Ἀνήγαγον τὴν “ἱεροτελεστίαν” τοῦ “Ἰφτάρ” εἰς ἔθιμον!

 

  Ο «ΑΝΕΚΤΙΚΟΣ» καὶ «ἀγαπησιάρης» Πατρ. Βαρθολομαῖος τήρησε καὶ ἐφέτος τὸ «ἔθιμο», ποὺ τηρεῖ ἐδῶ καὶ χρόνια, μὲ τὴν συμμετοχή του στὸ ἰσλαμικὸ δεῖπνο Ἰφτάρ, κατὰ τὴν περίοδο τοῦ ραμαζανίου. Ἀλλὰ ὑπάρχουν καὶ χειρότερα. Ὁ «Κριτὴς τῆς Οἰκουμένης» Θεόδωρος Ἀλεξανδρείας παρέθεσε ἐκεῖνος δεῖπνο Ἰφτὰρ στοὺς μουσουλμάνους, μηχανικούς, ἀρχιτέκτονες καὶ ἐργάτες, «ποὺ ἐργάζονται γιὰ τὴν ἀναστήλωση τοῦ ἱστορικοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ τοῦ Εὐαγγελισμοῦ τῆς Θεοτόκου Ἀλεξανδρείας» (Πηγή: romfea.gr)! Ἡ νηστεία τοῦ ραμαζανιοῦ εἶναι μία παρωδία νηστείας, ἡ ὁποία ἀγγίζει τὰ ὅρια τῆς φαιδρότητας, ἀφοῦ οἱ μουσουλμάνοι νηστεύουν κάποιες ὧρες τῆς ἡμέρες καὶ «ξεκοιλιάζονται» μετὰ τὴν δύση τοῦ ἡλίου στὸ δεῖπνο «Ἰφτάρ»! Βεβαίως δὲν πρόκειται γιὰ ἕνα ἁπλὸ δεῖπνο, ἀλλὰ γιὰ μία «ἱεροτελεστία», διὰ τῆς ὁποίας, ὅπως πιστεύουν οἱ μουσουλμάνοι, «ἑνώνονται μὲ τὸν Ἀλλὰχ καὶ τοὺς ὁμοπίστους τους». Κατὰ συνέπεια ἡ συμμετοχὴ τῶν «δικῶν μας» στὸ Ἰφτὰρ δὲν εἶναι ἁπλὰ ἐθιμοτυπική, ἀλλὰ βαθύτατα θρησκευτική! Σύμφωνα μὲ τὸ τελετουργικό, προηγεῖται ὑποχρεωτικὰ τοῦ δείπνου, ἡ προσευχὴ Maghrib, στὴν ὁποία συμμετεῖχαν ἀναγκαστικὰ καὶ οἱ Πατριάρχες! Συμπροσευχήθηκαν καὶ συνδείπνησαν μὲ ὀπαδοὺς μίας σατανικῆς θρησκείας, ἡ ὁποία βλασφημεῖ τὴν χριστιανική μας πίστη, ἀρνεῖται τὴν Ἁγία Τριάδα, ὅπως καὶ τὴν θεότητα τοῦ Χριστοῦ, τὸν Ὁποῖο θεωρεῖ κατώτερο τοῦ δαιμονισμένου «προφήτη» της, πλασμένον ἀπὸ χῶμα! Μία αἱματοβαμμένη θρησκεία, ἡ ὁποία εὐθύνεται γιὰ ποταμοὺς αἱμάτων χριστιανῶν! Ἀκόμα καὶ τὴν ὥρα ποὺ οἱ «δικοί μας» τρωγόπιναν στὸ «Ἰφτάρ», τὰ καλόπαιδα τοῦ Ἀλλὰχ ἔσφαζαν σὰν ἀρνιὰ ἀθώους χριστιανοὺς στὴν Μέση Ἀνατολή, Ἀφρικὴ καὶ ἀλλαχοῦ!

ΠΗΓΗ.ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΤΥΠΟΣ

Συμβολή στην ορθή κατανόηση και εφαρμογή του 15ου κανόνα της Πρωτοδευτέρας Συνόδου της Κωνσταντινούπολης ( Χωροεπισκόπου Νοβο-Μπρντο και Παννονίας Μαξίμου της επισκοπής Ράσκας-Πριζρένης στην εξορία )

 

