των Αγίων Πατέρων

γιά το ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΟ του ΙΕ΄Κανόνα

της Πρωτοδευτέρας Συνόδου

περί διακοπής Μνημονεύσεως Επισκόπου

κηρύσσοντος επ' Εκκλησίας Αίρεσιν".

ΑΦΙΕΡΩΝΕΤΑΙ ΕΙΣ ΟΣΟΥΣ ΕΞΗΛΘΑΝ ΤΗΣ ΒΑΒΥΛΩΝΑΣ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ

ΚΑΙ ΕΙΣ ΕΚΕΙΝΟΥΣ ΠΟΥ ΜΕ ΑΓΝΗ ΠΡΟΑΙΡΕΣΙ ΔΙΣΤΑΖΟΥΝ ΝΑ ΕΞΕΛΘΟΥΝ,

ΦΟΒΟΥΜΕΝΟΙ ΕΙΤΕ ΤΑ ΣΧΙΣΜΑΤΑ ΕΙΤΕ ΤΙΣ ΑΠΕΙΛΕΣ
ΤΩΝ ΕΠΙΣΚΟΠΩΝ ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΩΝ ΤΑΓΩΝ

2012-01-31T07:01:00.008+02:00

Ο γνωστος και μη εξαιρετεος...βοθρος των Πατρων, που ασχολειται συνηθως ειτε με τις ...σκερτσοζικες των σκερτσοζων μουσικες, ειτε με τους παρδαλους και γουστοζους της εποχης μας ...καλλιτεχνες, θελησε να κανη το ...διαλλειμα του και νομισε οτι βρηκε ο φτωχος μεμπτον τι, απο τον "θησαυρον" του φθονου και της κακιας του, για το "ΠΟΙΟΝ" - παρακαλω - απο μια εκπεφρασμενη θεσι του Κανονικου, Νομιμου και Ακαθαιρετου, Αειθαλους Λογιου και Διακεκριμμενου Μητροπολιτου Αττικης και Μεγαριδος κ. ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ.
Και τι βρηκε, ο ταλας και αμαρτωλος, που εκφραζει "ΤΟ ΠΟΙΟΝ" του Νικοδήμου;
Ενα παλαιοτατο κειμενο της νεοτητος του π. Ζηση, οταν ειχε προσκοληθη και υπερημυνετο των "δικαιων" του Εσβευσμενου Φαναριου, στο οποιο κατακρινει τον Αειμνηστο και Σεμνο Αρχιεπισκοπο Ιερωνυμο Κοτσωνη αλλα και τον Μητροπολιτη Αττικης και Μεγαριδος κ. ΝΙΚΟΔΗΜΟ που κατεκριναν τις παραλογες και παρανοϊκες απαιτησεις των σημερινων Καταληψιων Φαναριωτων να ....κατακτησουν εξουσιαστικα ολοκληρο τον πλανητη Γη και τον κοσμον Συμπαντα.
Και αυτην την ξεκαθαρισμενη θεσι και τοποθετησι του ΚΡΥΣΤΑΛΛΙΝΟΥ και ΓΕΝΝΑΙΟΦΡΟΝΟΣ Νικοδημου, χαρακτηριζει ο αχαρακτηριστος βοθρος, "ΠΟΙΟΝ' του Νικοδημου.
Και επιπλεον τον κατακρινει γιατι καταγγελει δημοσιως καποια δημοσιευματα καθημερινων κοσμικων εφημεριδων εναντιον των δυο ....μπουμπουκιων ΜΟΙΧΕΠΙΒΑΤΩΝ της Αττικης και Μεγαριδος, κατα την Πατερικην ορολογιαν, ΛΥΚΩΝ ΑΡΠΑΓΩΝ και ΣΤΑΣΙΑΣΤΩΝ και ΣΦΕΤΕΡΙΣΤΩΝ των θρονων, που κατελαβαν.
Ο ....οζων βοθρος των Πατρων, προτιμαει - για ευνοητους λογους - να επικρατει παντου στον εκκλησιαστικο μας χωρο ο ξεπεσμος και η σαπιλα.
Αντι να ζηταει ξεκαθαρισμα της καταγγελιας, εκφραζει την αγανακτησι του διοτι ο "εκπτωτος" - απο ΠΟΥ ΕΚΠΤΩΤΟΣ!!!;;; απο τα βρωμοστοματα και τις βρωμοκαρδιες των σαπιων; - εχει το Θαρρος και την Αντρειωσυνη, να καταγγειλει δημοσια την αρχιερατικη μας βρωμιλα καποιων ξετσιπωμενων μαυρων ογκων.
Τι να περιμενει, ομως, κανενας απο εναν ανοικτο... ΒΟΘΡΟ και μαλιστα των Πατρων;
Πριν απο καιρο καταχωρησαμε την θεσι μας στο ζητημα των εξαλλων και εξωφρενικων θεσεων των Καταληψιων του Φαναριου επι των διεκδικουμενων αφρόνων υπερεξουσιων τους.
Αυτο απαντα και στον ομοιοκαρδο...βοθρο, υποστηρικτη τους.
Το καταχωρουμε κατωτερω:

Καταληψιας Bαρθολομαιος:

Ο νεος ΣΧΙΣΤΗΣ

της Εκκλησιας

του Χριστού

Eίμαστε όχι απλά δυσαρεστημένοι, αλλά κατασκανδαλισμένοι από τις Σλαβικές Ορθόδοξες Εκκλησίες, τους Ρώσους, τους Ρουμάνους, τους Τσέχους, ιδιαιτερα τους Σερβους, κ.λ.π. διότι όλοι τους οι αρχηγετες τους, εχουν καταντήσει θερμοί ή ένθερμοι Λατινόφρονες και Οικουμενιστές.

Όμως ο πρώτος διδάξας εν τη πραξει - αφου συλλειτουργησε δις με τον Αρχιαιρεσιαρχη της Δυσεως - τον Αιρετικότατο Φραγκολατινισμό και τον Παναιρετικότατο Οικουμενισμό, είναι ο ....βιγλατορας του Καταληφθεντος Φαναρίου που κορδώνεται ότι είναι ο Πάπας της Ανατολής, παρόμοιος με τον Αρχιαιρεσιάρχη πάπα της Δύσεως.

Ετσι, λοιπόν σήμερα, εμείς ο λαός του Θεού, ανησυχος και διαπορων, παρακολουθουμε το αηδιαστικο φαινόμενο ολοι αυτοί να συναγωνίζονται ποιος απο τον αλλο, θα εμφανισθή περισσότερο Οικουμενιστής και περισσότερο Λατινόφρονας.

Οντως αηδές το φαινόμενο και ανθρώποις και αγγελοις, αφού και οι πιστοι ανθρωποι αλλα και οι άγγελοι των Εκκλησιών αυτων, δυσαρεστημένοι σφόδρα σφόδρα από αυτά τα ασεβη, και αντικανονικα, και απαράδεκτα φαινόμενα των ποιμένων τους, που μετατρέπονται σε λύκους βαρείς μη φειδομένους του ποιμνίου, να παίρνουν τα μάτια τους και να αποστρέφουν το πρόσωπό τους και να….αναχωρούν εσπευσμενα και να τις εγκαταλείπουν.

Αυτοί που αναιδεστατα καταπατουν, σκαιοτατα περιφρονουν και προκλητικοτατα αρνουνται να εφαρμοσουν τους Ιερους Κανονες, αλλα τους παραβαινουν και τους παραβιαζουν και καποτε χυδαιοτατα τους εξυβριζουν, ζητουν, οταν και οπου τους συμφερει, την πιστη εφαρμογη των Ιερων Κανονων, ακομα και με την ηθελημενη διαστροφη τους.

Ετσι, λοιπόν, βλέπουμε συνεχώς τον δικτατορικα φερομενο και συμπεριφερομενο Καταληψια «πατριάρχη» Βαρθολομαίο, από την ημέρα που κατέλαβε πραξικοπηματικα τον θρόνο της Κωνσταντινουπόλεως, που δεν αριθμει παρά ελάχιστο ποίμνιο, να θέλη να επιβληθή στα εκατον ογδόντα εκατομμύρια(180.000.000) ορθοδόξων, επικαλούμενος τάχα τον 28^ο Κανόνα της Δ΄ Οικουμενικής συνόδου.

Και αλήθεια, αυτός ο Κανόνας του δίνει αυτό το δικαιωμα;

Αξιον αποριας τυγχανει το φαινομενο, πως αυτός που δεν σέβεται τους Ιερούς Κανόνες και καταφέρεται εναντίον τους σαν μονιός άγριος, τώρα να επικαλείται τους Ιερούς Κανόνες και να ζητάει δικαιώματα;

Και από πού και ως πού βγαίνουν και εξαγωνται αυτά τα δικαιώματα;

Θέλει και επιθυμεί και «τρώει τα σίδερα» μέσα στην σημερινή χοάνη των πολυπληθών εθνών και πληθυσμων, να διεκδικεί δικαιωματα που δεν του παρεχονται απο τους Ιερους Κανονες.

Ναι, διεκδικεί αυτά που δεν του δίνουν το δικαιωμα οι Ιεροί Κανόνες, να διεκδικεί.

Τον ενοχλούν οι Ρώσσοι που ζητούν να έχουν τον πρώτο λόγο, ΚΑΙ ΔΙΚΑΙΩΣ, εφ’ εφόσον έχουν και το μεγαλύτερο και πολυπληθέστερο ποίμνιο.

Τον ενοχλούν οι ορθές και οι σωφρονες διεκδικήσεις άλλων πατριαρχειων, που ζητούν να έχουν κάποιο μετόχι μέσα σε άλλα πατριαρχεία και μεσα σε αλλες εκκλησίες και αυτοι αρνουνται να τους τα δωσουν.

Είπα ότι αυτός που δεν σέβεται τους Ιερούς Κανόνες και τους καταπατεί και τους καταστρατηγεί, δεν εχει ΚΑΝΕΝΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑ να ζητη την εφαρμογη εστω και καποιων Ιερων Κανονων.

΄Η ολους τους δεχεσαι, ή ολους τους απορριπτεις.

Γράφει, ο ΙΔΙΟΣ ο Καταληψιας Βαρθολομαίος, ασεβέστατα για τους Ιερούς Κανόνες :

«Δεν δύναται η Εκκλησία να έχη διατάξεις ( τους ΙΕΡΟΥΣ ΚΑΝΟΝΕΣ) απαγορευούσας την εισοδον εις τους ναούς των ετεροδόξων και την μετ’ αυτών συμπροσευχήν». (Αρχοντωνη Βαρθολομαιου, Περι την κωδικοποιησι των Ι. Κανονων, κ.λ.π. σ.73κ,1970κ).

Ακούτε τον ανθρωπο, που μας εμφανιζεται ως πατριάρχης των Ορθοδοξων, και τολμάει και ζητα δικαιώματα, βασει των Ιερων Κανονων;

Αποφαινεται ως από καθεδρας, ότι αυτοι και αυτοι οι Ιεροι Κανονες που απαγορευουν τις συμπροσευχες, δεν ισχυουν ΣΗΜΕΡΑ.

Και γιατι Καταληψια Βαρθολομαιε να μην ισχυουν τα ιδια που αποφαινεσαι και για τον 28^ο ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ περιστασιακο Κανονα της Δ΄οικουμενικης συνοδου, που και αυτόν τον διαστρεφεις και τον διαστρεβλωνεις;

Και γιατι να ισχυουν αυτα ΣΗΜΕΡΑ, που υπάρχουν νεα δεδομενα και νεες ανακαταταξεις των εθνων και των λαων;

Και γιατι, λοιπον, να μην θεσουμε την ιδια λογικη και για τον 28^ο Κανονα της Δ΄Οικουμενικης συνοδου, που κατά την προσωπικη σου αποψι, σου δινει ΣΗΜΕΡΑ δικαιωματα;

Γιατι να ισχυει εδώ η υποχρεωτικοτητα της πιστης εφαρμογης του, ενώ εσυ ο ίδιος δεν σεβεσαι την επιταγη και μαλιστα επί τη ποινή της καθαιρέσεως αλλων πολλών Ιερων Κανονων;

Γιατι χρησιμοποιεις δυο μετρα και δυο σταθμα;

Τι είναι, κατ’ εσε οι Ιεροί Κανόνες;

«Είναι Μυλος, που γυριζει»;

Νομιζεις οτι μπορεις να μετατρέπεις τους Ιερούς Κανόνες, όποτε θέλεις και οποτε …γουσταρεις, σε Κανόνια, για τους πραγματικους ή τους φανταστικους, αντιπαλους σου;

Τι μας λες Καταληψια Βαρθολομαιε, που μοιραζεις αφειδως, τηδε κακεισε, τα «ευλογημενα» σου Κορανια;

Μέχρι σημερα εγραφες και γραφεις συνεχεια τους Ιερους Κανονες στα παλαια σου τα υποδηματα και εσυ και ολη η ομοταξια και η συνομοταξια και η φαλαγγα των ανα τον κοσμον, επισκοπων ή επισκοπιδιων σου.

Και τωρα ερχεσαι εσυ και ζητας και επικαλεισαι τους Ιερους Κανονες;

Με τι μουτρα και με ποιο δικαιωμα;

Το αγιο Ευαγγελιο την Μεγαλη εβδομαδα, απηυθυνε τα ΟΥΑΙ ΥΜΙΝ, Γραμματεις και Αρχιερεις Φαρισαιοι ΥΠΟΚΡΙΤΑΙ!!!!

Σε ποιους, κυρίως, τα απηυθυνε, μπορεις να μας πεις;

Ενας μάλιστα επίσκοπος της δικαιοδοσίας σου, που ακομα τον εχεις ατιμωρητο, χαρακτηρισε στο παρελθον τους Ιερους Κανονες σαν, – Θου Κυριε φυλακην τω στοματι μου – …κολόχαρτο!!!!

Και γιατι να μην τον ονομασουμε;

Είναι ο βοηθος επίσκοπος του αρχιεπισκοπου Αυστραλίας Στυλιανου, ο Δερβης ΙΕΖΕΚΙΗΛ.

Εχει και ονομα μεγαλου προφητου, ο βλάσφημος αυτός, που κακιστα ειναι ορθοδοξος επισκοπος!!!!

Λοιπόν, και τι λεγει ο 28^ος Κανόνας της Δ΄οικουμενικης συνοδου;

«Προσδιοριζει με σαφηνεια ότι η Κωνσταντινουπολι κατεστη δευτερη εδρα μετα την Ρωμη, διοτι ηταν η πόλι του αυτοκρατορα και της γερουσιας.

Μιλωντας δηλαδη με τη σημερινη γλωσσα διοτι ειχε πρωτευουσα με γεωπολιτικη θεσι.

Πραγματι ο κανονας λεει ακριβως τα εξης:

Καθως εις τον θρονον της πρεσβυτερας Ρωμης, δια το να ευρισκετο βασιλεια εις την πολιν εκεινην, με δικαιον τροπον εδωκαν οι Πατερες προνομια, το να λεγεται δηλαδη πρωτος τη ταξει, των λοιπών πατριαρχων, τοιουτοτρόπως με τον αυτόν και απαραλλακτον κινουμενοι σκοπον, εδωκαν ισα και απαραλλακτα προνομια τιμης και εις τον αγιωτατον θρονον της Νεας Ρωμης, της Κωνσταντινουπολεως δηλαδη κριναντες ευλογον, ότι η πολις αυτή, επειδη ετιμηθη με βασιλειαν και Συγκλητον, παρομοιως κ.λ.π.

(Ιερον Πηδαλιον, αγιος Νικόδημος ο Αγιορειτης σελ. 207).

Λοιπόν;

Μπορουν, να ισχύουν εκεινα ΣΗΜΕΡΑ;

΄Η ο Ιερος Κανονας είναι διοικητικος και εκφραζει την περιστατικοτητα;

Δεν πρεπει σημερα να ληφθουν άλλες Κανονικες αποφασεις, αφου σημερα τα καθεστωτα είναι διαφορετικης μορφης και διαφορετικης συνθεσεως;

Δεν πρεπει σημερα να ληφθουν υπ’ όψιν τα νεα δεδομενα των Εκκλησιων και των πατριαρχειων;

Δεν πρεπει να ληφθη υποψιν ο χριστιανικος πληθυσμος;

Εσεις οι ιδιοι μετρατε και απαριθμειτε τα εκατομυρια μπουλουκια των κοσμικων ανθρωπων, σαν ποιμνιο σας.

Και δεν επιμετρατε μονον τους εκκλησιαζομενους χριστιανους του 1κ%, τους φαινομενικα πιστους και ευλαβεις και ανελλιπως εκκλησιαζομενους και διδοντας παρουσια στην εκκλησιαστικη ενοριακη ζωη.

Όταν η εκκλησια της Κωνσταντινουπολεως εχει σημερα 2.000 γερο-κοσμικοχριστιανους και μονον, πως το πατριαρχειο Κωνσταντινουπολεως εχει το δικαιωμα να διεκδικει δικαιωματα;

Όταν η Ρωσσια και οι άλλες Σλαβικες χωρες, εχουν χριστιανικο πληθυσμο που εγγιζει τα 180.000.000κ, πως εσυ παραθεωρεις και παραβλεπεις αυτό το σημερινο πραγματικο φαινομενο;

Καλει ο Καταληψίας Βαρθολομαιος, λοιπον, για τον Αυγουστο τους ονομαζομενους πατριαρχες της ανατολης που δεν εχουν παρα ασημαντο χριστιανικο πληθυσμο σε συσκεψι, αγνοωντας και περιφρονωντας προκλητικα τους αλλους πατριαρχες.

Επιλεγει ΜΟΝΟ τους τεσσερις αυτους, στο βιλαετι του, στο ....εσβευσμενο Φαναρι, για να αποφασισουν για τις βλεψεις και τις απαιτησεις των αλλων πατριαρχειων.

Ενώ ο ίδιος, αλλα και τα αλλα πατριαρχεια εχουν αποκτησει κατα καιρους πολλα μετοχια και ολοκληρα μοναστηριακα συγκροτηματα και εκκλησιες και ναους, αυτοι δεν αφηνουν στα αλλα πατριαρχεια, ουτε ένα ναο να κτισουν στα εδαφη τους.

Το πατριαρχειο της Κωνσταντινουπολεως, εχει σωρεια μοναστηριων και ναων και μετοχιων στον Ελλαδικο, στον Ρωσσικο και σε αλλους χωρους.

Το πατριαρχειο της Αλεξανδρειας, τα ιδια.

Το πατριαρχειο των Ιεροσολυμων, επισης.

Εχει τα ....θεατρα και τα ακινητα της μισης Αθηνας.

Και όμως αυτοι τα θελουν ΟΛΑ δικα τους.

Και τα εμα εμα και τα σα εμα.

Αθλια, παναθλια η καταστασι, οντως.

Τι δεον γενεσθαι;

Χρειαζεται και επιβαλλεται το ....ΘΗΡΙΟ του ΒΟΡΡΑ, να ταπεινωση μεχρι του εδαφους, τον θρασυτατο επιδρομεα της Ανατολης.

Να του χαμηλωση την ...υπεροψια του και την ευφανταστη …αυτοκρατορικη αναιδεια του.

Είναι καιρος να χαμηλωση ακομα περισσοτερα το ….ΑΝΑΣΤΗΜΑ ΤΟΥ.

Μεχρις εδώ.

2012-01-30T18:51:00.006+02:00

Επανερχόμαστε και ξαναρωτάμε:

Τι θα γινη με τις Φοβερές καταγγελίες εναντίον των μοιχεπιβατών, του μητροπολίτου Αττικής και Μεγαρίδος κ. ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ;
Υπάρχει Εκκλησία να επιληφθή;
΄Η κατάντησε στάβλος αλόγων ζώων και όλα αντιμετωπίζονται με αδιαφορία ή με μειδιάματα;

Το κείμενο του μητροπολίτου Αττικης και Μεγαριδος κ. Νικοδήμου που προχθές αναδημοσιευσαμε απο το περιοδικο του ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΠΛΗΡΟΦΟΡΗΣΙ ειναι μια δημοσια φρικωδεστατη καταγγελία.
Θα επεμβή ο κ. Ιερωνυμος Λιαπης ο οποιος επελεξε τους καταγγελομενους και τους ανεδειξε ΜΟΙΧΕΠΙΒΑΤΕΣ αφου εκανε χιλιους δυο τεμεναδες στους πολιτικους για να κανουν την διπλή ατιμια να κατατμησουν την μητροπολι Αττικης και Μεγαριδος, για να τους βολεψη;
Ο οποιος και απο οτι φαινεται προστατευει τους καταγγελομενους;
Τι συμβαίνει, λοιπόν;
Είναι δυνατον οι εκλεκτοι του κ. Ιερωνυμου Λιαπη να κατηγορουνται με τετοιες φρικτες κατηγοριες;
Και μαλιστα δημοσια;
Εμείς θα περιμενουμε καποιες σωστες κινησεις που θα επιλαμβανονται των φρικτων καταγγγελιων του σεμνου και διακεκριμμενου μητροπολιτου Αττικης και Μεγαριδος κ. ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ.
Οι φρικτες καταγγελιες εχουν ως εξης:

Τό δεύτερο στοιχεῖο, πού ἔθεσε στήν Ἱεραρχία τοῦ Ὀκτωβρίου τοῦ 2009 ὁ Ἀρχιεπίσκοπος, εἶναι ἡ ἀλλαγή τοῦ τρόπου ἐκλογῆς τῶν Ἀρχιερέων. Εἶπε: “Καιρός νά μελετηθῆ μετά πολλῆς προσοχῆς, συνέσεως καί διακρίσεως ἡ ἀλλαγή πρός τό καλύτερο τοῦ τρόπου ἐκλογῆς τῶν Ἀρχιερέων.” Ἡ ἐξαγγελία του αὐτή προκάλεσε κλίμα ἐνθουσιασμοῦ καί ἐκδηλώσεις γενικῆς ἀποδοχῆς. Ὡστόσο ἡ σκοτεινή νέφωση δέν ἄργησε νά θολώσει τήν ἀτμόσφαιρα. Στίς 28 Φεβρουαρίου 2010 ἡ ἐφημερίδα “Ἐλεύθερη Ὥρα τῆς Κυριακῆς” φόρτιζε μέ πληροφορίες ἀπογοήτευσης τό ἐκκλησιαστικό πλήρωμα. Μέ τόν χαρακτηριστικό τίτλο: “ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΥΚΟΝΟ στήν Μητρόπολη Ἰλίου” καί ὑποσημείωση: “ "Νέο κύμα" μοντερνισμοῦ ἀπό τήν Ἀρχιεπισκοπή Ἀθηνῶν”, φωτογράφιζε τό κοσμικό ρεῦμα πού ξεκίνησε ἀπό τή Μύκονο καί ἔτρεχε νά ἐπικαλύψει τή νέα Μητρόπολη Ἰλίου. Παραθέτουμε τήν ἀποκάλυψη πού διασώθηκε στό παραπάνω σχετικό δημοσίευμα: “Φαίνεται ὅτι πολλοί νέοι κληρικοί δέν ἔχουν συνειδητοποιήσει τήν ἀποστολή τους... Ἕνας τέτοιος εἶναι ὁ Ἀρχιμανδρίτης Ἀθ. Δικαιάκος, προστατευόμενος τοῦ Ἀρχιεπισκόπου, ὁ ὁποῖος τόν προορίζει γιά ποιμενάρχη τῆς νέας μητροπόλεως Ἰλίου. Αὐτός ὁ ἱερωμένος, ἀρέσκεται τούς θερινούς μῆνες νά ἐπισκέπτεται θέρετρα ἀκολασίας, ἔχοντας ἀποβάλλει τό ράσο. Ὁ φωτογραφικός φακός τόν συνέλαβε, ὅπως τόν βλέπετε στή φωτογραφία, στήν Μύκονο. Θέλουμε νά πιστεύουμε ὅτι τό ἔκανε ἀπό ἀφέλεια. Πάντως, ὅπως καί νά ἔχει τό πράγμα, προξένησε σκάνδαλο”.

Αὐτός ὁ κληρικός εἶχε μιά καλή φήμη πού ἀποτελοῦσε ἀντανάκλαση τῆς οἰκογενειακῆς του παράδοσης. Ἡ ἀλλαγή τοῦ κλίματος προκλήθηκε ἀπό τήν ἐποχή πού συνδέθηκε στενά μέ τόν τότε μητροπολίτη Θηβῶν Ἱερώνυμο καί νῦν Ἀρχιεπίσκοπο. Τό πῶς καί γιά ποιό λόγο ἔγιναν οἱ ἀλλαγές δέν εἶναι εὔκολο νά ἀποκρυπτογραφηθεῖ.

Ἀλλά καί παλαιότερο δημοσίευμα τῆς 27-29 Ὀκτωβρίου 2006, τῆς ἐφημερίδας “ὁ Κόσμος τοῦ Ἐπενδυτή” ἔθιγε, μέ ἀκραῖο τρόπο, τό κῦρος κάποιου Ἀρχιμανδρίτη πού ἐκείνη τήν ἐποχή εἶχε ἀναλάβει ὑψηλά καθήκοντα στήν Ἱερά Σύνοδο. Ἔγραφε λοιπόν ἡ Ἐφημερίδα: “Συζεῖ μέ τόν καλό του, ἀλλά, ἄν χρειαστεῖ, "προωθεῖ" στήν πιάτσα καί δίμετρες Ρωσίδες καλλονές. Αὐτά τή νύχτα, διότι τήν ἡμέρα φοράει τό ράσο-τώρα πιά ἔχει καί αὐξημένο φόρτο ἐργασίας: Ἀνέλαβε ὑψηλά καθήκοντα στήν Ἱερά Σύνοδο. Ἥμαρτον... Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ”. Στήν περιοδική ἔκδοση τῆς “Ἐλεύθερης Πληροφόρησης” εἴχαμε καταχωρήσει τό δημοσίευμα στό φύλλο 194, τῆς 1ης Δεκεμβρίου 2006, μιλήσαμε γιά ἕνα νέο κατόρθωμα τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Χριστόδουλου καί διερωτηθήκαμε “ποιός εἶναι ὁ λεβέντης;”

Αὐτό πού τώρα γνωρίζουμε, μέ μιά πρόχειρη ματιά στά δίπτυχα τῆς Ἐκκλησίας, εἶναι ὅτι στίς ἀρχές Ὀκτωβρίου 2006 ἐξελέγη καί χειροτονήθηκε μητροπολίτης Κορίνθου ὁ Ἀρχιγραμματέας τῆς Συνόδου Διονύσιος Μάνταλος(χειροτονία 15-10-2006). Μέσα, λοιπόν, στό πρῶτο δεκαπενθήμερο τοῦ Ὀκτωβρίου διορίστηκε Ἀρχιγραμματέας, διάδοχος τοῦ ἐκλεγέντος στήν Κόρινθο, ὁ Ἀρχιμανδρίτης Κύριλλος Μισιακούλης. Αὐτός “ἀνέλαβε ὑψηλά καθήκοντα στήν Ἱερά Σύνοδο”, ὅπως χαρακτηριστικά ἀναφέρει τό δημοσίευμα. Ὁ δημοσιογράφος δέν ξεκαθάρισε τό ὄνομα τοῦ ἱερωμένου καί μεῖς δέν γνωρίζουμε ἐκείνη τήν ἐποχή ἄν ἀνέλαβε καί κανένας ἄλλος ὑψηλά καθήκοντα στήν Ἱερά Σύνοδο. Ἄν ἀφορᾶ ὅμως τό συγκεκριμένο πρόσωπο, πού ἀναδείχτηκε μετέπειτα μητροπολίτης στήν Κηφισιά, ἡ εὐθύνη ὅλων ἐκείνων πού τόν ὑποστήριξαν καί τόν προώθησαν στά ἀνώτατα ἐκκλησιαστικά ἀξιώματα εἶναι μεγάλη καί δέν καλύπτεται μέ κάποιες σχολαστικές ἤ ἀστήρικτες ἐπευφημίες.

Ἡ ἱστορία του καί τά περιστατικά πού προβάλλει ὁ ἴδιος πιστοποιοῦν καί ὑπογραμμίζουν ὅτι δέν κρίθηκε ὥριμος καί ἄξιος ἀπό συνοδική συνέλευση. Ἔτρεξε, παρακάλεσε, ἐνδεχομένως πλήρωσε γιά νά φτάσει στό σκαλοπάτι τῆς μητροπολιτικῆς ἡγεσίας. Τόν τελευταῖο καιρό, ψέγοντας ἀνθρώπους πού δέν τόν ὑπολογίζουν ὡς ἄξιο, αὐτοαποκαλύφθηκε μέ τήν ἀκόλουθη φράση: “Ξέρεις τί ἔκανα γιά νά γίνω Κηφισίας;”

Ἴσως οἱ μέρες πού θά διαδεχθοῦν τή σημερινή σκοτεινότητα θά ἀποκαλύψουν τήν ἀλήθεια καί τούς ἐπιφορτισμένους μέ τίς μεγάλες εὐθῦνες.

απο την ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΠΛΗΡΟΦΟΡΗΣΙ μηνος Ιανουαριου

2012-01-30T05:44:00.005+02:00

ΩΝ,

ΟΥΚ ΗΝ ΑΞΙΟΣ,

Ο ΚΟΣΜΟΣ

Εάν ο λαός δεν αγωνίζετο στην Καισάρεια, δεν θα ήτανε σήμερα επίσκοπος Καισαρείας ο Βασίλειος∙ θα ήταν ο Τυάνων Άνθιμος.

Εάν στην Κωνσταντινούπολη δεν ηγωνίζετο ο λαός δεν θα ήτανε ο Γρηγόριος, θα ήταν ο Μάξιμος.

Και αν ο λαός δεν ηγωνίζετο, δεν θα ήταν ο Χρυσόστομος στον θρόνον εκείνον…

Σταματώ αδελφοί μου!
Σταματώ!
Και κάνω μια σκέψι, συγχωρήσατέ με, μια σκέψι θα κάνω.
Κάνετε μια υπόθεσι:
Εάν στις ημέρες μας ζούσαν οι Τρεις Ιεράρχαι, τι θα έκαναν;
Φαντασθήτε ότι ο Θεός διατάσσει τα πνεύματα τα άγια τα οποία είναι εις τους ουρανούς και λέγει:
-Ενδυθήτε σάρκα, λάβετε ράβδον, κατέβετε εις την γην, και ελάτε εδώ στην Ελλάδα, και να δείτε εν μέσω ημών όχι πλέον πυγολαμπίδας, αλλά να δείτε τον Βασίλειον τον πυρίνον, να δείτε Γρηγόριον τον φιλόσοφον, και δείτε τον Χρυσόστομον, τι θα έκαναν αυτοί;
Θα συμμαχούσαν με τα Ανάκτορα;
Θα συμμαχούσαν με τους πλουσίους;
Θα συμμαχούσαν με τους στρατηγούς;
Θα συμμαχούσαν με όλη την κοπρίαν και όλη την αηδίαν, ασκηταί αυτοί και ακτήμονες;

Αμαρτωλοί, που φύγωμεν;

Επίσκοποι, που φύγωμεν;

Ο μεν Βασίλειος θα έλεγε:
Εκκαθαρίσατε εντός 24 ωρών την Εκκλησία της Ελλάδος!

Ο Γρηγόριος ο Ναζιανζηνός θα έψαλλε τα θρηνωδέστερα ποιήματά του δια την κατάντια της Εκκλησίας.

Ο δε άλλος, ο δε άλλος, ο Χρυσόστομος, ο σκληρότερος εξ όλων, όχι έξι, όχι δεκάξι, όχι τριανταέξι, όχι σαρανταέξι, όχι εκατό, όχι διακόσους, όχι χίλιους, θα τους κούρευε όλους!
Και θα δημιουργείτο μια νέα κατάσταση στο έθνος μας.
Εδώ δεν χρειάζεται οίκτος, εδώ δεν χρειάζεται, σαν τον γιατρό που δεν λυπείται τον ασθενή αλλά βυθίζει την μάχαιράν του, εδώ χρειάζεται η Εκκλησία… η Εκκλησία μας νοσεί βαρύτατα, η Εκκλησία μας δεν θεραπεύεται παθολογικώς, η Εκκλησία μας πρέπει να μπει στο χειρουργείον, και να γίνει αποκοπή των σεσηπότων μελών.

Δυστυχώς, δεν υπάρχει σήμερα Χρυσόστομος, δεν υπάρχει σήμερα Βασίλειος, δεν υπάρχει Γρηγόριος ο Ναζιανζηνός.

Δυστυχώς, οι ολίγοι καλοί Επίσκοποι που υπάρχουν, είναι δειλοί!
Δεν έχουν σθένος, να αγωνισθούν!
Τρέμουν τους κακούς.
Φοβούνται να μην καθαιρεθούν.
Και είναι εις θέση να τους καθαιρέσουν.
Και ξεχνούν οι καλοί Επίσκοποι, ξεχνούν ότι μία καθαίρεσις είναι τίτλος τιμής, δι’ εκείνον ο οποίος καθαιρείται.
Καθηρημένος απέθανε ο Χρυσόστομος, αλλά η δόξα του είναι αιωνία μέσ’ στην Εκκλησία.

Χίλιες φορές να καθαιρεθώ από τοιούτους επισκόπους και να πάω στην έρημον να κλαίω τα αμαρτήματά μου παρά να ζω μέσα εδώ στην πόλιν και να φιλώ την κακοήθειαν και την διαφθοράν.

Ηγωνίσθησαν λοιπόν αυτοί όλοι οι Πατέρες.
Σήμερα αγών δε γίνεται!
Οι κληρικοί δεν αγωνίζονται!
Δεν υπάρχει αγωνιστικόν πνεύμα.
Τι μέλλει γενέσθαι;
Ο αγών πέφτει στο λαό!
Όπως δυστυχώς όλα τα βάρη, είναι θέμα μεγάλο τώρα αυτό το οποίο λέγω, όπως όλα τα βάρη, τα οικονομικά, οι φόροι, η στράτευσις, τα πάντα, τα αίματα, τα μαρτύρια, πέφτουν στο λαό μας, γιατί άμα γίνει καμμιά ανακατωσούρα όλοι με τα ελικόπτερα θα φύγουν μακράν της Ελλάδος, για να μείνουμε εδώ οι ολίγοι, να χύσουμε το αίμα μας!

Όπως όλα τα βάρη πέφτουν στο λαό, τον μικρό λαό, έτσι το βάρος αυτό του Αγώνος του Εκκλησιαστικού πέφτει στο λαό!
Αδελφοί μου, ηγωνίσθημεν, θα αγωνισθώμεν και πάλιν, θα αγωνισθώμεν και πάλι εναντίον της κακοηθείας και διαφθοράς, θα αγωνισθώμεν με τα όπλα του φωτός, θα αγωνισθώμεν με επιμονή και σκληρότητα, θα αγωνισθώμεν μέχρι εσχάτων, έχοντες ως σύνθημα: «έως θανάτου αγώνισαι υπέρ Αληθείας και Κύριος ο Θεός πολεμήσει υπέρ σου».

Το κατ’ εμέ, δεν γνωρίζω.
Είτε έρημος, είτε εξορία, είτε θάνατος, εγώ τουλάχιστον, τα όπλα δεν τα παραδίδω.
Θα αγωνιστώ μέχρι τέλους δια να ίδω μιαν Εκκλησίαν υψηλήν και Αγίαν, όπως την εδίδαξαν οι Πατέρες ημών, εις μνημόσυνον αιώνιον.

Εις τον Αγώνα αυτόν είμαι βέβαιος ότι θα είναι και ο ευγενής Ελληνικός λαός.
Και ο Ελληνικός λαός να είναι βέβαιος ότι εις τον Αγώνα αυτόν τον τίμιον, τον Ιερόν αυτόν Αγώνα της καθάρσεως των Ιερών Θυσιαστηρίων, εις τον Αγώνα αυτόν θα έχουμε την ευλογίαν από τα Ουράνια του Μεγάλου Βασιλείου, του Γρηγορίου του Θεολόγου και Ιωάννου του Χρυσοστόμου οι οποίοι ηγωνίσθησαν δια μίαν Ζώσαν και Ελευθέραν Εκκλησίαν.
Αμήν.

2012-01-30T05:33:00.004+02:00

AΣΤΕΡΕΣ ΠΟΛΥΦΩΤΟΙ

ΤΟΥ ΝΟΗΤΟΥ ΣΤΕΡΕΩΜΑΤΟΣ

του Υψιπέτου Χρυσορρήμονος Ιεράρχου ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ

ΣΗΜΕΡΑ, ἀγαπητοί μου, εἶνε ἑορτή, σχολικὴ ἑορτή. Ἑορτάζουν οἱ διδάσκαλοι.
Δὲν ἐννοῶ τοὺς δασκάλους καὶ καθηγητὰς τῶν ἐκπαιδευτηρίων μας. Αὐτοὶ διδάσκουν μία γενεά. Ὕστερα ἀπὸ μερικὰ χρόνια φεύγουν πλέον ἀπὸ τὴν ὑπηρεσία, ἔρχονται ἄλλοι, καὶ αὐτοὶ θὰ βρίσκωνται στὰ νεκροταφεῖα ἢ θὰ εἶνε συνταξιοῦχοι. Ἐρωτῶ· μπορεῖτε νὰ μοῦ πῆτε ποιός ἦταν ὁ γυμνασιάρχης τῆς Φλωρίνης πρὸ 50 ἐτῶν; ποιοί ἦταν τότε οἱ διδάσκαλοι καὶ καθηγηταί; Πᾶνε, βυθίστηκαν στὸν ὠκεανὸ τῆς λήθης.

Οἱ διδάσκαλοι ὅμως ποὺ ἑορτάζουμε σήμερα, εἶνε διδάσκαλοι ὄχι μιᾶς ἀλλὰ πολλῶν γενεῶν, ἀπεράντων αἰώνων, χιλιετηρίδων ὁλοκλήρων. Εἶνε οἱ Τρεῖς Ἱεράρχαι· ὁ Βασίλειος, ὁ Γρηγόριος καὶ ὁ Χρυσόστομος. Αὐτοὶ δὲν εἶνε δάσκαλοι μιᾶς γενεᾶς. Νίκησαν τὸ χρόνο· καὶ ἐφ’ ὅσον θ’ ἀνατέλλῃ ἥλιος, θὰ λάμπουν ἄστρα καὶ θὰ πνέουν αὖρες καὶ ζέφυροι στὴν πατρίδα μας, ἡ μνήμη τους θὰ εἶνε αἰωνία. Γι’ αὐτό, πρὸς διάκρισιν ἀπὸ τοὺς δασκάλους ποὺ ἔρχονται καὶ παρέρχονται, αὐτοὶ στὴ γλῶσσα τῆς Ἐκκλησίας ὀνομάζονται οἰκουμενικοὶ διδάσκαλοι, διδάσκαλοι ὁλοκλήρου τῆς οἰκουμένης. Καὶ αὐτὸ δὲν εἶνε λόγος κενός· εἶνε γεγονός. Ὁπουδήποτε κι ἂν πᾶμε, σὲ ὅλα τὰ πλάτη καὶ τὰ μήκη τοῦ πλανήτου μας, στὰ ξένα πανεπιστήμια, διδάσκονται ὁ Βασίλειος, ὁ Γρηγόριος, ὁ Χρυσόστομος.

Καὶ δὲν λέγονται ἁπλῶς οἰκουμενικοὶ διδάσκαλοι. Κοντὰ στὸν τίτλο αὐτὸν ἔχουν κ’ ἕναν ἄλλο τίτλο· λέγονται καὶ εἶνε πατέρες. Ὅπως ὁ πατέρας ἀγαπάει τὰ παιδιά του, καὶ αὐτοὶ ἀγάπησαν τὰ παιδιὰ καὶ τοὺς νέους μὲ ὅλη τὴ φλόγα τῆς καρδιᾶς των.
Προτοῦ ὅμως νὰ γίνουν διδάσκαλοι, οἰκουμενικοὶ διδάσκαλοι, ἐξέχουσες καὶ μοναδικὲς φυσιογνωμίες μέσα στὸν κόσμο τῶν ἐκπαιδευτικῶν, προτοῦ νὰ γίνουν διδάσκαλοι ὑπῆρξαν μαθηταί. Κι ὅπως εἶνε ὑποδείγματα διδασκάλων, ἔτσι εἶνε καὶ ὑποδείγματα μαθητῶν. Ἐὰν εἶχα κινηματογράφο ―θέλω ν’ ἀποκτήσω κινηματογράφο, τοῦ Θεοῦ, ὄχι τοῦ διαβόλου―, ἐὰν εἶχα κινηματογράφο, θὰ ἔφτειαχνα μιὰ ταινία μὲ τίτλο «Οἱ Τρεῖς Ἱεράρχαι ὡς μαθηταί». Ὤωω! Τὸν στήνω λοιπὸν τὸν κινηματογράφο αὐτὸν νερῶς καὶ ἐνώπιόν σας παρουσιάζονται τώρα οἱ Τρεῖς Ἱεράρχαι ὡς μαθηταί, στὴν ἡλικία τῶν δέκα – δεκαπέντε – εἴκοσι ἐτῶν. Διότι κάθησαν χρόνια στὰ θρανία, ἕως ὅτου ἀναδειχθοῦν διδάσκαλοι – πρῶτα μαθηταί, καὶ μετὰ διδάσκαλοι.
Τί λέει λοιπὸν ἡ ζωή τους, ὁ βίος τους;

* * *

Ἦταν παιδιὰ ἐκλεκτά, μὲ χαρίσματα, παιδιὰ εὐσεβῶν οἰκογενειῶν. Εἶχαν μεγάλη ὄρεξι μαθήσεως. Γι’ αὐτὸ ἔφυγαν ἀπὸ τὰ χωριὰ καὶ τὶς πόλεις τους, ταξίδεψαν μακριά. Καὶ ποῦ πῆγαν, στὸ Παρίσι, στὸ Λονδῖνο; Δὲν ὑπῆρχαν τότε αὐτὰ τὰ κέντρα. Ἐκεῖ ποὺ σήμερα ὑψώνονται οὐρανοξύσται τοῦ ψεύτικου πολιτισμοῦ, ἐκεῖ ἦταν δάση ποὺ κατοικοῦσαν ἄγρια θηρία. Πῆγαν στὴν Ἀθήνα, τὸ ἔνδοξον «πτολίεθρον», ποὺ φημιζόταν ὡς πόλις τῶν τεχνῶν καὶ ἐπιστημῶν. Ἐκεῖ πῆγαν γιὰ νὰ συμπληρώσουν τὶς γνώσεις τους.

Ἀλλ’ ἐὰν οἱ Ἀθηναῖοι ἐξ ἐπόψεως τεχνῶν καὶ ἐπιστημῶν εὑρίσκοντο στὸν κολοφῶνα τῆς δόξης, ἠθικῶς ὅμως καὶ θρησκευτικῶς ἦταν σὲ μεγάλη κατάπτωσι, ὅπως ἀναφέρουν οἱ ἱστορικοὶ τῆς ἐποχῆς. Εἶχαν περάσει τρεῖς αἰῶνες ἀπὸ τότε ποὺ ὁ ἀπόστολος Παῦλος κήρυξε στὸν Ἄρειο Πάγο τὴν πίστι τοῦ Χριστοῦ· ἐν τούτοις οἱ ῥίζες τῆς εἰδωλολατρίας τῶν προγόνων μας ἦταν ἀκόμη ἰσχυρές. Ἡ Ἀθήνα ἦταν κατὰ πλειονοψηφία πόλις εἰδωλολατρική. Μέσα στοὺς ἑκατὸ κατοίκους ἕνας ἦταν Χριστιανός, καὶ μόνο μία μικρὴ ἐκκλησία ὑπῆρχε ὅπου ἐκκλησιάζοντο οἱ Χριστιανοί. Οἱ ὑπόλοιποι ἦταν εἰδωλολάτρες. Ἔβλεπες εἴδωλα τεράστια, τῆς Ἀθηνᾶς, τοῦ Βάκχου, τῆς Ἀρτέμιδος καὶ ἄλλων θεῶν. Καὶ οἱ νέοι; Σὲ ἐκφυλισμὸ μεγάλο. Εἶχαν καταπέσει τελείως.

Μέσα λοιπὸν σ’ αὐτὴ τὴ διεφθαρμένη κοινωνία τῶν Ἀθηνῶν, ἐκεῖ ἔζησαν οἱ δύο φίλοι, ὁ Βασίλειος καὶ ὁ Γρηγόριος. Πῶς ἔζησαν, δὲν τοὺς ἐπηρέασε τὸ περιβάλλον; Τὸ περιβάλλον ἀσκεῖ τεραστία ἐπίδρασι. Ἂν ῥίξουμε μιὰ σταγόνα γλυκοῦ νεροῦ μέσα στὸν Ἀτλαντικὸ ὠκεανό, εἶνε δυνατὸν νὰ διατηρήσῃ τὴ γλυκύτητά της; Θ’ ἀφομοιωθῇ. Ἔτσι καὶ μέσα στὸ περιβάλλον ἐκεῖνο οἱ δύο νέοι ἦταν δύσκολο νὰ μείνουν καθαροί. Καὶ ὅμως δὲν ἐπηρεάστηκαν.

Πῶς σώθηκαν; Ἦταν ἐπιμελεῖς μαθηταί, ἀγαποῦσαν τὰ γράμματα, μελετοῦσαν τὸν Ὅμηρο, τὸ Θουκυδίδη, τὸν Πλάτωνα, τὸν Ἀριστοτέλη, ὅλες τὶς ἐπιστῆμες. Ὅπως ἡ μέλισσα πετάει ἀπὸ ἄνθος σὲ ἄνθος γιὰ νὰ συλλέξῃ τὴ γῦρι, ἔτσι αὐτοὶ πέταξαν στὸν λειμῶνα τῆς ἀρχαίας σοφίας. Μελέτησαν νύχτα μέρα πολλὰ βιβλία· ἀλλὰ παραπάνω ἀπ’ ὅλα μελέτησαν ἕνα βιβλίο, τὸ ἀθάνατο βιβλίο, τὴν ἁγία Γραφή. Τὴν ἤξεραν ὅλη ἀπὸ στήθους, ὅλα τὰ βιβλία της ἀπ’ ἔξω. Νά πῶς σώθηκαν· μὲ τὴ μελέτη τῆς ἁγίας Γραφῆς. Νά πῶς σώθηκαν· μὲ τὴν ἄρρηκτη φιλία. Ἦταν, ὅπως λένε, «μία ψυχὴ σὲ δύο σώματα». Αὐτὸ θὰ πῇ ψυχικὴ ἑνότης· νὰ ὑπάρχουν τὰ ἴδια φρονήματα, τὰ ἴδια αἰσθήματα, οἱ ἴδιες ἐπιθυμίες, οἱ ἴδιοι πόθοι. Σπάνιο παράδειγμα φιλίας. Πῶς σώθηκαν; Τὸ λένε οἱ ἴδιοι. Ἡ Ἀθήνα εἶχε πολλοὺς δρόμους, ποὺ ὡδηγοῦσαν στὰ θέατρα, στὰ γυμναστήρια, σὲ τόπους διασκεδάσεως. Ἀπὸ ὅλους αὐτοὺς ὁ Βασίλειος καὶ ὁ Γρηγόριος δύο δρόμους μόνο ἤξεραν· ὁ ἕνας ἦταν αὐτὸς ποὺ πήγαινε στὴν ἐκκλησία, κι ὁ ἄλλος αὐτὸς ποὺ πήγαινε στὴ σχολή τους. Ἄλλο δρόμο δὲν ἤξεραν.
Αὐτὰ γιὰ τοὺς δύο αὐτούς. Γιὰ τὸν ἅγιο Ἰωάννη τὸν Χρυσόστομο; Πῆγε κι αὐτὸς σὲ σχολεῖο. Εἰδωλολάτρες ἦταν οἱ συμμαθηταί του. Εἰδωλολάτρης ἦταν ὁ διδάσκαλός του, ὁ περιβόητος Λιβάνιος, ποὺ ὅταν γέρασε καὶ τὸν ρώτησαν «Διδάσκαλε ποιόν ἀφήνεις διάδοχο στὴ σχολὴ τῆς ῥητορικῆς;», ἀπήντησε· «Τὸν Ἰωάννη, ἂν δὲν μοῦ τὸν κέρδιζαν οἱ Χριστιανοί».

Δὲν ἐπηρεάστηκαν λοιπὸν μέσα στὸ περιβάλλον ἐκεῖνο. Ὁ Βασίλειος μάλιστα καὶ ὁ Γρηγόριος εἶχαν συμμαθητή τους ἕναν φανατικὸ εἰδωλολάτρη, ὁ ὁποῖος ὅμως κρυβόταν κάτω ἀπὸ τὴ μάσκα τοῦ ψευτοχριστιανοῦ. Προσποιεῖτο ὅτι εἶνε μαζί τους, πήγαινε μ’ αὐτοὺς στὴν ἐκκλησία, διάβαζε τὴ Γραφή, ἀλλ’ αὐτὰ ὑποκριτικά. Ἦταν ὁ Ἰουλιανός, ποὺ ὕστερα ἀπὸ λίγα χρόνια ἔγινε αὐτοκράτωρ καὶ μὲ λύσσα πολέμησε τὴν πίστι τοῦ Χριστοῦ καὶ προσπάθησε νὰ τὴν ξερριζώσῃ. Ὑπάρχουν θαυμάσιοι λόγοι τοῦ Γρηγορίου τοῦ Ναζιανζηνοῦ πρὸς τὸν Ἰουλιανὸ τὸν Παραβάτη.

* * *

Μετὰ ἀπὸ αὐτὰ θέλω ν’ ἀπευθυνθῶ τώρα στὰ παιδιὰ καὶ τοὺς νέους γιὰ νὰ τοὺς πῶ·
Οἱ Τρεῖς Ἱεράρχαι εἶνε ὑπόδειγμα διδασκάλων, ἀλλὰ προηγουμένως ἔγιναν ὑπόδειγμα μαθητῶν. Κ’ ἐσεῖς, ἀγαπητά μου παιδιά, ζῆτε μέσα σ’ ἕνα περιβάλλον ἀπὸ τὰ πιὸ διεφθαρμένα ―τ’ ὁμολογῶ― καὶ κινδυνεύετε νὰ παρασυρθῆτε.
Κινδυνεύετε ἀπὸ τὶς κακὲς συναναστροφές. Ἦρθε στὸ γραφεῖο μου μιὰ μάνα καὶ ἔκλαιγε. Ἔχασα τὸ παιδί μου, ἔλεγε· ἔμπλεξε μὲ κακὲς παρέες· ἐνῷ ἄλλοτε διάβαζε, τώρα γυρίζει μετὰ τὰ μεσάνυχτα σὲ ἐλεεινὴ κατάστασι… Σοβαρὴ ἐφημερίδα τῶν Ἀθηνῶν ἔγραψε, ὅτι μέσα σὲ ἕνα χρόνο ἐξαφανίστηκαν 400 κορίτσια καὶ 300 ἀγόρια! ἀλλόφρονες οἱ γονεῖς τ’ ἀναζητοῦν. Κινδυνεύετε ἀκόμη ἀπὸ τὰ θεάματα τῆς ὀθόνης, ἡ ὁποία προβάλλει ἀκατονόμαστα ἔργα. Κινδυνεύετε ἀπὸ τὰ ἔντυπα, ἀθεϊστικὰ βιβλία καὶ περιοδικά, σπορὰ δαιμόνων, καὶ χωρὶς νὰ ἔχουν ἀποδείξεις διδάσκουν ὅτι ὁ ἄνθρωπος κατάγεται ἀπὸ τὸν πίθηκο. Κινδυνεύετε ἀκόμη ἀπὸ τὰ ναρκωτικά· σοβαρὴ ἐφημερίδα τῆς Θεσσαλονίκης ἔγραψε, ὅτι τὰ ναρκωτικὰ μπῆκαν καὶ στὰ δημοτικὰ σχολεῖα! Κινδυνεύετε ὅμως καὶ ἀπὸ κάποιο ἄλλο ναρκωτικό, ὄχι τοῦ σώματος ἀλλὰ τῆς ψυχῆς, ποὺ εἶνε χειρότερο· εἶνε ἡ τηλεόρασι, τὸ «ναρκωτικὸ μὲ τὴν πρίζα» ὅπως εἶπαν. Ἄθεος, ποὺ κατέλαβε πρὸ ἐτῶν τὴν τηλεόρασι τῆς Ἑλλάδος, εἶπε· «Μὲ ἕνα κουμπὶ θὰ ἀλλάξω τὰ μυαλὰ τῶν Ἑλλήνων».
Κινδυνεύετε ἀπὸ ὅλα αὐτά, παρὰ τὶς προσπάθειες τῶν καλῶν διδασκάλων καὶ καθηγητῶν, τῶν γονέων καὶ τῆς ἐκκλησίας. Τί τὸ ὄφελος ὁ ἕνας νὰ χτίζῃ καὶ ὁ ἄλλος νὰ γκρεμίζῃ; Ὅ,τι χτίζει ἡ οἰκογένεια, τὸ σχολεῖο, ἡ ἐκκλησία, μέσα σὲ μιὰ νύχτα γκρεμίζεται…

Πονῶ τὴ νεότητα, γι’ αὐτὸ μιλῶ ἔτσι. Ἀλλὰ πιστεύω, ὅτι μπορεῖτε ν’ ἀντισταθῆτε στὸ ῥεῦμα. Μείνετε σταθεροὶ καὶ ἀκλόνητοι. Ἀγαπῆστε τὴν πατρίδα μας, τὴν ὡραιοτέρα πατρίδα. Ἀγαπῆστε πρὸ παντὸς τὴ θρησκεία μας. Κάτω ἀπὸ τὰ ἄστρα καὶ πάνω ἀπὸ τὰ ἄστρα δὲν ὑπάρχει ἄλλο ὄνομα, δὲν ὑπάρχει τίποτα μεγαλύτερο καὶ ὑψηλότερο ἀπὸ τὸν Κύριον Ἰησοῦν Χριστόν· ὅν, παῖδες Ἑλλήνων, ὑμνεῖτε καὶ ὑπερυψοῦτε εἰς πάντας τοὺς αἰῶνας· ἀμήν.

2012-01-30T05:22:00.002+02:00

Η ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΤΟΥ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΠΑΙΔΕΙΑΣ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΟΡΤΗ ΤΩΝ ΤΡΙΩΝ ΙΕΡΑΡΧΩΝ,

ΕΝΑ ΑΚΟΜΗ ΒΗΜΑ ΠΡΟΣ ΤΟΝ

ΑΠΟΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟ ΤΗΣ ΝΕΟΛΑΙΑΣ ΜΑΣ

Με σχετική εγκύκλιο, διατυπωμένη με την γνωστή υποκριτική του διγλωσσία, το Υπουργείο Παιδείας αφήνει στην διακριτική ευχέρεια των Δ/ντων και των διδασκάλων κάθε Σχολείου το αν θα εορτάσουν την μεγαλη γιορτή της Παιδείας, την Εορτή των Τριών Ιεραρχών.

Αναφέρει βεβαίως ότι είναι επίσημη αργία για τα Σχολεία, για να μην εγείρει φωνές αντιδράσεων, αλλά σπεύδει να διευκρινίσει ότι σε περίπτωση χαμένων διδακτικών ωρών, αυτές αναπληρώνονται εις βάρος της Εορτής , η οποία, κατά συνέπεια περιορίζεται ή καταργείται!

Με άλλα λόγια δηλαδή, η διδασκαλία της Ελληνορθόδοξης Παράδοσης έχει αφεθεί στην κρίση των διδασκόντων και των Δ/ντών των Σχολείων.

Η επίσημη γραμμή του Υπουργείου Παιδείας είναι μια κενή, άθρησκη πολιτική, δεν εμποδίζει αλλά και δεν υποχρεώνει κανένα Δ/ντή ή δάσκαλο να διδάσκει την Ορθόδοξη Πίστη και Παράδοση, όμως με την δόλια και υποκριτική αυτή τακτική ουσιαστικά δρομολογεί με ταχύτατους ρυθμούς τον αποχριστιανισμό της Χώρας μας.

Πέστε μας κα Διαμαντοπούλου, τελικώς, η Ελλάδα έπαψε να είναι Ορθόδοξο Κράτος;

Έπαψε το Σύνταγμά μας και η Ελληνική νομοθεσία να επικαλείται το Όνομα της Αγίας Τριάδος και να ορίζει ότι η Παιδεία του Εθνους μας είναι η καλλιέργεια των Ελληνοχριστιανικών ιδεωδών;

Γίναμε ένα ουδέτερο (ούτε καν ανεξίθρησκο διότι η ανεξιθρησκεία διδάσκει όλες τις θρησκείες, δεν τις αποσιωπά όλες), «άχρωμο και άοσμο» Κράτος;

Αν έχετε τέτοιο σκοπό, θα πρέπει να γίνει δημοψήφισμα, ώστε ο ίδιος ο Ελληνικός λαός να αποφασίσει την αλλαγή στην ταυτότητα της Ελλάδος.

Δεν φθάνει που έχει περιοριστεί ο σχολικός εκκλησιασμός στις τρείς φορές το χρόνο, δεν φθάνει που γίνεται με τον απαράδεκτο τρόπο που γίνεται, με τους διδασκάλους πρώτους να διδάσκουν την ασέβεια στα παιδιά, αλλά ούτε την εορτή των Τριών Προστατών της Παιδείας δεν σέβεται πιά το Ελληνικό Κράτος και δεν φροντίζει να τους τιμά, Αυτούς, που είναι η μόνη ελπίδα να λυτρωθούν τα παιδιά μας από την ημιάγρια κατάσταση που τα έχει καταντήσει το ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΣΑΣ ΤΗΣ ΠΑΝΤΟΕΙΔΟΥΣ ΔΙΑΦΘΟΡΑΣ;

ΠΟΥ ΖΕΙΤΕ;

Δεν έχετε ματια να δείτε ότι αυτό που χρειάζονται σήμερα τα παιδιά μας, περισσότερο και από τον αέρα που αναπνέουν, είναι το να αναπληρώσουν με εντατικούς ρυθμούς τα μαθήματα ΗΘΟΥΣ και ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΤΗΤΟΣ και όχι τις χαμένες ώρες διδασκαλίας εγκυκλοπαιδικών γνώσεων;

Από το Γραφείο Τύπου
Πολιτικής Παρατάξεως «ΚΟΙΝΩΝΙΑ»

http://www.koinwnia.com/2010-01-14-18-06-37/deltia-typoy/480

2012-01-30T04:59:00.005+02:00

Οφειλομένη απάντησι

στην ....Μάγισσα την ....Ξελογιάστρα

Ο γνωστός blogολόγος ξαναχτύπησε. http://www.amen.gr/index.php?mod=news &op=article&aid=8230. Δεν χωρά αμφιβολία ότι η ανάρτηση που αναφέρεται εκ του ... περισσεύματος της καρδίας στην προσπάθεια της Μητροπόλεως Πειραιώς για την διοργάνωση Ημερίδας προβληματισμού και ενημέρωσης με θέμα «Πατερική Θεολογία και μεταπατερική αίρεση» έχει σκοπό εμπρηστικό. Αυτόκλητη ανάρτηση αναλαμβάνει αυθαίρετα να ταυτοποιήσει και να υποδείξει a priori αντιπάλους προσωποποιώντας μιά απροσωπόληπτη προσπάθεια, που τουλάχιστον η Οργανωτική Επιτροπή της Ημερίδας για δικούς της λόγους απέφυγε να υποστασιοποιήσει. Συγκεκριμένα:

1. Κυνήγι μαγισσών γίνεται όχι όταν κάποιος αναφερθεί στην μαγεία αλλά όταν κάποιος υποδείξει τις... μάγισσες και αυτό πράττει το συγκεκριμένο ιστολόγιο και ο πονήσας ιστολόγος.

2. Σύμφωνα με την ανάρτηση αποκλείεται η νεοφανής μεταπατερικότητα μόνο εντός των τειχών της εν Βόλῳ Ακαδημίας Θεολογικών Σπουδών παρά το ότι μπορεί να υπάρχουν και αλλού θιασώτες της σε οποιαδήποτε άλλη πόλη της Ελλάδας και να συμμετέχουν στην κακοδοξία.

3. Δεν αναφέρεται τίποτα περί της επιστημονικής επάρκειας και της εξειδίκευσης των ομιλητών (Μητρ. Ναυπάκτου Ιερόθεος, ομ. καθηγ. π. Γ. Μεταλληνός, ομ. καθηγ. π. Θ. Ζήσης, καθηγ. κ. Τσελεγγίδης, καθηγ. κ. Λ. Σιάσος, καθηγ. κ. Ι. Κουρεμπελές, κ. Ι Μαρκάς) η οποία αντιπαρέρχεται διακριτικά. Αντίστοιχα βέβαια δεν τον απασχολεί την ανάρτηση η θεολογική αβασιμότητα και το έλλειμα θεολογικής παιδείας των εισηγητών (ποιών ;) της μεταπατερικότητας.

4. Επικαλείται η ανάρτηση σε άσχετα με τη μεταπατερικότητα θέματα δύο ηχηρά ονόματα της σύγχρονης θεολογικής διανόησης τον Μητροπολίτη Περγάμου κ. Ιωάννη Ζηζιούλα και τον ομ. Καθηγητή κ. Χρήστο Γιανναρά. Ζήτησε την γνώμη τους για την μεταπατερικότητα, την εν Βόλῳ Ακαδημία και τα στελέχη της; Ας το πράξει για να βρεθεί προ εκπλήξεων...

5. Ο τελικός αποδέκτης, ο πιστός λαός του Θεού, δεν αποτελείται από πρόβατα που είναι υποχρεωμένα να αναμασούν άκριτα ότι τούς σερβίρεται και συγκεκριμένα ο έμετος των «ειδικών» θεολόγων διότι είτε ευτυχώς είτε δυστυχώς και νου και κρίση και την χάρη του Θεού το εκκλησιαστικό σώμα διαθέτει. Χρειάζεται η ισχνή μειοψηφία της νομενκλατούρας της θεολογικής διανόησης, που στην πλειοψηφία έρποντας κατέλαβε ηχηρές θέσεις, κρίμασι οις οίδε Κύριος, να μην ξιπάζεται από την κατ΄ανοχήν παραχώρηση αυτή του Θεού και να επιδιώκει να Τον υποκαταστήση αυτοδιοριζόμενη οικουμενική σύνοδος. Ο «δραγουμάνος» του Θεού λαός Του αγρυπνεί και κρίνει τους πάντες.

Συμβουλεύουμε δε φιλικά τον φίλτατο blogολόγο για να μην εκθέτει τον Σεβ. Μητροπολίτη Δημητριάδος κ. Ιγνάτο και την Ακαδημία του Βόλου, με τέτοιου είδους υπερασπιστική γραμμή. Είναι πολύ καλύτερο να ασχολείται περισσότερο με αντικείμενα των άμεσων ενδιαφερόντων του όπως την άγρια φύση της Μοζαμβίκης http://panagiotisandriopoulos. blogspot.com/2012/01/blog-post_26.html και τη μουσική του Μάνου Χατζιδάκη http://panagiotisandriopoulos.blogspot.com/2012/01/blogpost_17. html , όπως πολύ εύστοχα πράττει.

Kαποιος επισκεπτης

2012-01-30T04:54:00.001+02:00

ΜΗΝΥΜΑ
ΤΟΥ ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ
ΠΕΙΡΑΙΩΣ Σ Ε Ρ Α Φ Ε Ι Μ
ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΔΙΔΑΣΚΟΝΤΕΣ & ΤΟΥΣ ΜΑΘΗΤΕΣ
ΤΗΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΣ ΑΥΤΟΥ
ΕΠΙ ΤΗι ΕΟΡΤΗι ΤΩΝ ΤΡΙΩΝ ΙΕΡΑΡΧΩΝ 2012

Ἀγαπητά μου παιδιά,

Ἤρθατε σήμερα στὸ Ναὸ γιὰ νὰ γιορτάσουμε καὶ νὰ πανηγυρίσουμε ὅλοι μαζὶ τὴν ἑορτὴ τῶν μεγάλων ἱεραρχῶν καὶ οἰκουμενικῶν διδασκάλων Βασιλείου τοῦ Μεγάλου, Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου καὶ Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου. Τρεῖς ἀρχιερεῖς τῆς Ἐκκλησίας οἱ ὁποῖοι μὲ τὴν ἀγάπη τους γιὰ τὸν Χριστό, μὲ τοὺς λόγους καὶ τὰ ἔργα τοὺς στήριξαν καὶ στηρίζουν τὴν χριστιανικὴ πίστη. Τρεῖς δασκάλους τῆς οἰκουμένης, οἱ ὁποῖοι μὲ τὴν ἀγάπη τους γιὰ τοὺς ἀνθρώπους, μὲ τὴν σοφία καὶ τὶς διδαχὲς τοὺς φώτισαν τὸν κόσμο ὅλο.

Δάσκαλοι τῆς οἰκουμένης ἀναδείχθηκαν γιατί πρώτιστα ἦταν οἱ ἴδιοι ἐπιμελεῖς μαθητές. Ἀγάπησαν τὶς ἐπιστῆμες, τὴν ἀποκεκαλυμμένη σοφία τοῦ Θεοῦ στοὺς ἀνθρώπους. Σπούδασαν φιλοσοφία, ρητορική, μαθηματικά, ἀστρονομία, μουσικὴ καὶ ὅ,τι κάθε νέος της ἐποχῆς τοὺς ἐλάμβανε ὡς μόρφωση, ὄχι μηχανικά, ὄχι ἀπὸ ὑποχρέωση, ἀλλὰ μὲ ἐπιμέλεια καὶ ἐνδιαφέρον.

Δάσκαλοι τῆς οἰκουμένης φάνηκαν γιατί μίλησαν στὰ πρόσωπα γιὰ τὶς ἀνθρώπινες σχέσεις, αὐτὲς τῶν γονιῶν πρὸς τὰ παιδιά, τῶν φίλων μεταξύ τους, τῶν συνεργατῶν καὶ συναδέλφων. Μὲ κάθε τρόπο προσπάθησαν νὰ ἐξηγήσουν στοὺς ἀνθρώπους, πὼς αὐτὸ ποὺ ἔχει σημασία στὴ ζωή, δὲν εἶναι ἡ ἀτομικὴ καταξίωση καὶ οἱ ἐγωιστικὲς ἐπιδιώξεις, ἀλλὰ τὸ μοίρασμα μὲ τοὺς συνανθρώπους, ὁ κοινὸς δρόμος μὲ τοὺς ἄλλους, ἡ συμπόνια καὶ τὸ πνεῦμα τῆς θυσίας γιὰ τὸν κάθε ἄνθρωπο.

Δάσκαλοι τῆς οἰκουμένης ἀναγνωρίστηκαν γιατί μίλησαν στοὺς ἀνθρώπους γιὰ τὴν ἀγάπη καὶ τὸν ἔρωτα, γιὰ τὸ πόσο σημαντικὸ καὶ ἱερὸ πράγμα εἶναι ἕνας ἄνδρας νὰ ἀποφασίσει νὰ μοιραστεῖ τὴν ζωή του μὲ μιὰ γυναίκα, γιὰ τὸ πόσο ὄμορφο καὶ εὐλογημένο εἶναι μία γυναίκα νὰ συμπορεύεται μ’ ἕναν ἄνδρα στὸ δύσκολο δρόμο τῆς ζωῆς, γιὰ τὸ πὼς ὁ Θεὸς δωρίζει σὲ δυὸ πρόσωπα ποὺ ἀγαπιοῦνται τὴν πλήρη ἕνωση μέσα στὸ γάμο.

Δάσκαλοι τῆς οἰκουμένης στάθηκαν γιατί μίλησαν στοὺς πολίτες γιὰ τὴν δικαιοσύνη, τὸν σεβασμὸ στοὺς νόμους καὶ τὴν εὐταξία μέσα στὶς ἀνθρώπινες κοινωνίες. Μίλησαν γιὰ τὶς εὐθύνες τῶν ἀρχόντων ἔναντι τοῦ λαοῦ, ἀλλὰ καὶ γιὰ τὸν σεβασμὸ ποὺ ὀφείλει ὁ λαὸς στοὺς δίκαιους ἄρχοντές του. Μίλησαν γιὰ τὰ δεινά του πλούτου, ἐπέπληξαν αὐστηρὰ ὅσους ἔκαναν περιουσίες εἰς βάρος τῶν φτωχῶν, στηλίτευαν τὸν δανεισμὸ μὲ τόκο καὶ κάθε οἰκονομικὴ δραστηριότητα ποὺ ἀδικοῦσε τοὺς ἀδυνάτους. Μίλησαν γιὰ τὰ δεινά του πολέμου, γιὰ τὸν σεβασμὸ στὴ φύση καὶ τὸ περιβάλλον.

Δάσκαλοι τῆς οἰκουμένης εἶναι ἀληθινὰ γιατί μιλοῦν σὲ ὅλους μας, τοὺς σημερινοὺς ἀνθρώπους, ἀλλὰ καὶ στοὺς πρὶν καὶ σ’ αὐτοὺς ποὺ θ’ ἀκολουθήσουν μετὰ ἀπὸ ἐμᾶς, γιὰ τὸν Χριστό, τὸν ἀγαπημένο• τὸν γονιὸ καὶ ἀδελφό, τὸν φίλο καὶ συνεργάτη, τὸν βασιλέα καὶ ταυτόχρονα τὸν δοῦλο γιὰ τὴν δική μας ἀγάπη, τὸν σύντροφο καὶ συνοδοιπόρο μας, αὐτὸν ποὺ εἶναι τόσο ἐρωτευμένος μέ μας τοὺς ἀνθρώπους, ὥστε δέχθηκε νὰ γίνει ἕνας ἀπὸ ἐμᾶς, νὰ πάθει γιὰ ἐμᾶς καὶ νὰ ἀναστηθεῖ γιὰ χάρη μας.

Σήμερα, ἐδῶ στὴν ἐκκλησιὰ προσκυνοῦμε τὸ εἰκόνισμα τῶν Τριῶν Ἱεραρχῶν, τῶν Τριῶν δασκάλων μας καὶ ὁ ἀσπασμὸς αὐτὸς μοιράζεται καὶ ἀπευθύνεται σὲ ὅλους τους δασκάλους σας, αὐτοὺς ποὺ κάθε μέρα μπαίνουν στὶς τάξεις σας καὶ ἐργάζονται ἐπίπονα γιὰ νὰ μάθετε γράμματα, ποὺ ἀγωνίζονται μαζί σας γιὰ νὰ λάβετε παιδεία, ποὺ ἀγωνιοῦν γιὰ τὸ μέλλον σας σὲ μιὰ πατρίδα ποὺ δοκιμάζεται καὶ ὑποφέρει. Κι ὅλη αὐτὴ ἡ ἐπίπονη ἐργασία γίνεται κάτω ἀπὸ ἀντίξοες καὶ σκληρὲς συνθῆκες, μὲ ἐλλείψεις πολλὲς καὶ σὲ πρόσωπα καὶ σὲ μέσα, καὶ σὲ βιβλία καὶ σὲ ἐκπαιδευτικὸ ὑλικό. Ὅμως τὰ ἐλλείμματα τοῦτα ἡ ψυχὴ τῶν δασκάλων σας τὰ καλύπτει μὲ τὸ πλεόνασμα τῆς φροντίδας καὶ τῆς στοργῆς τους γιὰ ἐσᾶς. Γιὰ ὅλα αὐτὰ ποὺ ἐκεῖνοι σας προσφέρουν πρέπει νὰ ἀνταποδίδετε στοὺς δασκάλους σας, καλά μου παιδιά, ἀγάπη πολλὴ καὶ σεβασμὸ μεγάλο.

Ἀγαπητά μου παιδιά,
Εὐχόμαστε οἱ προστάτες ἅγιοί σας ὁ Μέγας Βασίλειος, ὁ Γρηγόριος ὁ Θεολόγος καὶ ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος, οἱ διδάσκαλοι τῆς οἰκουμένης, νὰ φωτίζουν τὶς ζωές σας καὶ τὶς προσπάθειες ποὺ κάνετε νὰ μορφωθεῖτε καὶ νὰ σπουδάσετε, νὰ στηρίζουν καὶ νὰ ἐμπνέουν τοὺς δασκάλους σας στὸ δύσκολό τους ἔργο καὶ νὰ ὁδηγοῦν τὸ γένος μας στὶς στενοὺς ἀτραποὺς ποὺ βαδίζει.

Μὲ ὅλη μου τὴν ἀγάπη
Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΣΑΣ

† ὁ Πειραιῶς ΣΕΡΑΦΕΙΜ

2012-01-29T16:26:00.003+02:00

ΗΜΕΡΙΔΑ ΠΕΡΙ ΜΕΤΑΦΡΑΣΕΩΣ ΚΕΙΜΕΝΩΝ

ΣΤΗΝ ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ ΑΚΑΔΗΜΙΑ ΒΟΛΟΥ

ΕΙΚΟΝΑ ΚΑΙ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ ΚΑΠΟΙΩΝ ΕΠΙΣΚΟΠΩΝ

ΠΟΥ ΠΕΙΡΑΜΑΤΙΖΟΝΤΑΙ ΣΤΙΣ ΠΛΑΤΕΣ ΤΟΥ ΛΑΟΥ

Ὅποιος τοὺς ὠνομάσει «Οἰκουμενιστές», κινδυνεύει νὰ τὸν σύρουν στὰ δικαστήρια (κατὰ δήλωση τοῦ μητροπολ. Σιατίστης Παύλου)

Ἐδῶ καὶ μιὰ δεκαετία σὲ ἑκατοντάδες ἀριθμοῦνται τὰ κείμενα ποὺ ἔχουν γραφεῖ γιὰ τὶς μεταφράσεις τῶν ἱερῶν κειμένων (ἁγιογραφικῶν ἢ λειτουργικῶν), ἀρκετὲς δὲ εἶναι καὶ οἱ ὁμιλίες ἢ τὰ συνέδρια ποὺ ἔχουν διεξαχθεῖ γιὰ τὸ φλέγον αὐτὸ θέμα ποὺ ἀφορᾶ κυρίως τοὺς Ὀρθόδοξους Ἕλληνες. Γι’ αὐτὸ δὲν ἀποτέλεσε ἰδιαίτερη εἴδηση ἡ πραγματοποίηση ἑνὸς ἀκόμα συνεδρίου-Ἡμερίδας, τὸ ὁποῖο μάλιστα ἔγινε στὴν Ἀκαδημία Θεολογικῶν Σπουδῶν Βόλου, τῆς ὁποίας οἱ θέσεις στὸ θέμα εἶναι γνωστές.
Παρόλα αὐτά, ἔτσι ὅπως ἐξελίχθηκαν τὰ πράγματα, ἀξίζει νὰ ἀναφερθοῦμε σ’ αὐτό, ὄχι γιατὶ πρόσθεσε κάτι περισσότερο ἀπ’ ὅ,τι μέχρι τώρα γνωρίζαμε γιὰ τὸ θέμα, ἀλλὰ γιατὶ μᾶς ἔκανε νὰ συνειδητοποιήσουμε γιὰ ἄλλη μιὰ φορά, τὴν φθοροποιὸ δράση τῆς Ἀκαδημίας, τοῦ προέδρου της Μητροπολίτη Δημητριάδος Ἰγνάτιου καὶ ὅποιων ἐπισκόπων «ταιριάζουν καὶ συμπεθεριάζουν» μαζί του.

Κατ’ ἀρχὰς νὰ χαιρετήσουμε τὴν παρουσία καὶ τὶς θαυμάσιες εἰσηγήσεις τῶν δύο εἰσηγητῶν ποὺ δὲν συμφωνοῦν μὲ τὶς θέσεις τοῦ κ. Ἰγνάτιου καὶ τοῦ κ. Καλαϊτζίδη· δηλαδή τῶν κ. Κωνσταντίνου Χολέβα καὶ Φώτη Σχοινᾶ. Κι ἂς μᾶς κατηγορήσουν γιὰ ἰδεολογιοποίηση τοῦ χριστιανισμοῦ, ἐκεῖνοι ποὺ πορεύονται τὴν «πλατεία ὁδὸ» τοῦ συγκρητιστικοῦ Οἰκουμενισμοῦ καὶ τῆς κάθε μεταπατερικῆς θεολογίας, ἀφοῦ, ὅποιος σήμερα τολμήσει –ἐμμένοντας στὴν Ὀρθόδοξη Πίστη– νὰ τὴν ὑπερασπιστεῖ, κατηγορεῖται ἀμέσως γιὰ φονταμενταλισμὸ ἢ ἰδεολογιοποίηση τοῦ Χριστιανισμοῦ!

Μάλιστα στὴν ὡς ἄνω Ἡμερίδα, καταγράφτηκε κι ἕνας νέος χαρακτηρισμός, ἀναφερόμενος σ’ ὅσους ἀντιτίθενται στὴν μετάφραση τῶν λειτουργικῶν κειμένων· τὸν πρωτακούσαμε νὰ χρησιμοποιεῖται ἀπὸ τὰ χείλη τοῦ μητροπολίτη Σιατίστης κ. Παύλου: «Καταλήγοντας, (εἶπε) νομίζω πὼς πρέπει νὰ μάθουμε ν’ ἀκοῦμε τοὺς ἄλλους, θὰ πρέπει νὰ σεβόμαστε τοὺς ἄλλους, μὲ τὴν ἔννοια νὰ μὴν τοὺς ἀποδίδουμε τὶς δικές μας ἐπιθετικὲς τάσεις. Κάποιοι (εἶπε) μίλησαν γιὰ “νεοβαρλααμισμό”... Εὔκολο καὶ γιὰ μένα» εἶναι νὰ τοὺς ἀποκαλέσω «“νεο-μονοφυσίτες”»!

Καὶ νὰ σκεφθεῖ κανείς, ὅτι ὁ μὴ ἔχων ἐπιθετικὲς τάσεις καὶ τάχα σεβόμενος τοὺς ἄλλους Σεβασμιώτατος Σιατίστης, μ’ αὐτὸ τὸν χαρακτηρισμὸ φωτογράφιζε (ἄθελά του;) καὶ τὸν προηγούμενο ὁμιλητὴ κ. Χολέβα, τοῦ ὁποίου οἱ ὀρθόδοξες τοποθετήσεις ἑρμηνεύονται (σύμφωνα μὲ τὴν λογικὴ τοῦ Σεβασμιωτάτου) ὡς νεομονοφυσιτισμός. Βεβαια, ὁ κ. Χολέβας, εἶχε ἤδη δώσει ἐκ τῶν προτέρων ἀποστομωτικὴ ἀπάντηση. Εἶχε πεῖ: «Μιὰ μικρὴ ἔνσταση στὸ Δελτίο Τύπου, εἶδα νὰ ἀναφέρει ὅτι θὰ συζητήσουμε γιὰ δύο τάσεις. Ἐγὼ δὲν νιώθω τάσεις, ἀφ’ ἧς στιγμῆς ὑπάρχει ἡ ἐπίσημη ἄποψη τῆς Ἱερᾶς Συνόδου ποὺ λέει ὅτι τίποτε δὲν ἀλλάζει καὶ δὲν πρέπει ν’ ἀλλάζει χωρὶς συνοδικὴ ἀπόφαση. Κι ἀπὸ τὴν ἄλλη μεριὰ ὑπάρχουν κάποιες μεμονωμένες φωνές. Τάσεις θὰ λέγαμε ὅτι οἱ μισοὶ εἶναι ἔτσι, οἱ μισοὶ εἶναι ἀλλιῶς». Ὄζει νεο-μονοφυσιτισμοῦ, λοιπόν (κατὰ τὸν κ. Παῦλο) καὶ ἡ Ἱερὰ Σύνοδος(!) ποὺ μὲ Δελτίο Τύπου, ἀρνήθηκε νὰ υἱοθετήσει τὶς ἐτσιθελικὲς δεσποτικὲς ἐνέργειες 2-3 ἐπισκόπων;
* * *

Βέβαια, μὲ αὐτὸ τὸ σημείωμα-ρεπορτάζ, δὲν θὰ ἀσχοληθοῦμε μὲ τὰ ἐπιχειρήματα τῶν δύο πλευρῶν (λίγο ὡς πολλοὶ γνωστά), ἀφοῦ οἱ εἰσηγήσεις θὰ δημοσιοποιηθοῦν ἀπὸ τὴν Ἀκαδημία τοῦ Βόλου. Θὰ μείνουμε σ’ ἐκεῖνο ποὺ δημιούργησε αἴσθηση στὸ ἀκροατήριο, ὅπως φάνηκε ἀπὸ τὶς παρεμβάσεις τῶν ἀκροατῶν. Κι αὐτὸ δὲν εἶναι ἄλλο, ἀπὸ τή συμπεριφορά κάποιων ὁμιλητῶν, ἰδίως τοῦ Μητροπολίτη Σιατίστης Παύλου, ὁ ὁποῖος μᾶς ξάφνιασε μὲ τὶς θέσεις του, μιᾶς καὶ εἴχαμε σχηματίσει ἄλλη ἄποψη γι’ αὐτόν.

Καὶ θὰ ἀναφερθοῦμε στὸν Σιατίστης κ. Παῦλο, γιατὶ ὑποτίθεται ὅτι οἱ Ἐπίσκοποι ὁμιλοῦν ὡς ἐκφραστὲς τοῦ Εὐαγγελίου, ὡς θεοφώτιστοι ὁδηγοί μας κι ὄχι ὡς πειραματιστὲς στὶς πλάτες τοῦ πιστοῦ λαοῦ. Ἕνας πιστός, «δικαιοῦται» νὰ ἔχει ἀπορίες καὶ ἐρωτήματα καὶ ἐσφαλμένες θέσεις, γι’ αὐτὸ καὶ ὅλα αὐτά, τὰ καταθέτει στοὺς ποιμένες πρὸς λύση. Ὅταν, ὅμως, βλέπει, πὼς αὐτοὶ ἐκφράζονται ἀντιεκκλησιαστικά, κι ἀντὶ νὰ λύνουν περιπλέκουν περισσότερο τὰ θέματα, τότε ἔχει ὑποχρέωση νὰ φέρνει τὸ θέμα στὴν ἐκκλησιαστικὴ κοινότητα.

Τὸ γεγονὸς στὸ ὁποῖο ἀναφερόμαστε ἔχει ὡς ἑξῆς. Ὅταν ἄρχισε ἡ συζήτηση, ἕνας ἀκροατὴς (ὁ κ. Ντετζιόρτζιο, πρόεδρος τῆς Ὀρθοδόξου Ἑνώσεως «Κοσμᾶς Φλαμιᾶτος») ἔκανε μιὰ καίρια ἐπισήμανση. Εἶπε:
«Βλέπω ὅτι τὸ ζήτημα τῆς μεταφράσεως τῶν λειτουργικῶν κειμένων, τὸ ἀντιμετωπίζουμε σὰν ἕνα αὐτόνομο ζήτημα. Ἀλλὰ δὲν πρόκειται γιὰ ἕνα αὐτόνομο ζήτημα. Ἡ προσπάθεια καὶ ἡ ἐπιδίωξη τῆς μεταφράσεως τῶν λειτουργικῶν κειμένων, γίνεται παράλληλα μὲ μία προσπάθεια νὰ ἀπορρίψουμε τοὺς Ἁγίους Πατέρες ὡς ξεπερασμένους, νὰ φέρουμε μιὰ ἀνατροπὴ στὴν ὀρθόδοξη πίστη μας, νὰ τὰ φτιάξουμε μὲ τοὺς αἱρετικούς, νὰ δεχθοῦμε ὅτι ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία δὲν εἶναι ἡ Μία Ἐκκλησία, ἀλλὰ εἶναι μία ἀπὸ τὶς πολλὲς “ἐκκλησίες”...(Δηλαδή) τὸ ζήτημα τῆς μεταφράσεως ἔχει εἰσαχθεῖ στὰ πλαίσια αὐτῆς τῆς κατεύθυνσης τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καὶ ὑποστηρίζεται ἀπὸ ἐκείνους ποὺ προωθοῦν τὴν παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ».

Αὐτὴν τὴν θέση ὑποστήριξαν καὶ ἄλλοι, κάποιος μάλιστα θύμισε, πὼς τέτοιες ἀλλαγὲς μπορεῖ νὰ ὁδηγήσουν σὲ νέο σχίσμα, ὅπως τὸ παλαιοημερολογιτικό. (Καὶ μὴ ξεχνᾶμε, ὅτι κι ἐκεῖνο, ἦταν δάχτυλος τῶν οἰκουμενιστικῶν σχεδιασμῶν).

Οἱ γενικὲς αὐτὲς ἐκτιμήσεις καὶ θέσεις ἐνόχλησαν τὸν μητροπολίτη Σιατίστης, ὁ ὁποῖος (ὅπως προαναφέραμε) εἶχε πεῖ «πὼς πρέπει νὰ μάθουμε ν’ ἀκοῦμε τοὺς ἄλλους, θὰ πρέπει νὰ σεβόμαστε τοὺς ἄλλους, μὲ τὴν ἔννοια νὰ μὴν τοὺς ἀποδίδουμε τὶς δικές μας ἐπιθετικὲς τάσεις». Κι ἀντὶ νὰ ἐπιχειρήσει νὰ ἀνατρέψει τὰ ἐπιχειρήματα αὐτά, ξεκίνησε ὁ ἴδιος μιὰ ἐπίθεση, μιλώντας ἀκόμα καὶ γιὰ κατάθεση δικαστικῆς ἀγωγῆς στά δικαστήρια!!!

Εἶπε ὁ κ. Παῦλος: «Δὲν ἔχω ἀντίρρηση ν’ ἀκούω τὶς ἀπόψεις τῶν ἄλλων... Ὑπάρχει κάτι ποὺ μὲ ἐνοχλεῖ ἂν καὶ πρέπει νὰ τὸ συγχωρῶ. Τὸ νὰ ἀμφισβητοῦνε τὶς προθέσεις μου. Λοιπόν, ἡ πρόθεσή μου δὲν εἶχε καμία σχέση μὲ ὅσα εἶπε προηγουμένως ὁ κ. Ντετζιόρτζιο σχετικά, ὅτι αὐτὸ τὸ θέμα ἔχει σχέση μὲ τὸν Οἰκουμενισμὸ, μ’ ὅλα αὐτά. Γιὰ νὰ καταλάβετε πόσο μ’ ἐνοχλεῖ, ἂν αὐτὸ δὲν ἦταν στὰ ὅρια τῆς συζήτησης, ἀλλὰ ἦταν μιὰ κουβέντα ἐκτός, θὰ τοῦ ἔκανα ἀγωγή. Τὴν ψυχή μου δὲν ἐπιτρέπω σὲ κανένα νὰ τὴν θίγει (σ.σ. Τὴν θίγετε, ἐσεῖς, Σεβασμιώτατε, ἐπιμένοντας -δὲν ἀμφιβάλλουμε, ἀσφαλῶς ἀπὸ ποιμαντικὸ ἐνδιαφέρον- ἀλλ’ ἀδιάκριτα νὰ ταυτίζεσθε μὲ τοὺς οἰκουμενιστικοὺς κύκλους καὶ εὐνοώντας οἰκουμενιστικοὺς σχεδιασμούς). Καὶ εἶναι παρὰ πολὺ σημαντικὸ νὰ μάθουμε νὰ σεβόμαστε τοὺς ἄλλους καὶ ὄχι νὰ θεωροῦμε ὅτι εἶναι δεδομένη ἡ ἄποψη τους, γιατὶ ἐμεῖς θὰ τὸν κρίνουμε.

Ντετζιόρτζιο: Ἀντὶ νὰ μὲ πείσετε Σεβασμιώτατε, ...σὰν ποιμένας καὶ πατέρας θὰ μὲ πηγαίνατε στὰ δικαστήρια; Σᾶς εὐχαριστῶ πολύ, πατέρα».
Μιὰ ἀκροάτρια προσπαθησε νὰ πάρει τὸ λόγο καὶ ὁ Σεβασμιώτατος τὴν σταμάτησε:
«Σιατίστης Παῦλος: Ἀκοῦστε κάτι, τώρα μιλάω ἐγώ.
Ἀκροάτρια: Καλά, μία σκέψη...
Σιατίστης Παῦλος: Καμία. Μετά.
Ἀκροάτρια: Καλά, ἐντάξει.
Σιατίστης Παῦλος: Λοιπόν... Δὲν μὲ ἐνδιαφέρει νὰ σᾶς πείσω γιὰ τίποτα. Δὲν ἐπεχείρησα ποτέ μου νὰ ἀποκτήσω ὀπαδούς (σ.σ. μόνο ὑπηκόους). Καὶ ἡ μεγαλύτερη τιμή μου εἶναι τὸ νὰ μὲ ἀμφισβητοῦνε (σ.σ. γιὰ νὰ σᾶς δίνουν τὸ δικαίωμα νὰ κάνετε παρεπιμπτόντως καὶ καμιὰ ἀγωγή). Μὲ ἐνδιαφέρει ἡ καρδία ἡ δική μου καὶ ἡ σχέση μου μὲ τὸ Θεό (σ.σ. μήπως καὶ ἡ σχέση σας μὲ τοὺς οἰκουμενιστές;). Ἀλλοίμονο ἂν περίμενα ἀπ’ τὸν καθένα ποὺ κρίνει μὲ δικά του κριτήρια... (σ.σ. Σωστά. Ἂν ὅμως σᾶς κρίνει μὲ κριτήρια ἐκκλησιαστικά;). Σέβομαι τὸ βίωμά σας, ὅμως εἶναι πάρα πολὺ ἐπικίνδυνο πάντοτε νὰ ἀπολυτοποιοῦμε τὸ προσωπικό μας βίωμα... (σ.σ. Ἐνῶ ἐσεῖς, ποὺ ὅλη τὴν εἰσήγησή σας τὴν στηρίξατε σὲ προσωπικὰ βιώματα καὶ προσωπικοὺς πειραματισμοὺς λειτουργικῶν μεταφράσεων στὰ κεφάλια τῶν «προβάτων» σας, ἐσεῖς λοιπόν, μπορεῖτε ὡς ἀλάθητος νὰ ἀπολυτοποιεῖτε τὸ προσωπικό σας βίωμα). Αὐτὸ ἤθελα νὰ τονίσω κι ὄχι ὅτι θὰ σᾶς πήγαινα στὸ δικαστήριο. Τὸ εἶπα ἀκριβῶς γιὰ νὰ σᾶς δώσω αὐτὸ νὰ καταλάβετε (σ.σ. Τὸ καταλάβαμε. Πῶς δὲν τὸ καταλάβαμε;).
»Γιατὶ εἶναι ἄλλο πρᾶγμα... αὐτὸ ποὺ εἶπα, ἡ ἀγωνία γιὰ τοὺς ἀνθρώπους καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη μεριὰ ἀμέσως νὰ σοῦ κολλᾶνε μιὰ ταμπέλα οἱ ἄλλοι. Αὐτὲς τὶς ταμπέλες δὲν τὶς δέχομαι μὲ τίποτα... Δέχομαι τὴν ὁποιαδήποτε ἀπόρριψη, δὲν μὲ ἐνδιαφέρει· τὴν ἀκούω, τὴν προσέχω, (σ.σ. Πῶς γίνετε νὰ θυμώνετε γιὰ τὶς ταμπέλες -ποὺ δείχνουν ἀπόρριψη-, καὶ νὰ μὴν σᾶς ἐνδιαφέρει ἡ ἀπόρριψη; Καὶ πῶς γίνεται νὰ μὴν σᾶς ἐνδιαφέρει ἡ ἀπόρριψη καὶ ταυτόχρονα νὰ τὴν προσέχετε; Εἶναι λογικὴ αὐτή, ἢ τρικυμία ἐν κρανίῳ; Πάντως ἐμεῖς, δὲν σᾶς κολλήσαμε ταμπέλα, Σεβασμιώτατε, ἀντίθετα, ὅπως καλὰ καταλάβατε, ἀπορρίψαμε τὶς θέσεις σας, γιατὶ –ἐνδεχομένως– ἄθελά σας ὑπηρετεῖτε τοὺς οἰκουμενιστές) κοιτάω ἂν ὄντως μὲ ἀφορᾶ, γιατὶ κανείς μας δὲν εἶναι ἀλάθητος, οὔτε κι ἐγὼ εἶμαι ἀλάθητος, ἀλλὰ εἶναι ἄλλο πρᾶγμα αὐτό... (σ.σ. ἀφοῦ δέχεσθε μὲ τόση ταπείνωση, πὼς δὲν εἶσθε ἀλάθητος, γιατί δὲν ἐξετάζετε, μήπως ἡ θέση μας εἶναι σωστή, ἀλλὰ ἀμέσως τὴν ἐκλαμβάνετε ὡς ἐπίθεση καὶ ἐπικόλληση ταμπέλας στὸ ἱερὸ πρόσωπό σας; Μήπως τελικά ἰσχύει αὐτό πού κάποτε εἶχαν πεῖ ὁ καθηγητής Μ. Φαράντος, καί ὁ μητροπολίτης Καλαβρύτων Ἀμβρόσιος, ὅτι δηλαδή ὁ Παπισμὸς ἔχει ἕνα Πάπα, καὶ ἡ Ὀρθοδοξία, τόσους, ὅσους κι οἱ δεσποτάδες; Μήπως δὲν ἔχετε μελετήσει τὸ φαινόμενο τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καὶ τὴ δράση τῶν Οἰκουμενιστῶν συνεπισκόπων σας; Κι ἂν ναί, γιατί δὲν καταβοήσατε κατὰ «Βαρθολομαίου τοῦ αἱρετίζοντος οἰκουμενιστοῦ πατριάρχου», ὥστε νὰ τοὺς προφυλάξετε; Εἶναι δυνατὸν νὰ ἰσχυρίζεσθε ὅτι χρησιμοποιεῖτε τὶς μεταφράσεις γιὰ νὰ τραβήξετε τοὺς νέους στὴν Ἐκκλησία (ἁγνὸ ποιμαντικὸ ἐνδιαφέρον τὸ λέμε τώρα!), καὶ νὰ μὴν ἔχει περάσει ἀπὸ τὸ ἱερὸ μυαλό σας ἡ σκέψη, ὅτι τοὺς ἑτοιμάζετε γιὰ τὰ σαγόνια τοῦ Οἰκουμενισμοῦ;).
»Νὰ σᾶς τὸ πῶ μὲ ἕνα ἄλλο παράδειγμα: εἶναι σὰν νὰ ἔχεις ἕνα καθαρὸ τραπεζομάντηλο καὶ νὰ τὸ πιάνει ὁ ἄλλος μὲ λασπωμένα χέρια καὶ νὰ τὸ λερώνει. (σ.σ. Ποιό καθαρὸ τραπεζομάντηλο, Σεβασμιώτατε; Αὐτὸ ποὺ ἔχουν καταλεκιάσει οἱ οἰκουμενιστὲς τῆς Ἀκαδημίας Βόλου, κι ἔχει βουτήξει ὁ κ. Βαρθολομαῖος καὶ ὁ κ. Ζηζιούλας στὸν δυσώδη βοῦρκο τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ;). Ἐκεῖ ἔχω τὴν ἀντίδραση καὶ τὴν ἀντίσταση.
»Τώρα γιὰ τὴν ἀπόφαση τῆς Ἱ. Συνόδου. Θὰ μοῦ ἐπιτρέψετε νὰ ἀπαντήσω στὴν ἀρχὴ λίγο δικολαβίστικα: ἐσεῖς (σ.σ. ρωτᾶ) δέχεσθε ὅλες τὶς ἀποφάσεις τῆς Συνόδου; Δὲν τὶς σέβεσθε. (σ.σ. Πολὺ καλὰ τὸ καταλάβατε, Σεβασμιώτατε. Ἀσφαλῶς καὶ δὲν τὶς σεβόμαστε ὅλες. Ἰδίως ἐκείνη ἀπόφαση τῆς Ἱ. Συνόδου, ποὺ ἀθώωσε τὸν συνάδελφό σας κ. Μπεζενίτη καὶ τὴν ἄλλη, ποὺ ζητοῦσε οἱ ἐπίσκοποι νὰ μποροῦν νὰ ἔχουν τό γνωστό “κουσούρι”).

Ἀκροάτρια: Αὐτὸ εἶναι ἄλλοθι.

Σιατίστης Παῦλος: Ὄχι δὲν εἶναι καθόλου ἄλλοθι. Γιατὶ ἡ Σύνοδος: ἢ πραγματικὰ εἶναι θεόπνευστη ἢ δὲν εἶναι. (σ.σ. Ἀπό καὶ ποῦ ἡ Σύνοδος καὶ οἱ Δεσποτάδες θεόπνευστοι, Σεβασμιώτατε; Ἔχουν καμιὰ σχέση μὲ τὴν θεοπνευστία οἱ παραπάνω ἀποφάσεις; Κι ἂν θέλετε νὰ ξέρετε μὲ μιὰ πρόχειρη ἔρευνα, σημειώσαμε ἄλλες 20 μὴ θεόπνευστες ἀποφάσεις. Ἀλλὰ γιατί ξύνετε πληγὲς Σεβασμιώτατε; Μᾶς σπρώχνετε νὰ ξεσκονίσουμε τὰ ἀρχεῖα τῶν ἀποφάσεων τῶν ἐν συνόδῳ συνάξεών σας; Ἂν τὸ κάνουμε, τότε θὰ γελάσει καὶ τὸ παρδαλό κατσίκι μὲ κάποιες θεόπνευστες ἀποφάσεις σας! Βέβαια, δηλώνουμε, πὼς ὅλες τὶς ἀποφάσεις ποὺ στοιχοῦν στὴν διδασκαλία τῶν Ἁγίων Πατέρων τὶς δεχόμαστε).

»Ὁπότε, λοιπόν, ἐγὼ δὲν ἔχω ἀντίρρηση, θὰ σᾶς ἀπαντήσω γι’ αὐτό, δὲν πάω νὰ ξεφύγω, ἀλλὰ θέλω νὰ προσέξετε σεῖς, κι ὄχι γιὰ μένα, ἀλλὰ γιατὶ στὴν πραγματικότητα ὁ Θεὸς μᾶς κρίνει ὅλους μας, ποιὲς εἶναι οἱ προθέσεις μας. Ἐγὼ ἄκουσα, θὰ μᾶς τὴν πεῖ ὁ Ἅγιος Δημητριάδος ποὺ ἦταν συνοδικὸ μέλος, ποὺ εἶπε (σ.σ. ἡ Σύνοδος) πὼς ἐμμένει στὴν γλῶσσα, αὐτὴ ποὺ ἰσχύει μέχρι σήμερα, ἀλλὰ ταυτόχρονα εἶπε ὅτι θ΄ ἀνοίξει μιὰ συζήτηση γι’ αὐτὸ τὸ θέμα (σ.σ. Ἄλλο συζήτηση, Σεβασμιώτατε, κι ἄλλο ἡ ἐφαρμογὴ στὴν πράξη τῆς μεταφράσεως τῶν ἱερῶν κειμένων στὴ Λατρεία, στὴν ὁποία ἐσεῖς ἔχετε προχωρήσει). Κι ἀκριβῶς, λοιπόν, στὴν συζήτηση, πῶς θὰ συμμετέχεις; συμμετέχεις διανοητικά; (σ.σ. Γι’ αὐτὸ μᾶς ἔδωσε τὸ μυαλὸ ὁ Θεὸς Σεβασμιώτατε). Εἶπα κάτι προηγουμένως· εἶπα ὅτι αὐτὸ εἶναι κάτι ποὺ τὸ κάνω ἐγώ· θέλω νὰ δῶ, θέλω αὔριο στὴν Σύνοδο σὰν ποιμένας νὰ μεταφέρω –γιατὶ αὐτὸς εἶναι ὁ λόγος μας– νὰ μεταφέρω ἀκριβῶς τὸ (δίλημμα) ποὺ ἔχει τὸ ποίμνιό μας... (Ἄρα, λοιπόν, καλὰ ἔκαναν οἱ αἱρετικοὶ καὶ δοκίμαζαν πρῶτα τὶς αἱρέσεις τους, πρὶν ἀποφασίσει μιὰ Σύνοδος γι’ αὐτές. Μόνο, ποὺ μετὰ τὴν δοκιμή, δὲν μποροῦσαν νὰ ἐπιστρέψουν στὴν Ἀλήθεια! Δέν φοβᾶστε τό κόστος, Σεβασμιώτατε;).

Ἔχω τὴν αἴσθηση ὅτι μερικὲς φορὲς δὲν συζητᾶμε σὰν ἀδελφοὶ γιὰ νὰ βροῦμε τὴν ἀλήθεια, ἀλλ’ ὡς ἀντίπαλοι ποὺ προσπαθοῦμε νὰ συντρίψουμε τὸν ἄλλο... (σ.σ. Ποιός θέλει νὰ συντρίψει τὸν ἄλλο Σεβασμιώτατε, ἐκεῖνος ποὺ θέτει τὸν προβληματισμό του γιὰ ἕνα θέμα καὶ ζητᾶ ἀπάντηση, ἢ ἐκεῖνος ποὺ ὠμὰ καὶ κατάμουτρα δηλώνει πὼς δὲν μὲ ἐνδιαφέρει.....; Ἐκεῖνος ποὺ ζητᾶ καὶ περιμένει τὴν πατρικὴ συμπεριφορὰ ἀπὸ ἕνα ποιμένα ἢ ὁ ποιμένας ποὺ ἀπειλεῖ μὲ ἀγωγές, ὑπονοώντας τό προκλητικό: “ἔλα ἔξω νὰ τὰ ποῦμε”; Τὸ παραθέτουμε –γιὰ τὴν ἀκρίβεια– ὅπως τὸ εἴπατε: «ἂν αὐτὸ δὲν ἦταν στὰ ὅρια τῆς συζήτησης, ἀλλὰ ἦταν μιὰ κουβέντα ἐκτός, θὰ τοῦ ἔκανα ἀγωγή»!!!).

...Εἴμαστε ἐλεύθεροι ἄνθρωποι, μποροῦμε νὰ προβληματιζόμαστε. (Ὡς πρὸς τὶς μεταφράσεις) δὲν ἀπορρίπτω τίποτα, σχεδὸν τὰ περισσότερα τὰ δέχομαι... Ἔχω τὴν αἴσθηση ὅτι δὲν μιλᾶμε γι’ αὐτὸ τὸ θέμα. Ἐγὼ τὸ θέμα τὸ βλέπω σ’ ἕνα καθαρὰ ποιμαντικὸ ἐπίπεδο κι ἐπιμένω νὰ τὸ λέω αὐτὸ τὸ πρᾶγμα, δὲν μπορεῖς νὰ μιλᾶς θεωρητικὰ γιὰ τοὺς νέους, ἅμα δὲν καθίσεις νὰ μιλήσεις μαζί τους..., ὁπότε αἰσθάνομαι ὅτι ὅταν ἔχεις μιὰ ἐμπειρία ζωντανή..., πιστεύω λοιπόν πὼς ἂν αὔριο μιὰ Σύνοδος ἔλθει, γιατὶ ἀπὸ τὴν μιὰ μεριὰ εἶπε αὐτὸ καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη εἶπε θὰ ἀνοίξουμε ἕνα διάλογο, καὶ τί θὰ ποῦμε στὸν διάλογο; Αὐτὸς εἶναι ὁ ρόλος, (ἂν ἡ Ἐκκλησία εἶναι ζωντανὴ) καὶ τῶν ἱερέων καὶ τῶν ἐπισκόπων: νὰ ἀκούσω ἐγὼ ἀπὸ τοὺς ἱερεῖς μου τί λένε γι’ αὐτὸ τὸ θέμα, πῶς βλέπουν..., τί λέει ἡ ἐνορία τους κι αὐτὸ νὰ μεταφέρω.

Ἔτσι, λοιπόν, δὲν ὑποτιμᾶμε τὴν Σύνοδο, δὲν παρακούομε τὴν Σύνοδο, ἁπλὰ θέλουμε νὰ διευκολύνουμε τὴν Σύνοδο, γιατὶ πιστεύω πὼς αὐτὴ εἶναι μιὰ ἀπόφαση ποὺ ἀπὸ τὴν μιὰ μεριὰ θέλει μέχρι τώρα νὰ γίνει αὐτὸ ποὺ γινότανε καὶ λέει τὸ συζητᾶμε. (σ.σ. Καὶ πρὶν τὸ συζητήσετε στὴ Σύνοδο, ἐσεῖς κάνετε ἄλλα ἀπὸ ἐκεῖνα ποὺ εἶπε ἡ Σύνοδος· ἀλλὰ ἀπὸ πότε ὁ διάλογος μὲ σκοπὸ νὰ ἐξετασθεῖ ἕνα πρόβλημα, ἑρμηνεύεται ὡς ἔγκριση καί ἐφαρμογή τοῦ ὑπό συζήτηση προβλήματος;).

Ὅσο ἀφορᾶ τὸ θέμα ποὺ συζητᾶμε παρεπιπτόντως, ἐγὼ πιστεύω πὼς ἂν ἡ Σύνοδος ἀπεφάσιζε κάτι, μιὰ μοναδικὴ κι ἑνιαία, ἕνα μοναδικὸ ἑνιαῖο κείμενο...».
Τώρα, ἂν πρέπει νὰ γίνεται ἡ Θεία Λειτουργία μὲ μετάφραση ἢ ὄχι, συνέχισε ὁ Σιατίστης κ. Παῦλος, «τὸ ψάχνω. Ἂν αὔριο πεισθῶ ὅτι ὄντως κάνω λάθος θὰ τὸ σταματήσω. (σ.σ. Φοβερόν; Ἔχει τὴν ὑπόνοια ὅτι μπορεῖ νὰ κάνει λάθος χρησιμοποιώντας μεταφρασμένα λειτουργικὰ κείμενα, –ὡσὰν τὸ θαῦμα νὰ μὴ συντελεῖται ἂν δὲν κατανοοῦμε πλήρως τὰ ἀκουόμενα· εἶναι εἰς γνῶσιν τῆς ἀποφάσεως τῆς Συνόδου ποὺ λέει: ὄχι στὶς μεταφράσεις, καὶ πὼς ἐν καιρῷ θὰ ἐξετάσουμε τὸ θέμα· γνωρίζει ὅτι σεβαστοὶ ποιμένες καὶ ἀξιόλογοι θεολόγοι ἔχουν καταδείξει ποῦ ἔγκειται τὸ πρόβλημα· γνωρίζει, ἐπίσης, ὅτι ἡ μετάφραση εὐνοεῖ τὴν ἀποκοπή μας –ἰδίως τῶν νέων– ἀπὸ τὴ γλῶσσα τῶν Πατέρων [πρόβλημα ποὺ δὲν ἀντιμετωπίζουν οἱ ξενόγλωσσοι χριστιανοί]· καὶ ἐν τέλει, γνωρίζει [πρέπει νὰ γνωρίζει] ὅτι οἱ μεταφράσεις ἀποτελοῦν ὅπλο ἀλλοιώσεως τῆς ὀρθοδόξου Πίστεως στὰ χέρια τῶν παλιῶν καὶ τῶν νέων μισσιοναρίων, καὶ παρ’ ὅλα αὐτὰ, ἐπιμένει στὶς μεταφράσεις, ρίχνοντας νερὸ στὸ μύλο τοῦ Οἰκουμενισμοῦ κι ὄχι μόνο, καὶ πεισματικὰ λέει: ἐγὼ θὰ δοκιμάσω!).

Θὰ ἤθελα, ὅμως, μὲ τὴν ἴδια εἰλικρίνεια, ἂν κάποιοι πειστοῦν ὅτι ὑπάρχει κάποια ἀνάγκη, νὰ μὴν τὴν πετάξουν μὲ εὐκολία, γιὰ νὰ δικαιώσουν τοποθετήσεις τὶς ὁποῖες ἔχουνε».

Αὐτή, λοιπόν, εἶναι ἡ συμπεριφορά καί οἱ ἀπόψεις τοῦ Ποιμένος κ. Παύλου. Ἂν κάπου τὸν ἀδικήσαμε, θὰ περιμένουμε τὸν ἀντίλογό του. Τὴν ἐντύπωσή μας ἐκφράσαμε, μὲ ἔντονο τρόπο, ποὺ προέρχεται ἀπὸ τὶς δικές του προκλητικές θέσεις, ἀντιθέσεις καὶ αὐτοαναιρέσεις.

Δέν πρέπει ὡστόσο νὰ παραλείψουμε νὰ σχολιάσουμε καὶ τὴν συμπεριφορά τοῦ ἄλλου θερμοῦ ὑποστηρικτοῦ -ὁμιλητοῦ ὑπὲρ τῆς μεταφράσεως τῶν λειτουργικῶν κειμένων, κ. Σταύρου Ζουμπουλάκη, ποὺ κατὰ κοινὴ ὁμολογία ἦταν προκλητική καὶ ἀπαράδεκτη. Πρῶτον διότι, ἀφ’ ἑνός μὲν ἀράδιασε ἕνα σωρὸ ἱστορικὰ στοιχεῖα γιὰ τὸ τί συνέβη στὶς ἄλλες θρησκεῖες καὶ τὰ ἄλλα δόγματα σχετικά μὲ τὴν ἀλλαγὴ τῶν «ἱερῶν τους κειμένων», δίδοντας πολὺ λίγο χρόνο στὰ καθ’ ἡμᾶς καὶ δεύτερον, διότι μιλῶντας ἀπό καθέδρας καὶ μὲ στόμφο παρατήρησε πὼς ὅτι εἶναι νὰ γίνει, πρέπει νὰ γίνει γρήγορα, ὅσο ἀκόμη ὑπάρχουν πιστοί, ἀφήνοντας νὰ ἐννοηθεῖ ὅτι, ἀφοῦ δρομολογήθηκε ἡ λειτουργικὴ αὐτὴ ἀναγέννηση (μὲ ὅ,τι αὐτὴ συνεπάγεται) εἶναι ἀναπόφευκτο νὰ τὴν ἀκολουθήσουμε, καὶ κάθε προσπάθεια ἀναχαίτισής της καί ἀντίδρασης εἶναι περιττή! Διαπίστωση καὶ λόγος ποὺ ἀπογοητεύει τοὺς πιστοὺς καὶ ἀποδυναμώνει κάθε διάθεση ἀγῶνος. Δυστυχῶς ἡ παπική-οἰκουμενιστικὴ συμπεριφορά ἐντοπίζεται καὶ στοὺς λαϊκούς!

Τέλος, θὰ κλείσουμε μὲ δυὸ μαργαριτάρια τοῦ ἄξιου συνεργάτη τῶν ἀπανταχοῦ οἰκουμενιστῶν, τοῦ κ. Καλαϊτζίδη, διευθυντῆ τῆς Ἀκαδημίας Θεολογικῶν Σπουδῶν Βόλου, καὶ δεξὶ χέρι τοῦ κ. Ἰγνάτιου, ὁ ὁποῖος, ἐπίσης, σκανδάλισε τὸ κοινὸ μὲ τὴν προκλητική του συμπεριφορά:
Καλαϊτζίδης (Συντονιστὴς τῆς συζητήσεως): «Ὑπάρχει ἕνα ζήτημα ποὺ λέει, ὅτι ὅσοι προβαίνουν σὲ μεταφράσεις, μεταγλωττίσεις κ.λπ. παραβιάζουν ἀπόφαση τῆς Ἱ. Συνόδου (σ.σ. Ἀλήθεια, δὲν γνωρίζατε κ. Καλαϊτζίδη ὅτι τὸ Δελτίο Τύπου τῆς Ἱ. Συνόδου ἀποτελεῖ Ἀπόφαση τῆς Ἱ. Συνόδου; Μήπως τὸ γνωρίζατε, κύριε, ἀλλὰ κατὰ αὐτὸν τὸν «εὐφυιῆ» τρόπο θελήσατε νὰ τὴν ὑποβαθμίσετε;). Θὰ παρακαλοῦσα θερμὰ τοὺς δύο σεβαστοὺς ἐπισκόπους νὰ μᾶς ποῦν, ἂν ὄντως ὑπάρχει ἀπόφαση τῆς Ἱ. Συνόδου ἢ μιλᾶμε γιὰ ἕνα Δελτίο Τύπου... Ἀπ’ ὅσο γνωρίζω εἶναι ἕνα Δελτίο Τύπου, δὲν ὑπάρχει καμία ἀπόφαση τῆς Ἱ. Συνόδου ποὺ νὰ ἀπαγορεύει.

Χολέβας: Τὸ Δελτίου Τύπου ἐκφράζει τὴν ἄποψη τῆς Ἱ. Συνόδου...
Καλαϊτζίδης: Συγχωρεῖστε με κ. Χολέβα, σᾶς ἄκουσα, δὲν ἔχω δικαίωμα νὰ ὑποβάλλω ἕνα ἐρώτημα;

Φωνές: Ἀχρηστεύετε τὸ Δελτίο Τύπου;

Καλαϊτζίδης: Μπορῶ νὰ πῶ; Ἡ Ἱ. Σύνοδος ἔχει ἀπόφαση ἢ Δελτίο Τύπου;...
Χολέβας: Ὑπάρχει ἀπόφαση Συνόδου (14.04.2010), εἶναι ξεκάθαρο. Τὰ Δελτία Τύπου ἐκφράζουν ἀποφάσεις Ἱ. Συνόδου.
Στὴν ἀπάντηση τῶν ἐρωτήσεων τῶν ἀκροατῶν, ὁ ἕνας ἐκ τῶν εἰσηγητῶν κ. Φ. Σχοινᾶς ἐπεξηγεῖ κάποια ἐρώτηση.
Σχοινᾶς. Ἡ Ἐκκλησία εἶναι ἑνωμένη.
Ἐδῶ παρεμβαίνει ὁ κ. Καλαϊτζίδης.
Καλαϊτζίδης: Εἶναι (σ.σ. ἑνωμένη ἡ Ἐκκλησία);
Σχοινᾶς: Εἶναι.
Καλαϊτζίδης: Τὸ βλέπετε;...
Σχοινᾶς: Εἶναι.
Καλαϊτζίδης: (Δὲν ἀκούγεται)
Σχοινᾶς: Ἐὰν δὲν εἶναι...
Καλαϊτζίδης: (Δὲν ἀκούγεται).
Σχοινᾶς: Προσέξτε, ὅλον τὸν θεσμὸν τῆς Ἐκκλησίας συγκροτεῖ τὸ Ἅγ. Πνεῦμα.
Καλαϊτζίδης: Γίνεται καὶ ξεγίνεται ἡ ἑνότητα.
Σχοινᾶς: Προσέξτε, εἶναι σὰν νὰ λέτε, ὅτι ἀπέτυχε τὸ Ἅγ. Πνεῦμα.
Καλαϊτζίδης: Δὲν ἀκούγεται... Προσέξτε γιατὶ θὰ πέσετε σὲ σφάλμα. Γίνεται καὶ ξεγίνεται ἡ ἑνότητα. Δὲν εἶναι εἶναι δεδομένη...
Σχοινᾶς: Ἡ ἑνότητα ὑπάρχει μονίμως...
Καλαϊτζίδης: Ἡ ἑνότητα τοῦ σώματος (σ.σ. τῆς Ἐκκλησίας)· ὄχι δὲν ὑπάρχει μονίμως. Ἐγὼ αὐτὸ ἔμαθα ἀπὸ τὸν δάσκαλο μου τὸν Ματσούκα.
Ἀκροατής: Λάθος.
Σχοινᾶς: Ἐντάξει, τὸ δάσκαλό σου τὸ Ματσούκα... (δὲν ἀκούγεται).
Καλαϊτζίδης: Δὲν ἀκούγεται...
Σχοινᾶς: ...ἀλλὰ σήμερα εἶναι τοῦ ἁγίου Μαξίμου τοῦ Ὁμολογητοῦ.
Καλαϊτζίδης: ...αὐτὰ εἶναι πολὺ λεπτὰ ζητήματα...
Σχοινᾶς: Σήμερα εἶναι τοῦ ἁγ. Μαξίμου τοῦ Ὁμολογητοῦ (σ.σ. ὁ ὁποῖος λέγει) ὅτι ἡ ἑνότης τῆς Ἐκκλησίας ἑδράζεται στὰ τρία πρόσωπα τῆς Ἁγ. Τριάδος, καὶ ὅπως εἶναι ἑνωμένο τὸ πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ, δὲν εἶναι δυνατὸν οἱ 2 φύσεις νὰ διαχωριστοῦν σὲ αὐθυπόστατες ὑποστάσεις, ἔτσι δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ διαχωρισθεῖ ἡ Ἐκκλησία...
Καλαϊτζίδης: Δὲν λέει μόνο αὐτό, ξαναδιαβάστε το...
Σχοινᾶς: Ναί. Τὸ θέμα μὲ τὴν νεωτερικότητα. Ἔχουμε τρία παραδείγματα τοῦ φιλοσοφεῖν. Τὸ ἀρχαῖο ποὺ εἶναι τὸ ὀντολογικό. Προηγεῖται τὸ ὂν καὶ ἕπεται τὸ ἀνθρώπινο ὑποκείμενο. Στὴν νεωτερικότητα ἐπικρατεῖ τὸ ὑποκειμενοκρατικό. Ἡ ἀνθρώπινη διάνοια, τὸ ἀνθρώπινο ὑποκείμενο, εἶναι ὁ ἔσχατος κριτὴς τοῦ ὀρθοῦ καὶ τοῦ λάθους, τὸ ὁποῖο στὴν βάση του εἶναι τελείως ἀντιχριστιανικό. Τώρα, προσέξτε, τὸ μετανεωτερικό εἶναι τὸ ἐπικοινωνιοκεντρικὸ καὶ τὸ γλωσσικό. Ὅτι ἀποφασίσει ἡ κοινότης, αὐτὸ εἶναι ἡ ἀλήθεια... Ξέρετε ποῦ μπορεῖ νὰ ὁδηγηθοῦμε μὲ αὐτὰ τὰ πράγματα, ἂν τὰ υἱοθετήσουμε μέσα στὴν Ἐκκλησία;
...Ἡ μετανεωτερικότητα ἔχει τρομερὴ ἀβεβαιότητα... Ἔ, ἂς μείνει κάτι σταθερό, κι αὐτὸ ἂς εἶναι ἡ Ἐκκλησία».

Ὀρθόδοξος Χριστιανικὸς Ἀγωνιστικὸς Σύλλογος
«Ἅγιος Θεόδωρος ὁ Στουδίτης»

2012-01-29T16:07:00.005+02:00

Τρία παλικάρια ,αξιωματικοί του Πολεμικού μας Ναυτικού εν καιρό ειρήνης θυσιάστηκαν, έπεσαν για την πατρίδα στις 30/31 του Γενάρη το 1996, ο Χριστόδουλος Καραθανάσης, ο Παναγιώτης Βλαχάκος και ο Έκτορας Γιαλοψός

ΙΜΙΑ: 16 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ…. από την κρίση των Ιμίων που έφερε στα πρόθυρα της ένοπλης σύγκρουσης την Ελλάδα και την Τουρκία ,τα γεγονότα που οδήγησαν στην Κρίση,τα σενάρια για την πτώση του ελληνικού στρατιωτικού ελικοπτέρου, αναλύει τις διπλωματικές κινήσεις της Ελλάδας και την συμβολή της Ουάσιγκτον στην εκτόνωση της κρίσης .

Το χρονικό της κρίσης των Ιμίων

• 26 Δεκεμβρίου 1995:Το τουρκικό φορτηγό πλοίο «Φιγκεν Ακάντ» προσαράζει στις βραχονησίδες Ίμια. Ο Τούρκος πλοίαρχος ισχυρίζεται ότι βρίσκεται σε τουρκικά χωρικά ύδατα και αρχικά αρνείται να δεχθεί βοήθεια από ελληνικά μέσα έρευνας και διάσωσης.

• 28 Δεκεμβρίου:ελληνικά ρυμουλκά απεγκλωβίζουν το τούρκικο πλοίο και οδηγείται στην Τουρκία.

• 29 Δεκεμβρίου 1995:Το τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών εκδίδει ρηματική διακοίνωση, στην οποία τα Ίμια χαρακτηρίζονται ως τουρκικό έδαφος.

• 10 Ιανουαρίου 1996:Η Ελλάδα απορρίπτει τους ισχυρισμούς του τουρκικού ΥΠ.ΕΞ. με άλλη ρηματική διακοίνωση, στην οποία αναφέρεται η συνθήκη των Παρισίων του 1947, με την οποία οι βραχονησίδες Ίμια παραχωρήθηκαν από την Ιταλία στην Ελλάδα, κατά την ενσωμάτωση των Δωδεκανήσων.

• 4 Ιανουαρίου:Ο Αμερικάνος πρόεδρος, Μπιλ Κλίντον, σε επιστολή του προς Ελληνοαμερικανό γερουσιαστή, αναφέρει: Φοβάμαι θερμό επεισόδιο.

• 19 Ιανουαρίου:Στην Ελλάδα πρωθυπουργός γίνεται ο Κ. Σημίτης.

• 25 Ιανουαρίου 1996:Ο δήμαρχος Καλύμνου, Δ. Διακομιχάλης συνοδευόμενος από τον Αστυνομικό Διευθυντή της Καλύμνου, Γ. Ριόλα, υψώνουν στα Ίμια την ελληνική σημαία.

• 28 Ιανουαρίου 1996:Μία ομάδα Τούρκων δημοσιογράφων της εφημερίδας «Χουριέτ» προσεγγίζει τα Ίμια με ελικόπτερο, υποστέλλει την ελληνική σημαία και υψώνει την τουρκική. Άνδρες του περιπολικού «Παναγόπουλος» στις 08:00 αντιλαμβάνονται την τουρκική σημαία.

Ο αρχηγός Γ.Ε.Ν. δίνει εντολή στον πλοίαρχο του περιπολικού «Αντωνίου» να σπεύσει στα Ίμια, να αφαιρέσει την τουρκική σημαία και να υψώσει ξανά την ελληνική. Ο Αρχηγός Γ.Ε.Ν. επικοινωνεί με τον Αρχηγό Γ.Ε.ΕΘ.Α., ναύαρχο Λυμπέρη, τον οποίο ενημερώνει για τα γεγονότα. Ο Αρχηγός Γ.Ε.ΕΘ.Α. επιδοκιμάζει τις κινήσεις του Α/Γ.Ε.Ν. και παράλληλα ενημερώνει τον υπουργό Εθνικής Αμύνης, Γεράσιμο Αρσένη.

Όπως αναφέρει ο ίδιος ο ναύαρχος Λυμπέρης, επικοινωνεί με το Ναυτικό Διοικητή Αιγαίου, αρχιπλοίαρχο Ι. Καλλιγιάννη, τον οποίο συμβουλεύει όπως η σημαία υψωθεί μέσω δημάρχου Καλύμνου και όχι απευθείας από το πολεμικό πλοίο. Η επικοινωνία, όμως, δεν κατέστη δυνατή με το πλοίο και η σημαία υψώθηκε από το πλήρωμα του περιπολικού «Αντωνίου» .

• 30 Ιανουαρίου 1996:Δημοσιεύεται σχέδιο, σύμφωνα με το οποίο οι Τούρκοι διεκδικούν το σύνολο των βραχονησίδων, οι οποίες βρίσκονται κοντά στα Τουρκικά παράλια.

- Από το πρωί στην περιοχή επικρατεί ένταση

- Το απόγευμα, ελληνικά και τουρκικά πολεμικά πλοία έχουν σπεύσει στην ευρύτερη περιοχή των Ιμίων και βρίσκονται σε διάταξη μάχης.

- Ταυτόχρονα, άνδρες των Ο.Υ.Κ. αποβιβάζονται στα Ανατολικά Ίμια και δυνάμεις των Ειδικών Δυνάμεων στην Καλόλιμνο.

- Στις 23:00: διατάσσεται επιστράτευση στις στρατιωτικές δυνάμεις Έβρου και νήσων του Αιγαίου.

• 30/31 Ιανουαρίου 1996:Τη νύχτα, οι καιρικές συνθήκες είναι εξαιρετικά κακές. Βρέχει συνεχώς και η ορατότητα στην κυριολεξία είναι μηδέν.

Στη 01:15 Τούρκοι κομάντος διαφεύγουν της προσοχής των στελεχών του Πολεμικού Ναυτικού που επιτηρούν τα Ίμια και αποβιβάζονται στη μικρή Ίμια, στην οποία δε βρίσκονται ελληνικές στρατιωτικές δυνάμεις. Υψώνουν την τουρκική σημαία. Θα παραμείνουν επτά ώρες.

Το γεγονός διαπιστώνεται από το περιπολικό «Αντωνίου» και επιβεβαιώνεται από ελικόπτερο ΑΒ-212 ASW της Φρεγάτας «Ναυαρίνο».

Στις 5:30 το ελικόπτερο επιστρέφοντας καταπέφτει στη θάλασσα. Σκοτώνονται οι αξιωματικοί που επέβαιναν, Χ. Καραθανάσης, Ε. Γιαλοψός, Π. Βλαχάκος.

- Το ΚΥΣΕΑ, ύστερα από μαραθώνια σύσκεψη, απορρίπτει το ενδεχόμενο ανακατάληψης των Ιμίων, για να αποφύγει την πολεμική σύρραξη.

· Στις 06:10 το πρωί, οι υπουργοί Αμύνης και Εξωτερικών, Γ. Αρσένης και Θ. Πάγκαλος, ανακοινώνουν τη συμφωνία που επιτεύχθηκε μεταξύ Αθήνας και Άγκυρας με προσωπική παρέμβαση του Προέδρου των Η.Π.Α., Μπιλ Κλίντον, και του διαμεσολαβητή Ρ. Χόλμπρουκ.

Οι ελληνικές δυνάμεις αποχωρούν από τα Ίμια παίρνοντας μαζί και την ελληνική σημαία.

Το ίδιο πράττουν και οι Τούρκοι καταδρομείς.

Πτώση ή κατάρριψη;

Ο τότε υπουργός Εθνικής Αμύνης, κος Γ. Αρσένης, απέδωσε την πτώση του ελικοπτέρου στο φαινόμενο vertigo, δηλαδή την απώλεια προσανατολισμού του πιλότου, λόγω του σκότους και των καιρικών συνθηκών. Σημειώνεται ότι τα ελικόπτερα αυτού του τύπου δεν είναι κατασκευασμένα για νυκτερινές πτήσεις:

«Εμείς στείλαμε, αν και νύχτα, το μοιραίο ελικόπτερο να ανιχνεύσει αυτόν τον βράχο.

Ήταν περίπου κατά τις 5.30 π.μ. που εντόπισε (το ελικόπτερο) με τους δικούς του προβολείς δέκα περίπου άτομα σ αυτόν το βράχο.

Μας πέρασε αυτό το μήνυμα και επιστρέφοντας στη φρεγάτα ο πιλότος ζαλίστηκε και το ελικόπτερο έπεσε στη θάλασσα και χάσαμε τρεις θαυμάσιους αξιωματικούς στην εκτέλεση του καθήκοντος, δήλωσε ο Γ. Αρσένης.

Η πτώση του ελικοπτέρου, οι συνεχείς καταγγελίες συγγενών των νεκρών αξιωματικών, σε συνδυασμό με την επιμονή του υπουργείου Εθνικής Αμύνης να μην παρουσιάσει τα συντρίμμια του ελικοπτέρου, ερέθισε τη δυσπιστία της κοινής γνώμης και πυροδότησε μία σειρά από σενάρια:

Στη 1 Φεβρουαρίου 1996 η εφημερίδα «Απογευματινή» αποκαλύπτει εμπιστευτικό σήμα του πιλότου του ελικοπτέρου που έστειλε στις 4.49 τα ξημερώματα της 31ης Ιανουαρίου.

Ο πιλότος ανέφερε κατά λέξη προς τη φρεγάτα «Ναυαρίνο»: «Έχω ένδειξη master caution (γενική ηλεκτρονική βλάβη), emergency (κίνδυνος)».

Σύμφωνα με τους ειδικούς, η ένδειξη master caution σημαίνει ότι είτε το ελικόπτερο δέχεται ηλεκτρονική παρεμβολή, είτε ότι υπάρχει μηχανική βλάβη, οπότε και ανάβει το αντίστοιχο λαμπάκι. Αμέσως μετά, όμως, ο πιλότος προσθέτει: «αλλά το λαμπάκι δε δείχνει τίποτε».

Το δημοσίευμα αυτό, το οποίο όσο γνωρίζουμε δεν έχει διαψευσθεί, ενίσχυσε τις φήμες περί ηλεκτρονικής παρεμβολής που οδήγησε το ελικόπτερο στο βυθό της θάλασσας. Όμως οι συσκευές ηλεκτρονικού πολέμου των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων δεν κατέγραψαν ουδεμία παρεμβολή, ούτε και υπήρξε άλλο στοιχείο που να συνηγορεί σε αυτήν την εκδοχή.

Ένα δεύτερο σενάριο αναφέρει ότι το ελικόπτερο κατερρίφθη κατά λάθος από ελληνικά πυρά, όταν ο πιλότος άθελά του το οδήγησε εντός ακτίνας δράσης των αυτοματοποιημένων πυροβόλων «Φάλαγξ», που διαθέτουν οι φρεγάτες του Πολεμικού Ναυτικού.

Τα πυροβόλα αυτά ενεργοποιούνται αυτόματα, όταν ένα ιπτάμενο αντικείμενο (π.χ. πύραυλος) πλησιάζει σε μία ορισμένη απόσταση μία φρεγάτα.

Ωστόσο, δεν υπάρχει καμία ένδειξη που να επιβεβαιώνει αυτήν την εκδοχή, εκτός, όπως υποστηρίζουν ορισμένοι, από την επιμονή όλων των υπουργών Αμύνης να μη δοθούν στη δημοσιότητα ευκρινείς φωτογραφίες των συντριμμιών του ελικοπτέρου.

Το κυρίαρχο, όμως, σενάριο παραμένει αυτό της κατάρριψης του ελικοπτέρου από τους Τούρκους καταδρομείς που βρίσκονταν στο νησί. Την άποψη αυτή ενίσχυσαν οι εικόνες που μεταδόθηκαν μετά την ανάσυρση του ελικοπτέρου από το βυθό, που έδειχναν μία σειρά οπών στο κυρίως σώμα του σκάφους.

Σύμφωνα με την εξήγηση που δόθηκε, επρόκειτο για υποδοχείς μπουλονιών τα οποία έσπασαν κατά την πρόσκρουση του ελικοπτέρου στο νερό.

Το διπλωματικό παρασκήνιο στην Ουάσιγκτον

Η νύχτα αυτή απετέλεσε σημείο καμπής για την ελληνική πολιτική στο Αιγαίο. Όσοι χειρίστηκαν την κρίση και, ειδικά, ο τότε πρωθυπουργός Κώστας Σημίτης, που ευχαρίστησε την αμερικανική πλευρά μέσα στο Κοινοβούλιο και ο υπουργός Εξωτερικών, Θεόδωρος Πάγκαλος, δέχθηκαν σφοδρές επικρίσεις, ενώ δεν ήταν λίγοι όσοι μίλησαν για εθνική μειοδοσία.

Σύμφωνα με πληροφορίες που είδαν το φως της δημοσιότητας, το απόγευμα της 31ης Ιανουαρίου 1996, κατά τη διάρκεια δεξίωσης στη Γερουσία των Η.Π.Α., Αμερικανοί επίσημοι διοχέτευαν την πληροφορία ότι τις προσεχείς ώρες οι Τούρκοι θα καταλάμβαναν ελληνική βραχονησίδα στην περιοχή των Ιμίων.

Το γεγονός κατεγράφη από παριστάμενους Έλληνες διπλωμάτες και στρατιωτικούς, οι οποίοι ενημέρωσαν την Αθήνα τηλεγραφικά και τηλεφωνικά και συγκεκριμένα από τον τότε Επιτετραμένο της ελληνικής πρεσβείας στην Ουάσιγκτον, Κ. Κοκώση.

Η πληροφορία διοχετευόταν, αφού είχε προηγηθεί η προσωπική διαμεσολάβηση του τότε προέδρου των Η.Π.Α., Μπιλ Κλίντον, η οποία είχε θεωρηθεί «επιτυχής». Το πώς η πρωθυπουργός της Τουρκίας, Τανσού Τσιλέρ, βρήκε το σθένος να προχωρήσει στην κατάληψη των μικρών Ιμίων, μετά την παρέμβαση του προέδρου των Η.Π.Α., παραμένει ακόμη αναπάντητο.

Στη 1 Φεβρουαρίου 1996, ημερομηνία ανακοίνωσης της λήξης της κρίσης, ο τότε εκπρόσωπος του Σταίητ Ντηπάρτμεντ, Νίκολας Μπερνς, κατά την τακτική ενημέρωση Τύπου, δηλώνει προκλητικά ότι: «Οι Ηνωμένες Πολιτείες από σήμερα δεν αναγνωρίζουν ελληνική κυριαρχία στη βραχονησίδα Ίμια», συμπληρώνοντας ότι το ίδιο ισχύει «για μία σειρά νησάκια κατά μήκος των ακτών του Ανατολικού Αιγαίου, τα οποία έχουν το ίδιο καθεστώς με τα ΄Ιμια και δεν είναι μεγαλύτερα από το κτήριο του αμερικανικού υπουργείου Εξωτερικών».

Ο Ν. Μπερνς απαντώντας σε ερωτήσεις Ελλήνων ανταποκριτών αρχικά παραδέχθηκε ότι υπάρχει λίστα με ονόματα βραχονησίδων. Ο θόρυβος που προεκλίθη τότε στην Ελλάδα, αλλά και σε κύκλους της ομογένειας, την επομένη ανάγκασε το Ν. Μπερνς να ανακαλέσει τη δήλωση περί λίστας, όχι όμως και τη δήλωση περί μη αναγνώρισης της ελληνικής κυριαρχίας στα Ίμια.

Πρέπει να σημειωθεί ότι ο Ν. Μπερνς απαντώντας σε επίμονες ερωτήσεις δήλωσε κατ΄ επανάληψη ότι οι Η.Π.Α. δεν αναγνωρίζουν στα Ίμια ούτε τουρκική κυριαρχία, ονομάζοντάς τα, όμως, με το όνομα που τα νησιά είναι γνωστά στην Τουρκία, δηλαδή ‘Καρντάκ’.

Σημειώνεται ότι η κυβέρνηση Σημίτη ουδέποτε διαμαρτυρήθηκε για τη δήλωση Μπερνς περί μη ελληνικής κυριαρχίας στα Ίμια, παρά το ότι, μέχρι εκείνην τη στιγμή, σταθερή θέση των Αμερικανών για την κρίση ήταν ότι «οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν παίρνουν θέση. Ελλάδα και Τουρκία είναι σύμμαχοί μας και οφείλουν να παρακαθίσουν σε συνομιλίες για την επίλυση των διαφορών τους».

Το νομικό καθεστώς των Ιμίων

Η Μαρία Γαβουνέλη, δικηγόρος και επιστημονική συνεργάτης του Ελληνικού Ινστιτούτου Διεθνούς και Αλλοδαπού Δικαίου, σε μελέτη της για το νομικό καθεστώς που διέπει τις νησίδες των Ιμίων αναφέρει:

«Την επαύριο του επεισοδίου στις νησίδες Ίμια στις 30/31 Ιανουαρίου 1996, το τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών σημείωνε επισήμως ότι εξαιτίας της απουσίας συνολικής διμερούς συμφωνίας μεταξύ των δύο χωρών…υπάρχουν εκατοντάδες μικρά νησιά, νησίδες και βραχονησίδες στο Αιγαίο…[των οποίων] το καθεστώς παραμένει αδιευκρίνιστο, ανακοίνωνε δε ότι προχωρά στην εκπόνηση νομικής μελέτης για το καθεστώς των σχηματισμών αυτών.

Τα νησιά αυτά συνιστούν terra nullius, είναι αδέσποτα και ως εκ τούτου αποτελούν γκρίζες ζώνες κυριαρχίας. Η επίσημη τουρκική θέση εμφαίνεται σε μία στρατιωτική έκθεση, σύμφωνα με την οποία: ‘…τα νησιά του Αιγαίου που δεν αναφέρονται σε καμμιά συνθήκη και δεν κατελήφθησαν από την Ελλάδα κατά τη διάρκεια των Βαλκανικών πολέμων, καθώς και τα νησιά, νησίδες και βραχονησίδες που βρίσκονται σε απόσταση μικρότερη των έξι μιλίων από τις τουρκικές ακτές ανήκουν νομίμως στην Τουρκία, διάδοχη χώρα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας…

Η Τουρκία διατηρεί κυριότητα επί των νήσων αυτών, με την εξαίρεση αυτών που δόθηκαν στην Ελλάδα με το άρθρο 12 της Συνθήκης της Λωζάννης’ [Κούρκουλας 1997].»

Terrae nullius - αδέσποτα εδάφη

Ο κύριος τρόπος απόκτησης τίτλου κυριότητας επί εδάφους παραμένει, σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο, η κατάληψη [Ρούκουνας 1982: 30-48].

Η έννοια του αδέσποτου εδάφους χρησιμοποιήθηκε προεχόντως για να δικαιολογήσει νόμιμο τίτλο επί των προσφάτως ανακαλυφθέντων εδαφών της Αμερικής και της Αυστραλίας, κατά την εποχή των ανακαλύψεων.

Σήμερα, χρησιμοποιείται ενίοτε για βραχονησίδες στη μέση του ωκεανού, που αποκτούν ξαφνικά ιδιαίτερο πολιτικό και οικονομικό ενδιαφέρον λόγω της στρατηγικής τους θέσης.

Κλασικά παραδείγματα αποτελούν η ακατοίκητη βραχονησίδα Rockall στη μέση του Ατλαντικού [Symmonds 1982] και τα εντόνως αμφισβητούμενα νησιά Nansha ή Spratly στη Νότια Θάλασσα της Κίνας [Joyner 1998: 193-236].

Με πάνω από 2.000 χρόνια χαρτογραφημένης ιστορίας, το Αιγαίο Πέλαγος είναι μάλλον απίθανο να περιλαμβάνει τέτοια αδέσποτα εδάφη.

Μετά τις αξέχαστες δηλώσεις του Έλληνα πρωθυπουργό στην βουλή “Ευχαριστούμε τις Ηνωμένες Πολιτείες ” ο Λευκός Οίκος στις 16 Φεβρουαρίου 1996, ανακοίνωσε, ότι κ. Σημίτης θα επισκεφθεί την Ουάσιγκτον στις 9 Απριλίου, για συνάντηση με τον Αμερικανό Πρόεδρο.

Με βάση τις παραπάνω εξελίξεις, είναι πρόδηλο, πως κάτω υπό την πίεση της κρίσης στα Ίμια και την απειλή του πολέμου, η Ελληνική πλευρά αποδέχθηκε την αμερικανική πρόταση, που βασικά υπέδειξε ο κ. Χόλμπρουκ.

Με το πέρας της κρίσης, ο. Χόλμπρουκ φιλοδοξούσε να επισκεφθεί Αθήνα και Άγκυρα, για να την υλοποιήσει. Ο κ. Πάγκαλος, όταν συνειδητοποίησε τι επρόκειτο να συμβεί, δεν τον δέχθηκε. Τον κήρυξε ανεπιθύμητο. Έτσι, η επίσκεψη Χόλμπρουκ ματαιώθηκε.

Ακολούθησε, όπως είδαμε, η ιστορία της κατασκευασμένης Νότας του Σταίητ Ντηπάρτμεντ, η οποία κατέρρευσε.

Στη συνέχεια, η δήλωση Κλίντον, με τα γνωστά επακόλουθα. Και αφού εξαντλήθηκαν όλες οι μεθοδεύσεις, αποφασίστηκε η επίσκεψη Σημίτη στις Ηνωμένες Πολιτείες, που έριξε άπλετο φως στα τεκταινόμενα.

Ο Πρωθυπουργός κ. Σημίτης ξεκαθάρισε πλήρως την όλη εικόνα.

Το παραπάνω άρθρο έχει δημοσιευθεί στο περιοδικό” ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΑ “και ανήκει στον δημοσιογράφο Πανό Πικραμένο.

Χριστόδουλος Καραθανάσης- ΠΑΡΩΝ!

Παναγιώτης Βλαχάκος-ΠΑΡΩΝ!

Έκτορας Γιαλοψός-ΠΑΡΩΝ!

ΑΘΑΝΑΤΟΙ!!!!

2012-01-29T12:22:00.001+02:00

2012-01-29T12:07:00.002+02:00

Κοίτα Έλληνα και Ελληνίδα,

σε ποιον ανέθεσες να

διαπραγματευθεί με τη Τρόικα!

Κοίτα Έλληνα σε ποιον ανέθεσες να διαπραγματευθεί με τη Τρόικα.
Σε ποιον ανέθεσες να υπερασπισθεί το μισθό και τη σύνταξή σου.

Σε ποιον ανέθεσες να αποφασίσει για το αν αύριο θα βρεθείς άστεγο σκουπίδι στους δρόμους παρέα με Πακιστανούς, Αφγανούς, Γεωργιανούς και πάσης φύσεως μετανάστες που προσγειώνονται σαν ακρίδες στη χώρα σου.

Με ποιο κριτήριο Έλληνα εξέλεξες βουλευτή τον Κουτρουμάνη, η επιτροπή του οποίου επιχείρησε να βολέψει τους παιδεραστές;

Θα σου πω εγώ. Τον έκανες βουλευτή επειδή κελαηδούσε σαν κανάρα στα παράθυρα του Αυτιά.
Τον εξέλεξες βουλευτή επειδή τον έβλεπες στα παράθυρα του Κουρή.

Ότι ακριβώς έκανες και με τον, κάτοικο των βορείων προαστίων πλέον, Χρήστο Πρωτόππαπα.

Ότι ακριβώς έκανες και με τον Πολυζωγόπουλο, τον Σπυρόπουλο και πάει λέγοντας.

Τους παραθυράτους του Αυτιά και του Παπαδάκη, τους εξέλεξες βουλευτές με την ίδια ευκολία που στέλνεις το αγόρι σου να το «εκπαιδεύσει» ο Ψινάκης και τη κόρη σου να βγει στο πάνελ της Βάσιας Λόη, για να λάβει κι εκείνη με τη σειρά της την αντίστοιχη "εκπαίδευση".

Κάτσε λοιπόν Έλληνα στον καναπέ του σπιτιού απέναντι από τη τηλεόραση.
Κάθησε βουβός και άπραγος.

Ως τη στιγμή που θα διαπιστώσεις ότι εξακολουθείς να κάθεσαι στον καναπέ μόνο που ο καναπές σου θα είναι στην ύπαιθρο, κάπου στο Σχιστό και διαμέρισμά σου θα είναι ο ουρανός.

Μόνος, εσύ και ο καναπές σου, δίπλα στο τούνελ που σκοτώθηκε ο Αγγελόπουλος να μετράς τα άστρα και τα τσακάλια.

Κοίτα Έλληνα κατάματα τις συνέπειες των προσωπικών σου επιλογών…

Π. Τ.

2012-01-29T10:36:00.006+02:00

Αποκαλυπτικο!!!

===========

Mας δουλεύουν κανονικά;;;

Επειδή δεν μπορούσα να το πιστέψω κι έχω τους προβοκάτορες για όλα ικανούς, έψαξα και το βρήκα σε μορφή PDF από την ιστοσελίδα του Εθνικού Τυπογραφείου.
Είναι πέρα για πέρα αληθινό και το επισυνάπτω..
Δηλ. μέχρι να διοριστεί πρωθυπουργός ο Παπαδήμος, ήτανε διορισμένος σύμβουλος του ΓΑΠ;
Σωστά;
Δηλ. ο Παπαδήμος συμβούλευε τον ΓΑΠ για τις ενέργειες της κυβέρνησης που απέτυχε και απολύθηκε;
Σωστά;
Δηλ. τώρα ο απολυθείς από τον ΓΑΠ Παπαδήμος θα κάνει από μόνος του ό,τι μέχρι χθες συμβούλευε να κάνει η κυβέρνηση του ΓΑΠ, που απέτυχε;
Σωστά;
Eίμαι μπερδεμένος ή κάποιοι μας δουλεύουνε κανονικά;... .

2012-01-29T06:53:00.001+02:00

2012-01-29T02:51:00.003+02:00

ΙΖ΄Λκ (Μθ 15,21-28) Χαναναίας

Μεγάλη, αδίστακτη πίστη

του αρχιμανδρίτου Αθανασίου Σιαμάκη

Όλες οι κινήσεις του Κυρίου ήταν μελετημένες. Και μ’ όλες απέβλεπε σ’ ένα συγκεκριμένο σκοπό. Και η πεζοπορία του έξω από τα όρια του Ισραήλ, που είδαμε στο ευαγγέλιο, προς τα ΒΔ περίχωρα των ιστορικών μεγαλουπόλεων Τύρου και Σιδώνος της Συρίας ή Φοινίκης, ήταν ενταγμένη μέσα στον ίδιο σκοπό. Για να μάθουν οι άνθρωποι ότι είναι ο λυτρωτής του κόσμου. Δόθηκε δε η ευκαιρία ν’ αναδείξει τη μεγάλη πίστη της Χαναναίας ή Συροφοίνισσας.

Προφανώς η φήμη των σημείων του Χριστού είχε προτρέξει, είχε βγει από τα όρια του Ισραήλ, κι είχε φτάσει και στ’ αυτιά της γυναίκας αυτής, που είχε μεγάλο πόνο για τη δαιμονισμένη κόρη της. Και τώρα εντελώς «ανέλπιστα» ο θαυματοποιός περνάει από μπροστά της. Αρπάζει λοιπόν την ευκαιρία και προβάλλει το αίτημά της. Με αγωνία μη χάσει την ευκαιρία, με αίσθηση έσχατης ανάγκης, με πεποίθηση ότι θα λάβει το αιτούμενο, κραυγάζει· «Γιε του Δαυΐδ, η θυγατέρα μου βασανίζεται φρικτά από δαιμόνιο».

Ο Κύριος, αν και δεν το συνήθιζε, απάντησε επίτηδες σωβινιστικά, ότι τη βοήθειά του την προορίζει μόνο για τους Ισραηλίτες. Λένε ότι το μαστιχόδεντρο όσο πιο βαθιά το μαχαιρώνεις, τόσο πιο πολύ άρωμα βγάζει. Με την απάντησή του ο Κύριος προκαλεί πράγματι βαθειά τομή στη ψυχή της γυναίκας, για να ρεύσει από τα χείλη της το άρωμα της μεγάλης και αδίστακτης πίστεώς της, για να μοσχοβολήσει σ’ όλη την οικουμένη και σ’ όλες τις γενιές.

«Έχω αποστολή μόνο στα λογικά πρόβατα του Ισραήλ, κι όχι στους αλλοεθνείς. Άδικα μ’ ακολουθείς και φωνάζεις», συνέχισε να της λέει κοφτά ο Κύριος. Αλλ’ αν ο Κύριος, σχολιάζουμε εμείς, ενδιαφερόταν μόνο για τους Ιουδαίους, όπως είπε, τότε τί δουλειά είχε εκείνη ακριβώς την ίδια ημέρα ώρα και στιγμή να βρίσκεται έξω από τα σύνορα του Ισραήλ; Και πώς ήταν του χαρακτήρος του να διώχνει τους ανθρώπους, αυτός που διακήρυξε άλλοτε «Τον ερχόμενον προς με ου μη εκβάλω έξω»; «Μπαμ» κάνει η προσποίηση του Κυρίου. Στην πραγματικότητα ο Κύριος πονάει και θέλει όχι μόνο η κόρη της γυναίκας αυτής ν’ απαλλαχθεί από το δαιμόνιο, αλλά και η ίδια να σωθεί και όλοι όσοι είναι στα χέρια του ανθρωποκτόνου σατανά, να λυτρωθούν.

Δεν είναι λοιπόν, αλλά κάνει τον «τοπικιστή» και το σκληρό, όταν λέει στους σκανδαλισμένους μαθητάς του, που συνηγορούν υπέρ αυτής, ότι «Δεν είναι σωστό το ψωμί, που είναι για τα παιδιά, να ριχτεί στους σκύλους»! Αν είναι δυνατόν η ενσαρκωμένη αγάπη να ονομάζει έτσι τους ανθρώπους! όχι, δεν είναι δυνατόν. Ο Κύριος δεν κάνει διακρίσεις και δεν περιφρονεί κανέναν. Αγαπά εξ ίσου όλους τους ανθρώπους, Ιουδαίους και μη. Η αγάπη του είναι σαν ήλιος, που στέλνει τις ζωογόνες ακτίνες του σ΄όλους, καλούς και κακούς. Απλώς τώρα με σφιγμένη καρδιά μπήζει το μαχαίρι βαθιά στο «μαστιχόδεντρο». Και προκαλεί ψυχικό πόνο στη γυναίκα. Ο αληθινός Ιησούς δεν έχει εκδηλωθεί ακόμη· θα εκδηλωθεί αμέσως. Θα φωτίσει θα θερμάνει και θα ζωογονήσει με την αγάπη του. Περιμένετε.

Αυτή η υπερβολή της συμπεριφοράς του Κυρίου έβγαλε πράγματι όλο το άρωμα της ταπεινοφροσύνης, όταν η Συροφοίνισσα απάντησε, και είναι θαυμαστή η ετυμηγορία της πίστεώς της, ότι «Στ’ αλήθεια, είναι σκυλί, κι ότι δεν διεκδικεί μερίδιο από το ψωμί, αλλά ψίχουλα, όπως όλα τα σκυλιά περιμένουν από το τραπέζι του αφεντικού τους». Όταν βγήκε από τα χείλη της αυτή η ταπεινή κουβέντα, «έσπασε» ο Χριστός. Δεν άντεξε άλλο στην προσποίηση. Συγκινημένος φανέρωσε μπροστά σ’ όλους τους παρευρισκόμενους την πίστη της. «Γυναίκα» της λέει «μεγάλη είναι η πίστη σου· ας γίνει όπως θέλεις». Και σημειώνει ο αυτόπτης και αυτήκοος Ματθαίος, ότι ακριβώς την ώρα εκείνη γιατρεύτηκε η κόρη της από το αδυσώπητο δαιμόνιο. Ο ανίκητος νικήθηκε, και η εξουθενωμένη νίκησε!

Που τέτοια πίστη στους Ισραηλίτες; Απιστία, ναι. Απόρριψη, ναι. Δυστυχώς για τους εκλεκτούς αυτούς του Θεού. Αποδείχτηκαν τελευταίοι, ενώ οι τελευταίοι έγιναν πρώτοι. Τέτοια πίστη είχε συναντήσει και άλλοτε ο Κύριος, αλλά και πάλι σε μη Ιουδαίους. Είχε συναντήσει στη Σαμαρείτισσα λ.χ., στην οποία είχε αποκαλύψει τη μεγάλη αλήθεια ότι αυτός που της μιλάει είναι ο Χριστός (= ο μεσσίας), κι ότι ο Θεός είναι Πνεύμα. Επίσης στον ευγνώμονα λεπρό, που μόλις έγινε καλά, γύρισε πίσω, έπεσε στα πόδια του ευχαριστώντας τον. Και ήταν Σαμαρείτης. Τέλος στο Ρωμαίο εκατόνταρχο, που φρονούσε ότι δεν είναι άξιος να τον δεχτεί στο σπίτι του, κι ότι θα μπορούσε από μακριά μ΄ένα λόγο του να κάνει καλά το δούλο του. Και ήταν ειδωλολάτρης και προσήλυτος.

Ο Χριστός δεν είναι στενόκαρδος Ιουδαίος. Είναι για όλους. Όπου συναντά το καλό, το επαινεί, κι όπου το κακό, το ελέγχει. Είναι κοινός σωτήρας όλων των ανθρώπων, όπου γης. Τους μαθητάς του τους έστειλε σ’ όλα τα έθνη. Είναι ο μεγάλος και ο πρώτος και ακαταγώνιστος αντιρατσιστής, ή καλύτερα , είναι ο Θεός της αγάπης, που πονάει όλα τα πλάσματά του, που ήρθε στον κόσμο για να τους ελκύσει κοντά του. Εδώ προβάλλει την πίστη της Χαναναίας, για να μας κάνει να παραζηλώσουμε και να μιμηθούμε την πίστη της και την ταπείνωσή της.

2012-01-28T18:59:00.004+02:00

ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΠΑΡΑΤΑΞΗ «ΚΟΙΝΩΝΙΑ»

ΟΡΑΜΑ - ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΑΡΧΕΣ

Σ’αυτές τις δύσκολες ώρες που διέρχεται η πατρίδα μας αισθανόμαστε πιο επιτακτική την ανάγκη να εξηγήσουμε στον λαό μας με περισσότερη ευκρίνεια τον λόγο υπάρξεως της Παρατάξεώς μας ανάμεσα στις τόσες πολιτικές ομάδες και προσπάθειες που υπάρχουν στον τόπο μας.

Δηλώνουμε με κάθε ειλικρίνεια ότι αν δεν είχαμε στο νου και στην καρδιά μας κάτι εντελώς διαφορετικό από αυτό που εκφράζουν οι υπάρχουσες πολιτικές –ελληνικές και παγκόσμιες–δεν θα επιχειρούσαμε ένα τέτοιο άθλημα, το οποίο εκτός του μεγέθους του και της βαρύτητός του έχει άμεσες δυσβάστακτες επιπτώσεις στα πρόσωπα όλων όσοι το επιχειρούμε, δεδομένου ότι όλοι είμαστε άνθρωποι μισθοσυντήρητοι και ανήκουμε στην μεσαία οικονομική τάξη.

Πριν εκθέσουμε λοιπόν το πολιτικό μας πρόγραμμα θέλουμε να τονίσουμε, αυτή τη φορά πιο έντονα, την πολιτική μας ιδιοπροσωπία, ώστε να καταστεί σαφής ο λόγος της πολιτικής παρουσίας και υπάρξεώς μας στις χιλιάδες των ψηφοφόρων μας, που μας ακολούθησαν και μας ακολουθούν, αλλά και στον ευρύτερο ελληνικό πληθυσμό ο οποίος μέχρι σήμερα δεν μας έχει γνωρίσει, γιατί όλα τα ΜΜΕ συστηματικά μας αποκλείουν και με κάθε τρόπο φιμώνουν τον ενημερωτικό μας λόγο.

Δηλώνουμε λοιπόν, ότι πόθος και σκοπός μας είναι η επιστροφή της πολιτικής στην τροχιά της Ρωμηοσύνης, στην πορεία που ακολουθήθηκε από συστάσεως της Βασιλεύουσας των Πόλεων μέχρι και τον Μάρτυρα Κυβερνήτη Ιωάννη Καποδίστρια.

Πιστεύουμε ότι οι όποιες εγχώριες ή διεθνείς πολιτικές που προτείνονται σαν λύσεις στο σημερινό αδιέξοδο είναι μετέωρες, έωλες, άχρηστες και αναποτελεσματικές, γιατί δεν αγγίζουν την ουσία της τραγικής καταστάσεως που επικρατεί στην πατρίδα μας, αλλά και παγκοσμίως, αφού η αιτία της πολιτικής κακοδαιμονίας είναι η διαμόρφωση των ελληνικών κομμάτων της Βουλής από ξένα Κέντρα, γνωστά και άγνωστα και η χειραγώγησή τους από τα Κέντρα αυτά άμεση και συνεχής.

Δεν είναι τυχαίο, ούτε συμπτωματικό το γεγονός ότι όλα τα ελληνικά Κόμματα έχουν «μαύρα μεσάνυχτα» για τις πνευματικές Παραδόσεις της Πατρίδος μας και γι’ αυτό έχουν υποβιβάσει την ψυχή του Γένους μας, την Εκκλησία, σε ένα από τους πολλούς «κοινωνικούς φορείς», χαρακτηρισμό που πρόσφατα επανέλαβε η υπουργός Παιδείας, μετά την επίσκεψη της Ι. Συνόδου στο Υπουργείο της!

Απόρροια αυτής της αποξενώσεως των πολιτικών μας Κομμάτων από την Ορθόδοξη Παράδοση της Ρωμηοσύνης είναι και η ολοένα αυξανόμενη δουλοπρέπειά τους απέναντι στους ισχυρούς της γης, η μειοδοτική στάση τους στα θέματα της εθνικής μας κυριαρχίας, η παραγωγή αμοραλιστικών νόμων, σύμφωνα με τις απαιτήσεις και τις προδιαγραφές κάθε φαύλου, κάθε αμοραλιστή, κάθε καταχραστή και εκμεταλλευτή και όχι με βάση τις ηθικές αξίες την πραγματική δικαιοσύνη, δηλαδή την ευνομία. Αθλια κατάληξη αυτής της πολιτικής, η πνευματική και οικονομική χρεωκοπία του λαού μας.

ΚΗΡΥΣΣΟΥΜΕ ΑΛΗΘΙΝΗ ΑΝΕΞΙΘΡΗΣΚΕΙΑ

Οι ιδρυτές της Παρατάξεώς μας πιστεύουμε απόλυτα, όπως και ο Ιωάννης Καποδίστριας,ότιη μόνη Αλήθεια είναι η Ορθόδοξη ΧριστιανικήΠίστη,η οποία, αν γίνει πράξη, λύνει όλα τα πνευματικα, ψυχικά, διανοητικά αλλά και τα βιοτικά προβλήματα των ανθρώπων και εγκαθιστά στις κοινωνίες την βαθειά και αναφαίρετη ειρήνη, την αληθινη δικαιοσύνη και την αδελφοσύνη.

Όμως ταυτόχρονα κηρύσσουμε την απόλυτη και αληθινή ανεξιθρησκεία!

Θα εξασφαλίσουμε σε όλες τις τάξεις του ελληνικού λαού, πλήρη ελευθερία για την καλλιέργεια της πίστεως ή των όποιων επιλογών τους,με ειδικές ρυθμίσεις για όλους τους τομείς της δημόσιας ζωής και όχι μόνο για τους χώρους της Λατρείας.Κηρύσσουμε την πραγματική ανεξιθρησκεία της Ρωμηοσύνης που ανέδειξε το Γένος μας Κέντρο της Υφηλίου, γιατί διασφάλισε την ελευθερία όλων των πολιτων, με ιδανικό τρόπο, ώστε η ελευθερία του ενός να μη μειώνει ή καταργεί την ελευθερία του άλλου.

Η Παράταξή μας δεν θα επιβάλει στους πολίτες υποχρεωτικά τον Χριστιανισμό (εξ άλλου αυτό είναι αντίθετο με το ήθος και τις επιταγές του Χριστιανισμού),αλλά και δεν θα επιτρέψει να επιβληθεί η αθεϊα ως επίσημη έκφραση του Κράτους στην αγιομαρτυρική Πατρίδα μας, υιοθετώντας την πονηρή ερμηνεία της ανεξιθρησκείας, ως απαγόρευσης της θρησκείας!

ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΤΗΤΑ, ΟΧΙ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗ!

Καταδικάζουμε απερίφραστα την πονηρή, δόλια και προδοτική πολιτική που ασκείται επί δεκαετίες στην Πατρίδα μας. Την πολιτική που υπηρετεί δουλικά την Παγκοσμιοποίηση και «ροκανίζει» με γοργούς ρυθμούς την ιδιοπροσωπία του Νέοέλληνα, με πρόσχημα το άθλιο επιχείρημα ότι πρέπει να κρύβουμε το τι πιστεύουμε γιατί προσβάλλουμε τους αλλοθρήσκους και τους αλλοδόξους, ΄Ελληνες υπηκόους ή μετανάστες!

Πιστεύουμε στην Οικουμενικότητα του Ελληνισμού αλλά όχι στην Παγκοσμιοποίηση, που είναι ο πνευματικός θάνατος του ανθρώπου. Γι’ αυτό θα πολεμήσουμε την Παγκοσμιοποίηση και βροντοφωνούμε «προς πάσαν κατεύθυνσιν» ότι όποιος προσβάλλεται από την Πίστη, τις Παραδόσεις και την Ιστορία του λαού μας, δεν έχει θεση στη Χώρα μας και πρέπει να την εγκαταλείψει το ταχύτερο!

Στο σημείο αυτό, θέλουμε να διακηρύξουμε ότι σε κανένα κρατικό λειτουργό ή παράγοντα που διευθύνει ή διοικεί υπαλλήλους δεν θα επιτρέψουμε να αποκρύπτη το θρήσκευμά του και τον ιδεολογικό του προσανατολισμό, διότι λόγω της θέσεώς του ή των αρμοδιοτήτων του θα έχει την ευχέρεια να τους ελέγχει ψυχολογικά, να τους επηρεάζει και να εξαρτά και την προαγωγή τους ακόμη, από το εάν και κατά πόσον θα συγκατατεθούν στα δικά του πιστεύματα.

Η ΑΠΟΚΡΥΨΗ ΤΟΥ ΘΡΗΣΚΕΥΜΑΤΟΣ

ΕΥΝΟΕΙ ΤΟΥΣ ΠΡΟΒΑΤΟΣΧΗΜΟΥΣ ΛΥΚΟΥΣ!

Μεταξύ ανθρώπων που κινούνται στον ίδιο εργασιακό χώρο με εξάρτηση εργοδότη - εργαζομένου ή έχουν σχέση διδασκαλίας - μαθητείας (όπως στα Σχολεία, στα Πανεπιστήμια και στα όμοια), Η απόκρυψη του ιδεολογικού προσανατολισμού όχι μόνο δημιουργεί αναταραχές στο κοινωνικό σύνολο αλλά και εξυπηρετεί τους κάθε λογής προβατόσχημους λύκους στο να παραπλανούν, να προσηλυτίζουν και να παρασύρουν στην πλάνη τους ανυποψίαστους πολίτες. Γιατί αυτός που κρύβει το πιστεύω του δεν έχει άλλο σκοπό από το να εξαπατήσει τους άλλους για να πετύχει άνομους σκοπούς.

Στα πλαίσια της πλήρους ανεξίθρησκης πολιτικής μας δηλώνουμε, επίσης, ότι η νομοθεσία μας δεν θα προσβάλλει τη θρησκεία ή τα πιστεύματα κανενός, αλλά θα δημιουργήσουμε, παράλληλους τομείς, στους οποίους θα ενταχθεί ο καθένας σύμφωνα με αυτό που πρεσβεύει ,ζεί και εκφράζει, με γνώμονα, όμως, να μη χαθεί κανένα ζωτικό στοιχείο που συγκροτεί την ελληνική πνευματική κληρονομιά.

Στα επιμέρους προγράμματα των Υπουργείων που οραματιζόμαστε και σχεδιάζουμε, θα αναπτύξουμε λεπτομερώς το πώς υλοποιείται η πολιτική μας αυτή, ιδίως στο χώρο της Παιδείας και του πολιτισμού, όπου παρατηρούνται οι σφοδρότερες συγκρούσεις.

ΕΙΔΟΠΟΙΟΣ ΔΙΑΦΟΡΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΑ:

Η ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΤΟΥ ΑΥΤΟΣΥΝΕΙΔΗΣΙΑ

Τονίζουμε με έμφαση την ειδοποιό διαφορά που είχε και έχει ο Έλληνας έναντι των εθνών, από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα. Τη βαθιά πίστη στο Θεό και τη συμμόρφωση ολόκληρης της ζωής του σύμφωνα με αυτή την πίστη.

Δεν διανοούμεθα τον Έλληνα σαν ένα απλό καταναλωτή όπως είναι ο Ευρωπαίος. Ο σύγχρονος Ευρωπαίος άνθρωπος σπάνια διερωτάται από πού προέρχεται, τι σκοπό έχει στη ζωή και πού θα καταλήξει στο τέλος της ζωής του. Γι’αυτό ο Έλληναςποτέ δεν εκάμπτετο μπροστά στο μεγαλείο κανενός, αν το μεγαλείο εξαντλείτο στην οικονομική δραστηριότητα και στη στρατιωτική υπεροπλία.

Αν θέλουμε να ξαναθυμηθούμε ως Έλληνες ποιά είναι η ειδοποιός μας διαφορά από όλα τα έθνη, θα δούμε ότι η Ελλάδα δεν έγινε σήμερα μικρή εδαφικά χώρα αλλά ήταν τέτοια από την αρχαιότητα.Ωστόσο ποτέ δεν είχε σαν αυτοσυνειδησία της ότι είναι μικρή χώρα, αλλά αντιθέτως, λόγω της πνευματικής της ευρωστίας,επίστευε το γνωστό σε όλους δόγμα: «Πας μή Έλλην βάρβαρος»! Υπήρχαν και τότε υπερδυνάμεις, με πρώτους τους Πέρσες,αλλάπάντα τους αντιμετώπισε νικηφόρα, χωρίς κανένα απολύτως πρόβλημα.

Πάψαμε όμως να διερωτώμεθα τι μεσολάβησε από τότε καικαταντήσαμε,σαν λαός, να χάσουμε την αυτοσυνειδησία της πνευματικής υπεροχής μας, γιατί ακολουθούμε τις προτροπές και τα «κηρύγματα» των συγχρόνων πολιτικών μας, οι οποίοι συνεχώς σαλπίζουν «urbi et orbi» ότι είμαστε μικρή χώρα και δεν πρέπει να μιλάμε(!)στις διεθνείς συζητήσεις, ούτε να φέρνουμε αντιρρήσεις στις αποφάσεις των μεγάλων

Δυνάμεων! Γι΄ αυτόχρεωκοπήσαμε σήμερα. Χρεωκοπήσαμε πνευματικά και, κατόπιν, και οικονομικά!

Αν οι αρχαίοι πρόγονοί μας, με το καλλιεργημένο πνεύμα τους αλλά χωρίς τη χάρη του Αληθινού Θεού, είχαν τόσο υψηλή εθνική αυτοσυνειδησία, στηριγμένοι καθαρά στην πνευματική τους καλλιέργεια, πόσο βαθειά αυτοσυνειδησία έπρεπε να έχουμε εμείς σήμερα, μετά την μεγαλούργηση του Ελληνισμού από τον Μεγάλο άγιο Κωνσταντίνο έως και τον άθλο του 1821;

Η ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΝΩΣΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Η ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΜΑΣ

Η παντελής έλλειψη εθνικής και πνευματικής αυτοσυνειδησίας εκφράστηκε πρόσφατα από εκπρόσωπο μεγάλης πολιτικής παρατάξεως, ο οποίος διεκήρυξε χωρίς ίχνος ντροπής ότι «Στην Ευρωπαϊκή Ένωση βρήκαμε την οικογένειά μας, τους δικούς μας ανθρώπους και είναι αδιανόητο να βγούμε από αυτήν την οικογένεια»! Και τα διακηρύσσει αυτά, ενώ γνωρίζει ότι με το κατάπτυστο ΜΝΗΜΟΝΙΟ η Ευρωπαϊκή ΄Ενωση μας εκβιάζει για να μας δώσει χρήματα να υποθηκεύσουμε τά εδάφη και τα Μνημεία της Πατρίδος μας!

Είναι, αλήθεια, να απορεί κανείς, πώς συμβιβάζεται ο χαρακτηρισμός του πατριώτη, του ανθρώπου που θέλει να υπηρετεί με ειλικρίνεια την πατρίδα του, με την πιο πάνω διακήρυξη αφού είναι σε όλους πια γνωστό ότι η Ευρώπη σε καμμιά χρονική στιγμή δεν βοήθησε την Ελλάδα, αλλά την χρησιμοποίησε ή για να της αλλοιώσει τον πνευματικό της Ορθόδοξο προσανατολισμό ή ως ένα πιόνι της παγκόσμιας σκακιέρας για να φέρει σε δύσκολη θέση και να απειλεί τους αντιπάλους της.

Σαράντα ολόκληρα χρόνια, για να θυμηθούμε μόνο την πρόσφατη συμπεριφορά της Ευρώπης, η Ευρώπη “σφυρίζει” αδιάφορα μπροστά στο άδικο Κυπριακό πρόβλημααλλά και στο μεγάλο αγκάθι της εδαφικής μας εθνικής κυριαρχίας, δηλαδή του κράτους των Σκοπίων.

Η ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΝΩΣΗ ΑΔΙΑΦΟΡΕΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Ποιά άραγε βοήθεια μπορούμε να περιμένουμε από την Ευρωπαϊκή Ένωση σε περίπτωση που μας επιτεθεί πολεμικά ένας λαός, αφού σε καιρό ειρήνης, χωρίς να απαιτείται κάποιο κόστος, η Ευρωπαϊκή Ένωση μας απαξιώνει και δεν εκφράζεται έστω και λεκτικά υπέρ του κράτους μέλους της, δηλαδή της Ελλάδος, έστω και για “τα μάτια του κόσμου”;

Μιά Ευρωπαϊκή Ένωση που απαξιώνει την Ελλάδα σε κάθε συζήτηση οποιουδήποτε θέματος σε τί μας χρησιμεύει, εκτός μόνο από το να αλλοιώνει το φρόνημα του λαού μας και να μας υποχρεώνει να καταστρέφουμε τη γη μας και να θάβουμε τα προϊόντα της; Για να μας δώσει κάποιες πενταροδεκάρες τις οποίες θα απαιτήσει να της επιστρέψουμε με πολλαπλάσιους τόκους, αφού με την πολιτική της μας εξαθλίωσε;

Την Ευρωπαϊκή Ένωση την χρειαζόμαστε για να υποχρεώσει τους Κυβερνήτες μας να αποδεσμεύσουν τις ένοπλες δυνάμεις και τη δικαιοσύνη από την κομματική εξουσία, πράγμα το οποίο είναι καθεστώς σε όλες τις Ευρωπαϊκές χώρες. Χρειαζόμαστε την Ευρωπαϊκή Ένωση για να εποπτεύει το πού δαπανώνται τα χρήματα που δόθηκαν για συγκεκριμένες ανάγκες και όχι να αφήνει την ευχέρεια στους πολιτικούς να σφετερίζονται τα χρήματα προς ίδιόν τους όφελος και κατόπιν να απαιτεί την επιστροφή τους, εξαθλιώνοντας ουσιαστικά τους πολίτες της πατρίδος μας, για να έχει την ευχέρεια τελικά να κυβερνήσει η Ευρωπαϊκή Ένωση τον τόπο μας.

Είναι δυνατόν να έχουν οι Πιστωτικές Κάρτες των πολιτών «πιστωτικό όριο» και να μην έχει η Ευρωπαϊκή ΄Ενωση πιστωτικό όριο στον δανεισμό των Κρατών, αλλά το πιστωτικό της όριο να είναι ή χρεωκοπία των Κρατών;

Την Ευρωπαϊκή Ένωση δεν την χρειαζόμαστε για να χρεωκοπήσουμε αλλά σαν ένα τύπο ορκωτού λογιστή, για να ελέγχει τη χρηστή διαχείριση των χρημάτων που αυτή μας έδωσε και όχι ως ένα τοκογλύφο που προσφέρει αφειδώς χρήματα, γνωρίζοντας ότι αυτά θα σπαταληθούν και θα τα απαιτήσει όπως τα απαιτούν οι τοκογλύφοι!

Η συνεργασία της Ελλάδος με την Ευρωπαϊκή Ένωση μπορούσε να αποβεί επωφελής, τουλάχιστον οικονομικά, μόνο με δύο προϋποθέσεις:

Αν οι κυβερνήτες μας θα ήσαν πνευματικοί άνθρωποι, άνθρωποι της δικαιοσύνης, που υπηρετούν με ευσυνειδησία το δημόσιο συμφέρον, οπότε θα διεκδικούσαμε με αξιώσεις αυτά που δικαιούμεθα ή άν η Ευρωπαϊκή Ένωση ασκούσε τους ελέγχους που έπρεπε να ασκεί στα χρήματα που αυτή χορηγούσε και όχι να γίνεται συμπαίκτης των Ελλήνων πολιτικώνστο πιο άθλιο και βρώμικο οικονομικό παιχνίδι του αιώνος!

Η Παράταξή μας λοιπόν υπάρχει και απευθύνεται προς το λαό και προς την Ευρώπη λέγοντας και στους δύο τα ίδια ακριβώς πράγματα, γιατί σιχαίνεται τη διγλωσσία, η οποία εξ άλλου αποτελεί και το συστατικό της υπάρξεως και λειτουργίας όλων των μέχρι σήμερα κομμάτων της Βουλής.

ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΜΟΝΗ ΜΑΣ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΝΩΣΗ

Η Παράταξή μας ιδρύθηκε για να μιλήσει με εντελώς διαφορετικό τρόπο στον Ελληνικό λαό και να του δηλώσει ότι, πριν διατυπώσει οποιαδήποτε επιμέρους πολιτική αφορώσα τους τομείς της δημόσιας ζωής, διαβεβαιώνει ότι, αν ήθελε ο λαός να της εμπιστευθεί τη διακυβέρνηση της Χώρας μας, προτίθεται να παραμείνει στην Ευρωπαϊκή Ένωση μόνο με όρους που θα υπαγορεύσει η Ελλάδα, με όρους που έχει δικαίωμα να υπαγορεύσει η Ελλάδα βάσει του Καταστατικού της Ευρωπαϊκής Ενώσεως, τους οποίους όρους, όλες οι ελληνικές κυβερνήσεις, ενεργούσες επί ζημία της Πατρίδος μας, δεν διεκδίκησαν ποτέ ούτε προτίθενται να διεκδικήσουν.

Ο πρώτος όρος, πριν κάν συζητηθεί το θέμα του λεγομένου χρέους της Πατρίδος μας, θα είναι η απαίτηση λεπτομερούς καταγραφής των οφειλομένων χρημάτων και του λόγου της οφειλής των, ώστε να υπάρξη η δυνατότητα να δημευθεί η περιουσία όλων των Ελλήνων πολιτικών που εμπλέκονται στην τραγωδία της Πατρίδος μας. Δηλαδή το γιατί δανειστήκαμε χρήματα, από ποιες πηγές έχει γίνει αυτός ο δανεισμός, τί προμηθευθήκαμε με τα χρήματα αυτά, τι ωφελήθηκε η χώρα μας από αυτόν τον δανεισμό και πώς εξακολούθησε επί μία εικοσαετία ο δανεισμός αυτός χωρίς να γίνεται σταδιακή επιστροφή των ήδη δανεισθέντων χρημάτων. Ένας τέτοιος δανεισμός με τόση προθυμία δικαιολογείται μόνο από τοκογλύφους και όχι από οικονομικές ενώσεις σαν την Ευρωπαϊκή Ένωση που αποσκοπούν στην ευημερία των μελών της.

Ο δεύτερος όρος είναι, να λάβει θέση η Ευρωπαϊκή Ένωση στο θέμα της απαγορεύσεως εξαγωγής πετρελαίου, ουρανίου και άλλων πολυτίμων ορυκτών από το υπέδαφος της Πατρίδος μας και να μας δοθούν εξηγήσεις.

Τρίτος όρος, να τεθεί ευθέως το ερώτημα: ΄Εχει παραιτηθεί η Ελλάδα από τη διεκδίκηση της έντοκης επιστροφής του υποχρεωτικού δανείου, του έτους 1942 προς Γερμανία και Ιταλία; Αν ναι, να μας δοθούν γραπτές αποδείξεις, ώστε να καταλογισθούν ευθύνες σε ΄Ελληνες πολιτικούς.

Αν δεν έχει παραιτηθεί η Ελλάδα αυτής της διεκδικήσεως, προτίθεται η Ε.Ε. να αναγκάσει τις χώρες αυτές να εξοφλήσουν τις υποχρεώσεις τους προς την Ελλάδα όπως εκβιάζει την Ελλάδα να αποπληρώσει τις δικές της υποχρεώσεις;

Τέταρτος όρος, να τεθεί θέμα αμέσου επιστροφής των τονων χρυσού της Ελλάδος, που βρίσκονται στα θησαυροφυλάκια Αγγλίας και Αμερικής.

Πέμπτος όρος, να παύσει η Τράπεζα της Ελλάδος να είναι ο θησαυροφύλακας του Ελληνικού χρυσού, δεδομένου ότι η κατ’ ευφημισμόν ονομαζομένη Τράπεζα της Ελλάδος είναι μια ιδιωτική εταιρεία της οποίας μόλις το 6% ελέγχει το ελληνικό δημόσιο, η δε προσπέλαση στο θησαυροφυλάκιο για έλεγχο των αποθεμάτων χρυσού είναι απρόσιτη και στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και στον Πρωθυπουργό ακόμη χωρίς την άδεια του Προέδρου της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας.

Εάν η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν δώσει απαντήσεις σε όλα αυτά τα ερωτήματα και κατά συνέπεια δεν ικανοποιήσει αυτά μας τα αιτήματα, είναι ηλίου φαεινότερον ότι η περαιτέρω παραμονή μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση είναι ο ορισμός της εσχάτης προδοσίας!

http://www.koinwnia.com/images/stories/entypa/politikes-arxes.pdf

2012-01-28T18:54:00.002+02:00

μας δολοφονούν!...

Προς τον Υπουργό Οικονομικών κ. Ευάγγελο Βενιζέλο

Κύριε Υπουργέ

Η τοπική Εφορία μου έστειλε μια ιταμή ειδοποίηση, στην οποία, μεταξύ άλλων, απειλεί:

«Επειδή μέχρι σήμερα δεν έχετε φροντίσει για την τακτοποίηση των ληξιπρόθεσμων οφειλών σας προς το Δημόσιο (και εφόσον δεν μεριμνήσετε για την εξόφλησή τους), μέσα σε 15 ημέρες από την έκδοση της ειδοποίησης αυτής, είμαστε υποχρεωμένοι να προχωρήσουμε στη λήψη εις βάρος σας μέτρων, όπως προβλέπεται από το νόμο…»!

Και θέλω να ρωτήσω εσάς και την τοπική Εφορία:

Έχω ποτέ, μέχρι τώρα, καθυστερήσει ή παραλείψει την εξόφληση των οφειλών μου προς το Δημόσιο; Παρά την, συχνά, δυσανάλογα βαριά και άδικη φορολόγηση!

Γιατί, προφανώς, πάντα ήθελα να είμαι εντάξει με την έννομη τάξη.

Εκτός και αν η έννομη τάξη βρίσκεται σε διαμετρική αντίθεση με την ηθική και λογική τάξη. Και παράλληλα με τις οικονομικές μου δυνατότητες. Όπως συμβαίνει, στην προκειμένη περίπτωση και με εκατομμύρια άλλων καταληστευόμενων και δεινοπαθούντων Ελλήνων…

Κύριε Υπουργέ

Στα χρόνια του προ-προηγούμενου, «σεμνού και ταπεινού», πρωθυπουργού μπουχτίσαμε ν’ ακούμε για σκάνδαλα και σκανδαλάρες. Τόσο σε βάρος του δημοσίου, όσο και του άγρια φορολογούμενου, απ’ το πολιτικοοικονομικό τεμπελχανείο, λαού.

Που όμως, με την τακτική της γάτας, που παραχώνει τα κόπρανά της, ο αλήστου μνήμης τα…κουκούλωσε. Βάσει του περί ασυλίας βουλευτών και υπουργών νόμου και της παραγραφής των οποιωνδήποτε εγκλημάτων τους.

Νόμου, που, όπως λέγεται, χαλκεύσατε εσείς και ο κ. Παυλόπουλος, σε βάρος του Δημοσίου και του λαού, για λόγους, όπως φαίνεται, αλληλεγγύης-και μάλιστα προληπτικής- προς τους μέλλοντες να εγκληματήσουν-συναδέλφους σας.

Και το πράξατε αυτό, ως διαπρεπείς, βεβαίως, καθηγητές του Συνταγματικού Δικαίου. Που, στη συγκεκριμένη περίπτωση, διαπρέψατε, κατά κοινή ομολογία, στην τερατώδη ΑΔΙΚΙΑ!

Και να, που τώρα μας αριβάρατε τόσο σεις, όσο και οι ομογάλακτοι συνοδοιπόροι σας. Με τα δολοφονικά μνημόνια και τις προδοτικές συμβάσεις. Που συνεπάγονται την εκχώρηση της εθνικής κυριαρχίας και την εκποίηση της δημόσιας και ιδιωτικής περιουσίας. Στο όνομα, μάλιστα, του κανιβαλικού αποικιοκρατικού αγγλικού, νομικού καθεστώτος.

Και, προκειμένου ν’ ανταποκριθείτε στις ληστρικές απαιτήσεις των οικονομικών αυτών δολοφόνων της Ελλάδας και του λαού της, εφαρμόζετε την συνταγή του Προκρούστη. Και μάλιστα με την τακτική της αμφίσβαινας (φίδι με δυο κεφάλια):

Με τις αλλεπάλληλες βάρβαρες και καταιγιστικές, αφενός, περικοπές μισθών και συντάξεων, ακόμη και των επικουρικών. Και με τη ραγδαία, αφετέρου επιβολή αλλεπάλληλων χαρατσιών.

Εκ των οποίων την είσπραξη του περί ακίνητης περιουσίας συνδυάσατε, κατά τρόπο απίστευτα εξωφρενικό, απάνθρωπο και φασιστικό με την διακοπή του ηλεκτρικού ρεύματος.

Πράγμα, που ο οποιοσδήποτε, με στοιχειώδη λογική και συνείδηση Έλληνας, θα ντρεπόταν, έστω και να διανοηθεί. Δεδομένου ότι η ηλεκτροδότηση συνιστά βασικό αναπαλλοτρίωτο, για τον καθένα πολίτη, κοινωνικό αγαθό…

Και, παράλληλα με την τακτική της προκρούστιας αμφίσβαινας, έχετε αφήσει ασύδοτο τον καλπασμό της οργιαστικής ακρίβειας των μαυραγοριτών.

Έτσι, ώστε να μη μπορεί ο λαός να αμυνθεί στην πολυμέτωπη και βάρβαρη επίθεση, που δέχεται. Και, όπως λέει ο ποιητής, του «σφαλίζετε τα μάτια με απόγνωση». Με το άγριο κυνηγητό της ΕΦΟΡΙΑΣ, του ΤΕΒΕ, των ΤΡΑΠΕΖΩΝ και των πάσης φύσεως νομίμων και παράνομων ληστάρχων…

Με αποτέλεσμα τις ολοένα και περισσότερο αυξανόμενες αυτοκτονίες. Που είναι, ουσιαστικά, σε τελική ανάλυση, δολοφονίες.

Και θα έπρεπε στους τάφους τους, αντί του «απεβίωσε» να γράφεται το «δολοφονήθηκε από τη Χούντα των κατοχικών κυβερνήσεων των δοσίλογων του 4ου Ράιχ»!

Και καταλήγουν στις αυτοκτονίες οι άνθρωποι του λαού, κύριε Υπουργέ, γιατί δεν ξέρουν να κλέβουν και να ληστεύουν. Ή και να πληρώνουν με το ίδιο νόμισμα τους δολοφόνους τους. Αλλά κι αν κάποιοι ξέρουν, ξέρουν πως τους περιμένει το «μακελειό»-για να θυμηθούμε και τον κ. Λοβέρδο- των αλλήθωρων και αλλοπρόσαλλων νόμων.

Γιατί για το λαό δεν υπάρχουν ασυλίες και παραγραφές. Όπως για τους απατεώνες και προδότες βουλευτές και υπουργούς.

Οι οποίοι θυμίζουν τα «ουαί» του Χριστού εναντίον των γραμματέων και των φαρισαίων. Που φόρτωναν το λαό με φορτία δυσβάστακτα, που οι ίδιοι ούτε με το δαχτυλάκι τους δεν καταδέχονταν να τα αγγίξουν.

Η σημερινή πραγματικότητα, κ. Υπουργέ, δεν οφείλεται σε κάποια λάθη, όπως κάποιοι απ’ τους πρωταγωνιστές του προκρούστιου και εφιαλτικού σεναρίου διατείνονται.

Όπως όλα φωνάζουν, πρόκειται για εφαρμογή προσχεδιασμένων και προγραμματισμένων, προ πολλού, δολοφονικών μεθοδεύσεων.

Και, επειδή, για λόγους συνειδήσεως, δεν μπορούμε όλοι οι Έλληνες να αυτοκτονήσουμε, θα θέλαμε να απευθύνουμε στους αρχιτέκτονες της δολοφονίας μας μια ύστατη έκκληση:

Ανάλογη με την προτροπή, που ο Χριστός απηύθυνε στον Ιούδα: Λέγοντάς τους πως ο, τι έχουν προγραμματίσει να κάμουν σε βάρος μας να το ολοκληρώσουν το ταχύτερο!

Αντί, δηλαδή για τον αργό θάνατο, που, όπως φαίνεται, έχουν επιλέξει «για χάρη μας», να κάμουν κάτι στοιχειωδώς εντιμότερο:

Να συστήσουν εκτελεστικά αποσπάσματα, προκειμένου να αποτελειώσουν όσους δεν μπορούν να ανταποκριθούν στις προδιαγραφές και απαιτήσεις των τοκογλύφων και του 4ου Ράιχ.

Αφού, προφανώς, θέλουν να εξοντώσουν όσους δεν μπορούν να μεταλλάξουν την έμφυτη, στο φυσιολογικό άνθρωπο, λογική και ηθική τους υπόσταση.

Για να επικρατήσουν, κατ’ αυτόν τον τρόπο, μόνο τα, «κατ’ εικόνα και ομοίωση» των ναζιστών και σιωνιστών, μεταλλαγμένα ανθρωποφάγα τέρατα….

παπα-Ηλίας

2012-01-28T18:41:00.003+02:00

ΟΙ ΓΕΡΜΑΝΙΚΕΣ ΕΚΤΕΛΕΣΕΙΣ

Του Σαράντου Καργάκου Ιστορικού - Συγγραφέως

Απέφευγα για λόγους προσωπικής ευαισθησίας (έχουμε κι εμείς βέβαια τα ευαίσθητα προσωπικά δεδομένα μας!) ν' αναφερθώ στο περιβόητο θέμα των γερμανικών αποζημιώσεων. Ήμουν εξήμισυ ετών όταν....
ανήμερα σχεδόν του Αγίου Νικολάου του 1943 οι Γερμανοί πηγαίνανε για σκοτωμό τ' αδέρφια του πατέρα μου. Η μάνα μου λέει πως με κρατούσε από το χέρι. Πέρασε το αυτοκίνητο με τους μελλοθάνατους από μπροστά μας, ο μικρός θείος μου που ήταν δεν ήταν 30 ετών, σήκωσε το χέρι και μας χαιρέτισε μ' ένα πικρό χαμόγελο.

Και μετά το αυτοκίνητο χάθηκε σε κάποια στροφή. Τότε για πρώτη φορά άκουσα κι έμαθα τη λέξη εκτέλεση. Κι η λέξη έμεινε άσβηστη στη συνείδησή μου, γιατί έκτοτε είχαμε κι άλλες, κι άλλες πολλές ακόμη εκτελέσεις. Έφευγαν από κοντά μας αγαπημένα πρόσωπα κι ο κόσμος έλεγε: «Τα πήγαν για εκτέλεση»!

Κάποτε τα δεινά έληξαν και στον τόπο εγκαθιδρύθηκε μια κουτσή και στραβή τάξη. Η οικογένειά μου περνούσε δύσκολες ώρες αφόρητης φτώχειας. Η Κατοχή μάς είχε εξουθενώσει. Κάποιοι δικηγόροι ξεκίνησαν έναν αγώνα για αποζημιώσεις. Μάζευαν υπογραφές από συγγενείς θυμάτων. Υπόσχονταν -αν θυμάμαι καλά- δύο χιλιάδες το «κεφάλι». Πήγαν και στον πατέρα μου να υπογράψει, μα ο φτωχούλης αρνήθηκε με βδελυγμία. «Δεν κοστολογούνται τα κεφάλια των αδελφών μου», είπε. Κι ένιωσε πως ανταπέδιδε με τη φράση αυτή την καλύτερη τιμωρία στην επηρμένη μεταπολεμική Γερμανία, τη Γερμανία του οικονομικού θαύματος, που στηρίχθηκε στην ξένη εργασία και στην αφειδώς παρεχόμενη αμερικανική βοήθεια.

Αν σ' όλη αυτή τη μακρά διαδικασία με πληγώνει κάτι, είναι όχι αυτή καθαυτή η εκτέλεση, αλλά η «νομιμότητα» αυτής της εκτέλεσης. Οι γερμανικές αρχές είχαν διακηρύξει πως για κάθε σκοτωμένο Γερμανό θα εκτελούνταν 40 άμαχοι Έλληνες. Ας το σκεφθούμε αυτό: 40 Έλληνες έναντι ενός Γερμανού! Έτσι μας κοστολόγισαν κι έτσι μας κοστολογούν. Ένας Έλληνας είναι υποπολλαπλάσιο του Γερμανού. Αυτό εκφράζει όχι απλώς τη ναζιστική θηριωδία αλλά τη γενικώτερη ευρωπαϊκή νοοτροπία. Γιατί, όπως πολύ σοφά έλεγε ο Ντισραέλι, «μπορεί μια αποικία ν' απέκτησε ανεξαρτησία, αλλά δεν παύει γι' αυτό το λόγο να είναι αποικία».

Αν σήμερα οι Γερμανοί δυστροπούν να πληρώσουν την επιδικασθείσα από τα Δικαστήρια αποζημίωση στους μαρτυρικούς κατοίκους του Διστόμου (και όχι μόνον του Διστόμου), δεν το κάνουν μόνο από τσιγκουνιά, το κάνουν για να μας ταπεινώσουν ακόμη μια φορά. αρνούνται υπόσταση στα δικαστήριά μας. Ουσιαστικά δεν αναγνωρίζουν σε μας υπόσταση κράτους. Παραπέμπουν το ζήτημα στον Υπουργό. Αυτός είναι ένας περιδεής εκπρόσωπος της Νέας Τάξης που δεν λογοδοτεί στον ελληνικό λαό αλλά στα Διευθυντήρια των Νέων Καιρών.

Αυτό που όμως με θλίβει δεν είναι η ψυχική κακομοιριά των κυβερνώντων, είναι το ηθικό κατάντημα κάποιων δημοσιογράφων. Άκουγα ένα μεσημέρι κάποιον ραδιοσχολιαστή που με άκρως περιφρονητική φωνή στιγμάτιζε τη συμπεριφορά των Διστομιτών, επειδή κατέφυγαν στα ασφαλιστικά μέτρα κατά των Γερμανών. Κι έλεγε: «Πού φθάσαμε...»! Έπρεπε να είχε ζήσει τη γερμανική φρίκη της Κατοχής, για να είχε δει το πού φθάνε το κτήνος όταν κυριεύει την ανθρώπινη ψυχή. Τι έκαναν οι κάτοικοι του Διστόμου από το να προσφύγουν στη Δικαιοσύνη; Μήπως έπρεπε κι αυτοί - κι όχι μόνο αυτοί- να συμπεριφερθούν γερμανικά, δηλαδή να πιάσουν καμμιά πεντακοσαριά Γερμανούς τουρίστες και να τους κρατήσουν ομήρους ή να τους εκτελέσουν; Στα αντίποινα των Γερμανών εμείς δεν απαντήσαμε με αντίποινα. Οι Γερμανοί τιμωρήθηκαν ελάχιστα γι' αυτά που διέπραξαν στον τόπο μας. Κάλυψαν ένα ελάχιστο μέρος των αποζημιώσεων που όφειλαν. Συνέχισαν τη ναζιστική πολιτική, όχι βέβαια στη γραμμή του Χίτλερ (δεν είναι ακόμη καιρός) αλλά στη γραμμή του Γκαίμπελς. Παραπλάνηση και εξαπάτηση. Και μετά αποθράσυνση. Θα 'ρθει στιγμή που θα μας ζητήσουν αποζημίωση για τις σφαίρες που ξόδεψαν για να μας... σκοτώσουν.

Μέρος Δεύτερο

Το κείμενο που προηγήθηκε είχε γραφτεί προ πολλών ετών για να δημοσιευθεί στην εφημερίδα όπου αρθρογραφούσα επαγγελματικώς. Δεν δημοσιεύθηκε· και σε λίγες ημέρες «εκτελέστηκα» και δημοσιογραφικώς. Μου τράβηξαν το χαλί επιτηδείως κάτω από τα πόδια μου. Τώρα που ήλθαν οι δύσκολοι καιροί και η Γερμανία μάς φόρεσε καπίστρι, πολλοί σταθμοί και πάμπολλα έντυπα μού ζητούν να μιλήσω και να γράψω για τις περιβόητες αποζημιώσεις. Μου ζητήθηκε να μιλήσω και για τις εκτελέσεις. Κι αντιμετώπισα τις λοιδορίες δύο «καναλοκύνων». Αναφερόμουν στην εκτέλεση των συγγενών μου και στην υπέροχη στάση της γιαγιάς μου. Ήμουν μπροστά, όταν ο πατέρας τής ανακοίνωσε την εκτέλεση των δύο παιδιών της, των δύο αδελφών του. Η γιαγιά - βαθιά χριστιανική ψυχή- κατέβασε το μαύρο τσεμπέρι ως τα μάτια και πριν τυλίξει με αυτό το στόμα για να μη βγει κραυγή οδύνης, κατόρθωσε να μουρμουρίσει:

- Ο θεός να τους συγχωρέσει για το κακό που μου έκαναν!...

Κι έπειτα κλείστηκε στη βαθιά σιωπή της. Που και που ένα σιγαλό - σαν αγεράκι απαλό- μοιρολόι.

Πέρασαν κάποια χρόνια. Ήμουν στην τελευταία τάξη του Γυμνασίου, την λεγόμενη τότε «Ογδόη». Ο πατέρας έφθασε ένα μεσημέρι ράκος στο σπίτι. Τον είχε επισκεφθεί στο κατάστημα του «Δραγώνα» (Αιόλου 89) ο άνθρωπος που είχε βάλει στη λίστα των μελλοθάνατων τα αδέρφια του. ήταν ετοιμοθάνατος· τον «κουράριζε» στον Άγιο Σάββα, εξάδελφός μου ογκολόγος. Του έμεναν λίγες ημέρες ζωής. Ζήτησε από τον εξάδελφό μου την άδεια να βγει για λίγες ώρες· έπρεπε κάποιον να δει. Και πήγε να βρει τον πατέρα μου. Δεν μπορούσε να ανέβει στον ημιώροφο. Τον ζήτησε και κατέβηκε ο πατέρας. Σαν τον είδε πάνιασε.

- Ήλθα να πάρω τη συγγνώμη σου, του είπε ο άλλος. Σε λίγες μέρες πεθαίνω...

Ο πατέρας, βαθιά συγκλονισμένος, μόλις κατόρθωσε να ψελλίσει μία φράση:

- Να 'σαι συγχωρεμένος...

Ανέβηκε γρήγορα τις σκάλες και κλείστηκε στο γραφειάκι που ήταν το λογιστήριο. Δεν ήθελε να τον δει κανείς με δάκρυα στα μάτια. Ήταν ένας μικρόσωμος άνθρωπος με υψηλή περηφάνεια. Μας τα είπε στο σπίτι με αναφιλητά. ήταν η πρώτη φορά που μάλωσα με τον πατέρα μου. Με τη σκληρότητα της νεανικής ηλικίας πίστευα πως η συγγνώμη σ' έναν εγκληματία συνιστά αδικία. Σήμερα το ίδιο θα έπραττα κι εγώ, Αυτό δεν σημαίνει πως έκοψα να είμαι Μανιάτης. Αλά η πείρα μιας μακράς ζωής με εδίδαξε ότι η καλύτερη εκδίκηση είναι η συγγνώμη. Γι' αυτό συγχωρώ και τον δημοσιογράφο - κάποτε φίλο- και τα παρασαρκώματα που τον περιστοιχίζουν, που, χωρίς να φορούν την στολή της «Βέρμαχτ», συνεχίζουν με άλλα μέσα το έργο τους.

Συγχωρώ ακόμη και τους Γερμανούς δημοσιογράφους, τραπεζίτες και πολιτικούς για όσα μας κάνουν. Κι όχι απλώς τους συγχωρώ, αλλά τους ευγνωμονώ. Από τη δική τους αγνώμονα στάση, θα ξεπηδήσει η δική μας ανάταση, η νέα εθνική μας επανάσταση. Όχι κατά των Γερμανών αλλά κατά των υπολειμμάτων του δωσιλογισμού που «κοπροκρατούν» (το ρήμα του Ελύτη) πολιτικά και οικονομικά τη δόλια πατρίδα μας.

2012-01-28T11:28:00.014+02:00

Προσδοκίες καί ἀπογοητεύσεις

του Kανονικού και Νόμιμου ΣΦΑΓΙΑΣΘΕΝΤΟΣ ΩΣΠΕΡ ΑΡΝΕΣ μητροπολίτου Αττικής και Μεγαρίδος κ. ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ

Σέ διαδικασία δραματικῆς ἀπονεύρωσης καί ἀναποτελεσματικῆς ἀξιολόγησης τοῦ Ἀρχιεπισκοπικοῦ ἀξιώματος ἐπιδίδεται ὁ Ἀρχιεπίσκοπός μας Ἱερώνυμος ἀπό τή μέρα πού κάθησε στόν Ἀρχιεπισκοπικό θρόνο ἴσαμε σήμερα. Ἄφωνος καί ἄπραγος βιώνεται καί ἀποτιμᾶται ἀπό τή λαϊκή μάζα τῆς Ἑλληνικῆς Ὀρθοδοξίας. Πρόσωπο εὔκολα τρωτό ἐγγράφεται στήν καθημερινή ἐπικαιρότητα. Κατά τίς δημοσιογραφικές ἐμφανίσεις του στήν πλαστή διαφήμιση αὐτοσυνιστᾶται πρός τούς παράγοντες τῆς ἄκοπης παραπλάνησης πρός τό πνεῦμα τῆς ἀθεΐας καί τῆς δουλικῆς ὑποταγῆς στά συνθήματα τῆς ποικίλης ἐκμετάλλευσης, ὡς στοχαστικός ἀναλυτής, ἐνῶ στήν πραγματικότητα εἶναι ἕνας μακρυνός καί ἀποξενωμένος θεατής.

Ἄν τόν προσεγγίσουμε κατά τίς στιγμές πού ἐνεργοποιεῖ τό κριτικό του δαιμόνιο θά τόν παρακολουθήσουμε νά διακηρύττει urbi et orbi ὅτι ἡ σημερινή κρίση εἶναι πνευματική, εἶναι σύστημα καί ὁδηγία πού πλανᾶ τήν ἀνθρωπότητα ἐκτός τοῦ πνευματικοῦ χώρου καί τήν καθυποτάσσει στά συστήματα τῆς πολιτικῆς ἐπικυριαρχίας καί τῆς οἰκονομικῆς ὑποδούλωσης. Ἐνῶ ὅμως τολμάει τέτοιες ἀνακοινώσεις, προσεκτικότερη μελέτη τῶν στοχασμῶν του καί τῶν προτάσεών του πείθει ὅτι δέν λειτουργεῖ ὡς φωτισμένος διδάσκαλος τοῦ εὐρύτατου ἐκκλησιαστικοῦ σώματος. Ὁ λόγος του εἶναι περαστικό θρόϊσμα ἀπέλπιδος στοχασμοῦ καί πρόχειρη συμβουλή ἀναπροσαρμογῆς τοῦ ὅλου κοινωνικοῦ προγραμματισμοῦ. Ἰδιαίτερα, δέν ἀνταποκρίνεται στό ρόλο, τήν ἀποστολή καί τήν καθημερινή ὑποχρέωση πρακτικῆς ἐφαρμογῆς τῆς δικῆς του ἡγετικῆς προσωπικότητος καί τῶν “σύν αὐτῷ” συνοδικῶν ἐπισκόπων πού ἐπιβαρύνονται μέ τήν εὐθύνη πηδαλιουχίας τοῦ σκάφους τῆς Ὀρθόδοξης Ἑλληνικῆς Ἐκκλησίας καί ἐλέγχονται ἤ καί ψέγονται ἀπό ὅλες τίς σύγχρονες δυνάμεις γιά τήν προδοσία τῆς ἀποστολῆς τους, γιά τήν ἀφωνία τους, τήν ἀπραξία τους, τήν κοσμική διαβίωσή τους καί τήν ἀποσύνδεση ἀπό τίς ἀγωνίες καί τίς λαχτάρες ὁλοκλήρου τοῦ ποιμνίου τους.

Ἡ πράξη του δέν ἀνοίγει καινούργιους ὁρίζοντες. Δέν ὁριοθετεῖ τήν κάθαρση καί τήν ἀνακαίνιση τοῦ δημόσιου βίου καί δέν ἐνδυναμώνει τίς ἐλπίδες τῆς ἐπιστροφῆς στήν πιστότητα τοῦ χρέους καί στήν καθαρότητα τῆς καθημερινῆς πράξης. Δέν βιώνει καί δέν ὁριοθετεῖ ὡς προσωπικό πνευματικό του χρέος τή διάφανη καί ἔμπονη προσέγγιση τῆς τρέχουσας πραγματικότητας καί δέν λειτουργεῖ ὁ ἴδιος ὡς ἁγιασμένος συνεχιστής τοῦ ἀποστολικοῦ κηρύγματος καί ὡς φορέας στήν ἔμπονη καί ἔντρομη καθημερινότητα τῆς μεστῆς ἐμπειρίας καί τῆς διάφανης διδαχῆς τῶν φωτισμένων πατέρων μας.

Πολλοί ἐκπρόσωποι τῆς ἐκκλησιαστικῆς διοίκησης καί σοβαροί κριτές τῶν τάσεων πρός τήν ἐκκοσμίκευση μελετοῦν καί ἀναλύουν συχνά μέ ἔντονο ἐπικριτικό λόγο τίς ἐποχιακές ἀνακοινώσεις τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἱερώνυμου. Ὑπογραμμίζουν τήν ἀνεπάρκειά του, τόν καλοῦν καί τόν προκαλοῦν σέ ἀποσαφήνιση τῶν ὁραμάτων του καί τοῦ ποιμαντικοῦ λόγου του καί σέ διασύνδεση τῆς δράσεώς του μέ τή δυναμική καί γόνιμη διδαχή τῶν μεγάλων πατέρων μας. Μειώνουν ἐπικίνδυνα τό κύρος του οἱ πρόχειρες κρίσεις του καί ἡ ἀνικανότητά του νά ἐπεκτείνει τή στιγμιαία ἀναφορά στό ἐπισκοπικό χρέος σέ δυναμικό κίνητρο ποιμαντικῆς πράξης καί σέ σύνθημα ἀγῶνος ἐνάντια στή φθορά καί τή διαφθορά τῆς ἐποχῆς μας.

Θά φέρω στήν τράπεζα τῆς ἔρευνας καί τῶν συζητήσεων συγκεκριμένα παραδείγματα. Διαβάσαμε τήν εἰσήγησή του πού τήν παρουσίασε στό σῶμα τῆς Ἱεραρχίας τῆς 11-10-2009. Μεταξύ ἄλλων τόν παρακολουθήσαμε νά εἰσηγεῖται δυναμικές τομές καί βελτιώσεις στά συνοδικά ἀνοίγματα. Μιλάει γιά διαρθρωτικές ἀλλαγές στόν τρόπο διοργανώσεως καί διοικήσεως τῶν ἐκκλησιαστικῶν μας πραγμάτων καί γιά ἀλλαγή πρός τό καλύτερο τοῦ τρόπου ἐκλογῆς τῶν μητροπολιτῶν: “ Ἡ ἐκκλησιαστική μας πραγματικότητα ἔχει δείξει, ὅτι πρέπει νά ἐπανεξετάσουμε τόν τρόπον διοργανώσεως καί διοικήσεως τῶν ἐκκλησιαστικῶν μας πραγμάτων, μέ γνώμονα πάντοτε τούς ἱερούς κανόνες, τήν γνήσια παράδοσή μας, τίς ἐμπειρίες μας καί τίς κείμενες διατάξεις "δίχα ἔξωθεν ἐπεμβάσεων". Πρέπει μέσα στό πνεῦμα αὐτό νά τολμήσουμε διαρθρωτικές ἀλλαγές πού ἔχουν καταστῆ ἀναγκαῖες. Καιρός νά μελετηθῆ μετά πολλῆς προσοχῆς, συνέσεως καί διακρίσεως ἡ ἀλλαγή πρός τό καλύτερο τοῦ τρόπου ἐκλογῆς τῶν Ἀρχιερέων”.

Οἱ προτάσεις του αὐτές ἀντανακλοῦν τίς ἀγωνίες τῆς ἐποχῆς μας καί καταλογογραφοῦν τό σημερινό ἐπισκοπικό χρέος. Κανείς ἀπό μᾶς δέν θά σκεφτόταν ποτέ νά τίς ἀπορρίψει ἤ νά τίς παραμερίσει. Ὡστόσο ἐνῶ διαβάζοντας τήν Ἀρχιεπισκοπική εἰσήγηση νοιώθουμε τό χρέος νά τήν προσυπογράψουμε στό σύνολό της καί στίς λεπτομέρειές της, τή βρίσκουμε ἐντελῶς ἀποκομμένη καί ἐντελῶς ἀπομονωμένη ἀπό τή σύγχρονη πραγματικότητα.

α) Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἱερώνυμος ὑπογραμμίζει μέ ἔμφαση τό χρέος ἀκριβοῦς τήρησης τῶν ἱερῶν Κανόνων. Οἱ πάντες ὅμως γνωρίζουν ὅτι ἡ Ἱερά Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος συνεχῶς παραμερίζει ἤ καί διαστρέφει τή δεσμευτική ὑποχρέωση γιά πιστή καί ἀκριβή τήρηση τῶν Κανόνων πού θέσπισαν οἱ Οἰκουμενικές Σύνοδοι τῆς Ἐκκλησίας μας. Τό Κανονικό μας δίκαιο, εὐρύτατο καί συγκροτημένο, σέ κάθε παράγραφό του καί σέ κάθε ἀναφορά του σέ διακυμάνσεις ἤ καί παραβιάσεις τῶν συνοδικῶν Κανόνων, ὑπενθυμίζει καί ὑπογραμμίζει ὅτι ἡ ἀπομάκρυνση ἀπό τήν κανονική πράξη τῆς Ἐκκλησίας εἶναι διαστροφή, παραβίαση τοῦ χρέους καί ἐγκληματική ἀπόκλιση στήν κοσμικότητα. Παράλληλα εἰδικές καί συγκροτημένες μελέτες τῶν κανονολόγων τῆς ἐποχῆς μας καί τῶν κριτῶν τῆς σύγχρονης ἀλλοτριωμένης καί ἀποξενωμένης πράξης διαμαρτύρονται ἔντονα καί καλοῦν τό ὑπεύθυνο συνοδικό σῶμα νά καταδικάσει ὁριστικά τήν ἀντικανονικότητα τοῦ σύγχρονου ἐκκλησιαστικοῦ βίου καί νά προσυπογράψει τήν ἔντιμη ἐπιστροφή στήν κανονικότητα τῆς Ἐκκλησίας καί τόν ἀπόλυτο σεβασμό ὅλων τῶν κανονικῶν διατάξεων. Στούς ἔσχατους καιρούς μας βρέθηκαν δυστυχῶς ἐκκλησιαστικοί λειτουργοί πού ἀνέβασαν σέ περιωπή τήν πράξη περιφρόνησης ἤ καί σφαγιασμοῦ τῶν ἱερῶν Κανόνων. Ἀκούστηκαν ἀπό τά δώματα τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ διοικητικοῦ σώματος ἀρρωστημένες ἀπόψεις καί τολμηρές ἐπεμβάσεις πού ἀνατρέπουν τήν κανονική τάξη. Κάποιοι ἐπίσκοποι ἤ κάποιοι νοσταλγοί τοῦ ἐπισκοπικοῦ ἀξιώματος ὑποστήριξαν ὅτι παραπάνω ἀπό τήν ὑποχρέωση εὐθυγράμμισης μέ τούς ἱερούς Κανόνες, πού ὁρίζει τό Κανονικό Δίκαιο, εἶναι ἡ εὐθυγράμμιση μέ τίς ἐποχιακές ἀποφάσεις τῶν ἐκκλησιαστικῶν ὀργανισμῶν. Τό ἐρώτημά τους εἶναι: ῾Τί σέβεστε περισσότερο τούς Κανόνες ἤ τήν Ἐκκλησία; Πάνω ἀπό τούς Κανόνες εἶναι ἡ Ἐκκλησία καί ὅταν ἡ Ἐκκλησία ἀποφασίζει τίποτα δέν εἶναι ἱκανό νά ἀνατρέψει τήν ἀπόφασή της᾿. Τό σχῆμα αὐτό, δημιούργημα τῶν ἔσχατων ἐντελῶς ἐκτροχιασμένων ἐκκλησιαστικῶν ρυθμίσεων, ἀνατρέπει ὁλόκληρη τή ζωή τῆς Ἐκκλησίας. Ἡ πράξη τῆς Ἐκκλησίας σωστή ἤ λαθεμένη, σεβαστική τῶν ἱερῶν Κανόνων ἤ αὐθαίρετη, ὑποστηρίζεται ὅτι ἔχει ἀπόλυτο κύρος. Αὐτό δέν εἶναι μόνο λάθος ἀλλά καί διαστροφή. Ἡ πραγματικότητα εἶναι ἄλλη. Ἡ ἐκκλησιαστική πράξη εἶναι ἔγκυρη ὅταν θεσπίζεται μέ ὁδηγό τούς ἱερούς Κανόνες καί ὅταν ἐγγράφει τήν κανονικότητα στήν ἱστορική βίβλο τῆς οἰκουμενικῆς ἤ τῆς τοπικῆς Ἐκκλησίας. Αὐτή τήν ἐπισήμανση δέν τήν ἔκανε ὁ Ἀρχιεπίσκοπος καί δέν ἀπέκλεισε ὅπως ὄφειλε τίς ἀντικανονικότητες πού ἀνατρέπουν ἀποφάσεις Οἰκουμενικῶν Συνόδων καί πρακτικές πού καταβρωμίζουν τούς ἱερούς ἐκκλησιαστικούς χώρους.

β) Τό δεύτερο στοιχεῖο, πού ἔθεσε στήν Ἱεραρχία τοῦ Ὀκτωβρίου τοῦ 2009 ὁ Ἀρχιεπίσκοπος, εἶναι ἡ ἀλλαγή τοῦ τρόπου ἐκλογῆς τῶν Ἀρχιερέων. Εἶπε: “Καιρός νά μελετηθῆ μετά πολλῆς προσοχῆς, συνέσεως καί διακρίσεως ἡ ἀλλαγή πρός τό καλύτερο τοῦ τρόπου ἐκλογῆς τῶν Ἀρχιερέων.” Ἡ ἐξαγγελία του αὐτή προκάλεσε κλίμα ἐνθουσιασμοῦ καί ἐκδηλώσεις γενικῆς ἀποδοχῆς. Ὡστόσο ἡ σκοτεινή νέφωση δέν ἄργησε νά θολώσει τήν ἀτμόσφαιρα. Στίς 28 Φεβρουαρίου 2010 ἡ ἐφημερίδα “Ἐλεύθερη Ὥρα τῆς Κυριακῆς” φόρτιζε μέ πληροφορίες ἀπογοήτευσης τό ἐκκλησιαστικό πλήρωμα. Μέ τόν χαρακτηριστικό τίτλο: “ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΥΚΟΝΟ στήν Μητρόπολη Ἰλίου” καί ὑποσημείωση: “ "Νέο κύμα" μοντερνισμοῦ ἀπό τήν Ἀρχιεπισκοπή Ἀθηνῶν”, φωτογράφιζε τό κοσμικό ρεῦμα πού ξεκίνησε ἀπό τή Μύκονο καί ἔτρεχε νά ἐπικαλύψει τή νέα Μητρόπολη Ἰλίου. Παραθέτουμε τήν ἀποκάλυψη πού διασώθηκε στό παραπάνω σχετικό δημοσίευμα: “Φαίνεται ὅτι πολλοί νέοι κληρικοί δέν ἔχουν συνειδητοποιήσει τήν ἀποστολή τους... Ἕνας τέτοιος εἶναι ὁ Ἀρχιμανδρίτης Ἀθ. Δικαιάκος, προστατευόμενος τοῦ Ἀρχιεπισκόπου, ὁ ὁποῖος τόν προορίζει γιά ποιμενάρχη τῆς νέας μητροπόλεως Ἰλίου. Αὐτός ὁ ἱερωμένος, ἀρέσκεται τούς θερινούς μῆνες νά ἐπισκέπτεται θέρετρα ἀκολασίας, ἔχοντας ἀποβάλλει τό ράσο. Ὁ φωτογραφικός φακός τόν συνέλαβε, ὅπως τόν βλέπετε στή φωτογραφία, στήν Μύκονο. Θέλουμε νά πιστεύουμε ὅτι τό ἔκανε ἀπό ἀφέλεια. Πάντως, ὅπως καί νά ἔχει τό πράγμα, προξένησε σκάνδαλο”.

απο την ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΠΛΗΡΟΦΟΡΗΣΙ μηνος Ιανουαριου

2012-01-28T10:20:00.001+02:00

ΕΞΩ οι Κλεφτες - οι Ψευτες - οι Απατεωνες

2012-01-28T08:11:00.002+02:00

Έρευνα περί αμβλώσεων

Κωνσταντίνου Δωρ. Μουρατίδου Καθηγητού Πανεπιστημίου Αθηνών

Ένα από τα πιο πολυσυζητημένα θέματα τα τελευταία χρόνια είναι και αυτό των αμβλώσεων. Πολλές απόψεις, από αντίθετες ομάδες τίθενται στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, για το αν είναι φόνος, αν η γυναίκα είναι ελεύθερη να διαθέτει το σώμα της όπως αυτή θέλει.

Το κύριο όμως ερώτημα που.....
πρέπει να τεθεί και να απαντηθεί, και από εκεί εξαρτώνται όλα είναι: Αν το έμβρυο είναι ανθρώπινη ζωή ή όχι. Από την απάντηση αυτή εξαρτάται η στάση της Ηθικής έναντι των εκτρώσεων.

Εδώ θα αναλύσουμε ενδελεχώς το θέμα, και θα αποδείξουμε -όχι εμείς- αλλά οι επιστήμονες και οι ειδήμονες ότι η έκτρωση είναι φόνος.

Σήμερα στην εποχή μας, στην εποχή του Ορθολογισμού ζητείται η γνώμη της επιστήμης. Όλα ξεκινούν και καταλήγουν στην επιστήμη.

Σε πολλά θέματα έχουμε την επιστήμη, αλλά και κάτι παρά πάνω από αυτή, τις διδασκαλίες της Εκκλησίας, της Θεολογίας, έχουμε υπερφυσικά φαινόμενα, τα οποία δεν είναι δυνατόν να ερμηνεύσει η επιστήμη και να δώσει απάντηση διότι δεν δύναται.

Στο συγκεκριμένο όμως θέμα -δυστυχώς για τους οπαδούς της εκτρώσεως- θα αποδείξουμε επιστημονικά, ότι η άμβλωση είναι δολοφονία, και μάλιστα μιας αθώας ύπαρξης, η οποία δεν έβλαψε κανένα.
Ας ξεκινήσουμε την έρευνά μας, λέγοντας τι λέγουν η Γενετική, Βιολογία, Εμβρυολογία για την άμβλωση.

Γενετική - Βιολογία - Εμβρυολογία.

Το 1981, η υποεπιτροπή της Αμερικάνικης Γερουσίας, ζήτησε την γνώμη των κορυφαίων επιστημόνων. Οι εφτά εξ αυτών του Yale, Rosenberg, έθεσε το θέμα ως μεταφυσικό και θρησκευτικό, δηλαδή συμφώνησε αλλά με βάση την Θεολογία.

Η επιστήμη υποστηρίζει ότι την στιγμή κατά την οποίαν 23 χρωμοσώματα του σπερματοζωαρίου ενωθούν με τα 23 χρωμοσώματα του ωαρίου, δημιουργείται ένας νέος ανθρώπινος οργανισμός, διαφορετικός από τους γεννήτορες του. Το έμβρυο από την ηλικία του 1-1,5 μηνός, παρουσιάζει τα ανθρώπινα σωματικά χαρακτηριστικά. Στις 3 εβδομάδες το έμβρυο γίνεται μόνο 2,5 χιλιοστά μήκος, έχει τις καταβολές ματιών, πνευμόνων, στομάχου, σπονδυλικής στήλης και καρδιάς. Η καρδιά του χτυπά ήδη, από την 18η μέρα. Μετά τους 2,5 μήνες δεν δημιουργείται κανένα νέο όργανο, απλώς αυξάνει ότι υπάρχει.

Ο dr. Ernest Huant λέγει: Το γονιμοποιημένο ωάριο, δεν είναι μία απλή κυτταρική μάζα. Είναι πλήρης ζωή μίας ανθρώπινης υπάρξεως.

Ο Ολλανδός βιοχημικός Schopping απέδειξε ότι, 48 ώρες μετά την γονιμοποίηση, μια νέα ζωή ερχόταν να προστεθεί σ' εκείνη του μητρικού οργανισμού.

To 1976, ένας Ιάπωνας απέδειξε την καθησυχαστική επίδραση μίας εγγραφής των χτύπων της καρδιάς στα ανήσυχα νεογέννητα. Ο σχετικός δίσκος είχε τεράστια επιτυχία (οι παραγωγοί του θησαύρισαν).

Πρόσφατη μελέτη δύο Αμερικανών ειδικών γιατρών -του ζεύγους Wilke- με τίτλο «ABORTION HOW IT IS», την οποίαν συνοδεύουν 30 έγχρωμες διαφάνειες λέγει: ότι με την έκτρωση φονεύεται ένα πλήρες αυξανόμενο ανθρώπινο ον, του οποίου η καρδιά χτυπά την 8η εβδομάδα (στην μαγνητοταινία ακούγονται οι χτύποι).

Οπαδοί της Έκτρωσης

Οι οπαδοί της εκτρώσεως παρασιωπούν ότι η έκτρωση καταστρέφει ένα ανθρώπινο ον. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του Grutfmaeher Προέδρου της Παγκοσμίου Ομοσπονδίας των Συνδέσμων Οικογενειακού Προγραμματισμού. Το 1967 δημοσίευσε μία μελέτη υπέρ της νομιμοποιήσεως της εκτρώσεως, τηρώντας απόλυτη σιγή για το πότε αρχίζει η ανθρώπινη ζωή. Το μειονέκτημα του κυρίου Προέδρου είναι ότι ο ίδιος αυτοδιαψεύσθηκε αφού είχε το 1933 εκδόσει ένα βιβλίο στο οποίο αναγνώριζε την σύλληψη σαν την αρχή της ανθρώπινης ζωής.

Οι οπαδοί της νομιμοποιήσεως των εκτρώσεων και στα κράτη που δεν έχουν αποποινικοποιηθεί, αντελήφθησαν ότι δε μπορούν να στηρίζονται στο «μη ανθρώπινο» του εμβρύου, και δημιούργησαν άλλη επιχειρηματολογία: Δηλαδή ότι το έμβρυο δεν είναι ανθρώπινη ζωή ποιότητας που να αρχίζει να ζει...

Σύμφωνα με το επιχείρημα αυτό, πρέπει να αρνηθούμε το δικαίωμα της ζωής και στο νεογέννητο και στο καθυστερημένο παιδί. Άρα και ο φόνος του νεογέννητου δεν πρέπει να θεωρείται φόνος.

Οι φεμινίστριες υποστηρίζουν ότι:
Πρώτον, κάθε γυναίκα δικαιούται, «να εξουσιάζει το σώμα της». Η έκτρωση όμως καταστρέφει έναν άλλο άνθρωπο. Ένα άλλο αυτεξούσιο ον. Η ζωή ανήκει στον άνθρωπο που την έχει, δηλαδή στο έμβρυο και όχι σ' εκείνη μέσω της οποίας αναπτύσσεται δηλαδή της μητέρας.

Δεύτερον, αν οι αμβλώσεις αποποινικοποιηθούν, θα σταματήσουν οι παράνομες εκτρώσεις. Στο Δημογραφικό Συνέδριο του Βελιγραδίου το 1966, υπολογίσθηκε ότι γίνονται παγκοσμίως τον χρόνο 30.000.000 εκτρώσεις. Από αυτές τα 29.000.000 είναι παράνομες παρόλο που δεν υπήρχε ποινική δίωξη στα κράτη όπου γίνονταν, και μόνο το 1.000.000 έγινε για θεραπευτικές περιπτώσεις.

Τρίτον, υποστηρίζουν ότι πολλές φορές η εγκυμοσύνη, εγκυμονεί τρομερούς κινδύνους για την υγεία της γυναίκας, άρα η αποφυγή της γέννησης θα εξασφαλίσει στη σύζυγο άκρα υγεία και μακροβιότητα.

Η έκτρωση δημιουργεί τρομερά προβλήματα, τόσο σωματικά, όσο και ψυχολογικά, π.χ. Φλεγμονή γεννητικών οργάνων, θρομβοφλεβίτιδες, στείρωση, χαλάρωση στομίου. Πολλές φορές επέρχεται και ο θάνατος.

Αλλά και οι επιπτώσεις στην ψυχική τους υγεία είναι τεράστιες. Πολλές παθαίνουν σοβαρά προβλήματα ψυχοπάθειας. Είναι αποδεδειγμένο ότι τις περισσότερες φορές που παρουσιάζονται ψυχικές διαταραχές και ψυχοπάθειες, πίσω υπάρχει ένας γυναικολόγος και μία έκτρωση. Το 30% της ψυχικής τους υγείας γίνεται ψυχοπαθητικό.

Τέταρτον, κακό για την γυναίκα σωματικά δεν είναι μόνο η άμβλωση, αλλά και η παρεμπόδιση της συλλήψεως, γνωστή υπό το όνομα «νεομαλθουσιανισμός». Ο Malthus, Άγγλος οικονομολόγος υποστήριξε ότι η αύξηση του πληθυσμού της γης είναι μεγαλύτερη από την απόδοση του εδάφους σε τρόφιμα. Άρα πρέπει να περιορισθεί ο αριθμός των γεννήσεων, με την αποχή των γεννήσεων ή με την εξόντωση του προϊόντος. Κατά τον Μαλθουσιανισμό μεταβάλλονται τα συζυγικά σπλάγχνα σε στείρα.

Ο dr. Sutherland, Άγγλος γυναικολόγος λέει: «Οι γυναικολόγοι κατόπιν παρατήρησης κατέληξαν ότι η αποφυγή συλλήψεως είναι αιτία νευρώσεως, νευρασθένειας και όγκων στη γυναίκα».

Πέμπτον, άλλη αιτία. Στην Ελλάδα κάθε χρόνο γίνονται 400.000 αμβλώσεις, επομένως πρέπει να νομιμοποιηθούν. Αυτός δεν είναι λόγος για να νομιμοποιηθούν οι αμβλώσεις, διότι και πολλές κλοπές υπάρχουν, και φοροδιαφυγή και ναρκωτικά. Είναι πραγματικά γεγονότα αλλά είναι αδύνατο να υποστηριχτεί η νομιμοποίηση τους.

Έκτον, άλλοι μιλούν για νομιμοποίηση, διότι μι¬λούν για περιπτώσεις βιασμών. Οι περιπτώσεις βιασμού είναι ελάχιστες και δεν μπορούν ν' αποτελέσουν κριτήριο για νομιμοποίηση.

Έκτρωση και νόμος 821/1978

Στις 15/9/1978 νομιμοποιήθηκαν με προϋποθέσεις οι αμβλώσεις. Στο άρθρο 5 παρ. 3 του νόμου 821/1978 προβλέπεται: «Επιτρέπεται η άμβλωσις μέχρι και της 20ης εβδομάδος όπου ήθελον διαπιστωθεί σοβαρές ανωμαλίες του εμβρύου με αποτέλεσμα τη γέννηση πα¬θολογικών νεογνών. Επίσης σε περιπτώσεις κινδύνου της ψυχικής υγείας της μητέρας, διαπιστωμένου όμως από ψυχίατρο που εργάζεται σε ίδρυμα δημοσίου δικαίου».

Μπορούμε να κατατάξουμε την παγκόσμια ισχύουσα Νομοθεσία σε τρεις μεγάλες κατηγορίες:
α) Σε χώρες που μόνο σε περίπτωση κινδύνου της ζωής της εγκύου επέτρεψαν την έκτρωση.
β) Σε χώρες που την επιτρέπουν για ψυχοπαθολογικές αιτίες, καθώς επίσης και για ανθρωπιστικούς λόγους π.χ. Κύπρος (βιασμός).
γ) Στις χώρες όπου οι εκτρώσεις «είναι ελεύθερες» αν και σε καμμία χώρα ο νόμος δεν δίνει πλήρη ελευθερία.

Οι εκτρώσεις στην Ελλάδα είναι 400.000 τον χρόνο. Δηλαδή κάθε χρόνο καταστρέφεται μία ολόκληρη πόλη όπως η Πάτρα. Στο μαιευτήριο «Αλεξάνδρα» στις 1000 γυναίκες, οι 374 είχαν κάνει από 1 ως 3 εκτρώσεις. Βρέθηκε δε μία γυναίκα με 45 εκτρώσεις!!!

Ο καθηγητής της Ψυχιατρικής και Γυναικολογίας Bernstein συνοψίζει την μαρτυρία του σε ειδική επιτροπή της Αμερικανικής Γερουσίας λέγοντας:
«Δεν υπάρχουν ψυχιατρικές ενδείξεις για την θεραπευτική έκτρωση, διότι αυτή δεν είναι αποτελεσματική θεραπεία για την ασθενή και απλώς σκοτώνει μωρά».

Ο Ιπποκράτης, στον όρκο του λέγει: «Ουδέ γυναικί πεσσόν φθόριον δώσω».

2012-01-27T19:50:00.012+02:00

Λαοι και εθνη υποκλιθειτε,
προ του Γιγαντιου Επισκοπου
της Ορθοδοξιας.
===================

Σε εικονες

ολη η διαδρομη και το μαρτυριο

του Μεγαλομαρτυρα αγιου

Ιωαννου του Χρυσοστομου

Ολη η βασανιστικη διαδρομη του που επιλεχθηκε απο τους ραδιουργους εχθρους του αρχιερεις και ιδιαιτερα του τερατωδους Θεοφιλου Αλεξανδρειας.

Κατα την παραμονη του στα Κομανα χειροτονουσε επισκοπους, πρεσβυτερους και διακονους και βαπτιζε και κατηχουσε πολλους ειδωλολατρες της περιοχης," πληθος αναριθμητον".

Το κενοταφιο στον ναο των Κομανων.

Ο σημερινος ναος του αγιου Ιωαννου του Χρυσοστομου στα Κομανα του Ποντου οπου αφησε ο μεγαλομαρτυρας αγιος την τελευταια του πνοη.

Σας μεταφερουμε την μεγαλοπρεπεστατη περιγραφη της υποδοχης των αγιων λειψανων του Μεγαλομαρτυρα αγιου, του αθανατου χρυσανθρωπου Χρυσοστομου.
Προσπαθειστε να φαντασθειτε το ΥΠΕΡΘΕΑΜΑ ΑΥΤΟ που θελγει την φαντασια μας.

Υστερα απο 30χρονια

Δοθηκε αμεσως εντολη να μεταφερουν το σωμα του εξοριστου στην Κωνσταντινουπολι και να το αποθεσουν στο ναο των αγιων Αποστολων.
Ο Χρυσοστομος αφησε το εκκλησακι του αγιου Βασιλισκου, οπου αναπαυοταν εδω και τριαντα χρονια.
Το φερετρο που περιειχε τα λειψανα του, μεταφερθηκε απο πολη σε πολη ως τη Χαλκηδονα μεσα απο αναριθμητη συρροη λαου, ιερεων και μοναχων.
Στη Χαλκηδονα τον περιμενε η αυτοκρατορικη τριηρης μεγαλοπρεπα στολισμενη.
Ο αυτοκρατορας δεν θελησε να παραλαβει την ιερα παρακαταθηκη καποιο αλλο πλοιο.
Ολη η πολη ηταν εκει.
Ο αυτοκρατορας, η συγκλητος, οι πρωτοι αρχοντες, οι ανωτεροι αξιωματικοι.
Κι η θαλασσα καλυφθηκε απο αμετρητα πλοια και καίκια γεματα κοσμο και φωταγωγημενα με πυρσους.
Ειχε ηδη βραδυασει.
Απο τον στομιο του Ευξεινου ποντου ως την Προποντιδα θα μπορουσε κανεις να νομισει οτι η θαλασσα ηταν ξηρα, ετσι εκφραζονται οι ιστορικοι.

================

ΣΗΜΕΡΑ ΤΙΜΗΣΕΣ

ή ΑΤΙΜΑΣΕΣ

ΤΟΝ ΑΓΙΟ;

Σήμερα η Εκκλησία του Χριστού επί της γής, γιόρτασε την μνήμη του Μεγαλομάρτυρος Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου, του Γιγαντιαίου Πατρός και Διδασκάλου.
Πολλοί αρχιερείς ονομάζονται Χρυσόστομοι, και καποιοι από αυτούς είναι Αισχρόστομοι.
Δεν έχουν καμμία απολύτως σχέσι με τον Μεγάλο Αγιο.
Και οι περισσότεροι αρχιερείς, δεν έχουν καμμία απολύτως ομοιότητα με τον Αγιο.
Μάλλον με τους εχθρούς του Αγίου είναι όμοιοι και απαράλλακτοι.
Αναρωτιέμαι, αφού δεν μοιάζουν με τον Αγιο και δεν μιμούνται τον Αγιο, γιατί γιορτάζουν τον Αγιο;

Η ιστορία του Αγιου Χρυσοστόμου, επαναλαμβάνεται στην εποχή μας.
Και ολοι οι σημερινοί αρχιερείς είναι, είτε ηθικοί αυτουργοί, είτε συνένοχοι, στην αγρια καρατόμησι του Αγίου Χρυσόστόμου.
Και αλήθεια, γιατί;
Ο Αγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος καρατομήθηκε και κατακρεουργήθηκε αγρίως και βαναύσως, από τους αρχιερείς και τους πρεσβυτέρους της εποχής του.
Είναι ψέμμα πελωρίων διαστάσεων ότι διώχθηκε, από τα εκτελεστικά όργανα, τον βασιλιά και την βασίλισσα.
Από τους ΑΡΧΙΕΡΕΙΣ διώχθηκε και από αυτούς κατακρεουργήθηκε.
Το ομολογεί αυτό η ίδια η βασίλισσα Ευδοξία και μάλιστα σε γραπτό κείμενό της απευθυνόμενο πρός τον Χρυσόστομο.

Η ιστορία σήμερα επαναλαμβάνεται.
Αυτοί οι αρχιερείς που πήγαν σήμερα να γιορτάσουν τον Αγιο, μάλλον ανήκουν και θα επαιρναν το μέρος των αφριζόντων αντιπάλων του Χρυσοστόμου.
Εκείνου του ραδιούργου και χρυσομανούς κακότατου και εμπαθέστατου Θεοφίλου πατριάρχου Αλεξανδρείας, του ζηλόφθονος Σεβηριανού Γαβάλων και των άλλων λυσσωδών και φθονερών εχθρών του.
Και οι σημερινοί αδελφοκτόνοι πατριάρχαι και αρχιεπίσκοποι και αρχιερείς - σήμερα με διαφορετικά ονόματα - είναι όμοιοι με εκείνους.
Η δική μας καρδιά και τα δικά μας τα μάτια έτσι τους βλέπουν και αυτά βλέπουν καλύτερα γιατί τους περάσαμε από την Κρισάρα της εκκλησιαστικής μας ιστορίας και ζωής.

Ποιός από τους σημερινούς αρχιερείς πήρε το μέρος των ΔΩΔΕΚΑ μητροπολιτών που σφαγιάσθηκαν σαν αρνιά και σαν κριάρια;

Πόσοι από τους σημερινούς αρχιερείς υπερασπίστηκαν και αγωνίσθηκαν για την αποκατάστασί τους οταν ζούσαν οι τρείς τελευταίοι εναπομείναντες από τους δώδεκα, Λαρίσης Θεολόγος, Θεσσαλιώτιδος Κωνσταντίνος, και Αττικής Νικόδημος;

Πόσοι από τους σημερινούς αρχιερείς μίλησαν, φώναξαν, διαμαρτυρήθηκαν, για την αποκατάστασι του εναπομείναντος Κανονικού μητροπολίτου Αττικής και Μεγαρίδος κ. ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ, όταν εγινε τελευταία συζήτησι στην περισυνή σύνοδο του Οκτωβρίου;

ΟΥΔΕΙΣ, ή σχεδόν ουδείς.
ΟΛΟΙ τους ενέδωσαν είς τον πρωτοφανή εμπαιγμό της συνωμοτούσας Τρόϊκας Ιερωνύμου-Ζακύνθου και εί τινος άλλου ραδιούργου εμπαίκτου...
Ιδού η ενοχή ΟΛΩΝ.
Ιδού και η καταδίκη ΟΛΩΝ.
Που θα έλθη οπωσδήποτε, θάττον ή βράδιον.

Πόσοι από τους σημερινούς αρχιερείς φώναξαν και φωνάζουν γιά τον αγιο μητροπολίτη Ράσκας και Πριζρένης ΑΡΤΕΜΙΟ που τον σφαγίασαν αδίκαστο και αναπολόγητο οι Σέρβοι Κάϊν στην ΛΗΣΤΡΙΚΗ Σύνοδο του Βελιγραδίου;

Και πόσοι αντέδρασαν στην τυφλή επιδοκιμασία του σταλθέντος κειμένου του...Αχυρένιου της Σερβίας, υπό του ...Αχυρένιου της Ελλάδος Ιερωνύμου Λιάπη, κατά των καταγεγραμμένων εις αυτό αντίθεων και εγκληματικών πράξεων της ΛΗΣΤΡΙΚΗΣ συνοδου του Βελιγραδίου;

Δεν είναι, λοιπόν, μαθηματικά βέβαιο ότι τα ίδια θα επρατταν και εναντίον του λυσσωδώς καταδιωκομένου υπό των προγόνων τους, αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου;
Βεβαιότατα, ΝΑΙ.
Τότε γιατί πήγαν να τον γιορτάσουν;
Εις κενόν εκοπίασαν.
Δεν γιόρτασαν τον Αγιο.
Εθλιψαν τον Αγιο, στενοχώρησαν τον Αγιο, ατίμασαν τον Αγιο.

Και εσύ ο "λαός του Θεού" ο χριστώνυμος.
Και εσύ σήμερα πήγες στους ναούς γιά να γιορτάσης τον Αγιο.
Τον γιόρτασες όμως, ή και εσύ τον έθλιψες και τον στενοχώρησες;
Σκέψου και κάμε την αυτοκριτική σου.

Πώς είναι δυνατόν να γιόρτασες τον Αγιο, αφού δεν έλαβες ποτέ το μέρος του Αγίου;
Οταν στον αδικο σφαγιασμό καλών επισκόπων δεν ανοιξες ποτε το στόμα σου να πης δυό λόγια συμπαράστασης στον αδικούμενο, πώς τολμάς εσύ και πάς να γιορτάσης τον Αγιο;
Αν ζούσες στην εποχή του Αγίου θα επαιρνες το μέρος των εχθρών του Αγίου, δεν θα ακολουθούσες τον Αγιο, όπως έπραξαν οι Ιωαννίται της εποχής του που υπέφεραν τα πάνδεινα και ο Αγιος τους χαρακτήριζε "αξιοθαύμαστους μάρτυρες που εξυμνούν οι αιώνες τα κατορθώματά τους".

Σύ ο σημερινός χριστιανός που πήγες να γιορτάσεις τον Αγιο πόσο συμπαραστάθηκες στον ΑΓΡΙΟ ΣΦΑΓΙΑΣΜΟ των δώδεκα μητροπολιτών;
Καθόλου ή σχεδόν καθόλου.
Την ιστορία του σφαγιασμού τους, την ακούς αδιάφορα, τελείως αδιάφορα.
Λοιπόν;
Πώς τολμάς και πάς να γιορτάσεις τον Αγιο;
Ομως βλέπω ότι διαμαρτύρεσαι.
Καθόλου να μην διαμαρτύρεσαι.
Είσαι ένοχος.
Πολύ ένοχος.

Να, υπάρχει και ένας πολύ φρέσκος ΣΦΑΓΙΑΣΜΟΣ, ενός σημερινού πραγματικού ΑΓΙΟΥ.
Πότε μίλησες γι αυτό;
Τι θέσι πήρες σ' αυτό;
Καμμία, απολύτως καμμία θέσι.
Και τότε πώς τολμάς αναίσχυντε ψευτοχριστιανέ και πάς να γιορτάσης τον Αγιο;
Ιδού το αίμα αυτού του Αγίου, του απλού και κεχαριτωμένου Σέρβου ΑΡΤΕΜΙΟΥ, ακόμα κοχλάζει και φωνάζει και κραυγάζει και διαμαρτύρεται.
Και εσύ ενώ το γνωρίζεις καλά αυτό, αδιαφορείς και σιωπάς.

Εις κενόν κεκοπίακας, χριστιανέ, κακώς μετέβης εις τον ναόν του Θεού, δεν γιόρτασες τον Αγιο Χρυσόστομο, εθλιψες, κατεθλιψες βαθύτατα τον Αγιο, στενοχώρησες τον Αγιο, ατίμασες βάναυσα τον Αγιο.
Φύγε μακρυά του, ψευτοχριστιανέ.
Φύγε.

Ο Αγιος δεν έχει καμμία απολύτως σχέσι με όλους εσάς.
Καμμία απολύτως.
Την ημέρα Εκείνη του Τρομερού Μεγαλείου, θα πη εις όλους υμάς:

ΟΥΚ ΟΙΔΑ ΥΜΑΣ,

ΟΥΚ ΟΙΔΑ ΥΜΑΣ.

2012-01-27T18:04:00.003+02:00

ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΗ

ΠΕΡΙΕΡΓΗ «ΔΙΑΚΙΝΗΣΗ» ΧΡΗΜΑΤΩΝ,

ΟΠΛΩΝ ΚΑΙ, ΚΥΡΙΩΣ, ΚΑΚΟΔΟΞΩΝ ΙΔΕΩΝ

ΑΠΟ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥΣ

ΚΥΚΛΟΦΟΡΗΣΕ

ΤΟ ΚΑΙΝΟΥΡΙΟ ΒΙΒΛΙΟ

του αρχιμανδρίτου

ΕΥΘΥΜΙΟΥ ΤΡΙΚΑΜΗΝΑ

ΔΙΑΝΕΜΕΤΑΙ ΔΩΡΕΑΝ

* * *

* * *

Έρευνα περί αμβλώσεων