 Εισαγωγικά

Δημοσιεύουμε διαμορφωμένο  απόσπασμα από κείμενο του Χωροεπισκόπου Νοβο-Μπρντο και Παννονίας Μαξίμου της επισκοπής Ράσκας-Πριζρένης στην εξορία που αναφέρεται στην ερμηνεία του 15ου Κανόνα της ΑΒ Συνόδου. Ολόκληρο το κείμενο του Χωρεπισκόπου Μαξίμου (21 Μαΐου 2016) αποτελεί απάντηση σε κείμενο του αρχιμανδρίτη Νικοδήμου Μπογκοσάβλιεβιτς, ο οποίος χαρακτήρισε τον επίσκοπο Αρτέμιο και το ποίμνιό του ως «σχισματικούς» και «αιρετικούς». Ο Μάξιμος υπερασπίζεται την απόφαση διακοπής της εκκλησιαστικής κοινωνίας με τον πατριάρχη Ειρηναίο (2010) βάσει του 15ου κανόνα της Πρωτοδευτέρας Συνόδου της Κωνσταντινούπολης, επιχειρηματολογώντας ότι ο οικουμενισμός αποτελεί αίρεση που έχει ήδη καταδικαστεί από αγίους Πατέρες (Ιουστίνος Τσέλιισκι, Παΐσιος, Σεραφείμ Σομπόλεφ κ.ά.), και όχι μόνο από Σύνοδο. Ασκεί σφοδρή κριτική στον Νικόδημο για ασυνέπεια, έλλειψη πνευματικής εμπειρίας, ακαδημαϊκό ελιτισμό και ψεύτικο αντιοικουμενισμό, ενώ παραθέτει ιστορικά παραδείγματα αγίων (Μάξιμος Ομολογητής, Θεόδωρος Στουδίτης, Γρηγόριος Παλαμάς) που δεν περίμεναν συνοδική καταδίκη για να αντισταθούν σε αιρέσεις. Τα βασικά σημεία του κειμένου του Αρχιμανδρίτη Νικοδήμου είναι τα εξής : Παρά τις ανθρώπινες αστοχίες της ηγεσίας της, η Εκκλησία παραμένει αβύθιστη. Η εγκατάλειψή της μέσω του σχίσματος δεν αποτελεί λύση, αλλά πνευματική πλάνη. Ο συγγραφέας διακρίνει την Αίρεση (αποτέλεσμα υπερηφάνειας του νου) από το Σχίσμα (αποτέλεσμα ματαιοδοξίας και ελιτισμού). Το σχίσμα θεωρείται εξίσου ή και περισσότερο επικίνδυνο, καθώς διασπά το Σώμα του Χριστού. Αναφέρεται ως περίπτωση ανθρώπου που, αν και διώχθηκε αδίκως για την πίστη του, διολίσθησε στο σχίσμα λόγω έλλειψης ταπεινοφροσύνης, επιλέγοντας την αποκοπή αντί της υπομονής. Προτείνεται η μέση οδός που αποφεύγει τόσο τον συμβιβασμό με τον οικουμενισμό όσο και τη σχισματική απομόνωση. Η οδός αυτή απαιτεί ταπείνωση, μετάνοια και εμπιστοσύνη στον Θεό. Διευκρινίζεται ότι, βάσει των κανόνων, η διακοπή μνημόνευσης ενός Επισκόπου χωρίς προηγούμενη συνοδική καταδίκη της αίρεσης είναι επικίνδυνη. Προβάλλονται ως πρότυπα Άγιοι (όπως ο Ιουστίνος Πόποβιτς) που, παρά την κριτική τους, παρέμειναν εντός της εκκλησιαστικής κοινωνίας. Ολόκληρο το κείμενο του Αρχιμανδρίτη Νικοδήμου βρίσκεται στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://православнапородица.орг.срб/ctenie/vera-svetih/1110-nikodim-bogosavljevic-opasnost-raskola  π.Δ.Α

 

----------------------------------------------------------------------

Η ερμηνεία του 15ου κανόνα

Η ερμηνεία σας του 15ου κανόνα της Διπλής Συνόδου της Κωνσταντινούπολης, επί του οποίου εμείς επικαλούμαστε και για τον οποίο μας θεωρείτε σχισματικούς — ακόμα και αίρεση, δείχνει ότι ουσιαστικά βρίσκεστε στην ίδια θέση με τους οικουμενιστές. Μάλιστα βρίσκεστε σε μεγαλύτερη ασυνέπεια από αυτούς, γιατί ισχυρίζεστε ότι ο επίσκοπος Αρτέμιος είναι σε αίρεση, και την ίδια στιγμή «ότι ο Θεός θα τον ελεήσει γιατί ομολογεί την ορθόδοξη πίστη και παλεύει γι' αυτήν». Πώς κάποιος που δημιουργεί αίρεση μπορεί καθόλου να είναι ορθόδοξος, πόσο μάλλον να ομολογεί την ορθοδοξία; Πώς κάποιος μπορεί ταυτόχρονα να είναι αιρετικός και ορθόδοξος, ακόμα και να ομολογεί την ορθοδοξία και να την υπερασπίζεται; Μήπως τέτοια ανοησία παίρνετε ως θεολογική βάση της στάσης σας προς τον επίσκοπο Αρτέμιο; Από αυτό είναι φανερό ότι προφανώς δεν γνωρίζετε το θεολογικό περιεχόμενο της λέξης «αίρεση». Αυτή δηλώνει μια ομάδα ανθρώπων που εντός κάποιας θρησκευτικής οργάνωσης προωθεί και υποστηρίζει κάποια διαφορετική, νέα διδασκαλία. Φυσικά, οι οικουμενιστές δεν μπορούν να μας πουν ποιο νέο δόγμα εισάγουμε στην Εκκλησία (οι αβάσιμες και κακόβουλες φλυαρίες και επινοήσεις τους σίγουρα δεν είναι επιχείρημα και απάντηση σε αυτό το ερώτημα), δεν μπορούν γιατί δεν εισάγουμε τίποτα νέο, αντίθετα, παλεύουμε εναντίον πολλών καινοτομιών δογματικών, κανονικών και λειτουργικών που εκείνοι επιβάλλουν. Άρα, με την κρίση ότι είμαστε αίρεση ουσιαστικά επιβεβαιώσατε ότι εμείς δεν ομολογούμε την ορθοδοξία, αλλά κάποια άλλη θρησκευτική διδασκαλία. Και την ίδια στιγμή ισχυρίζεστε ότι ο επίσκοπος παλεύει και ομολογεί την ορθόδοξη πίστη; Απλά, δύο ασυμβίβαστες θέσεις, και με τι τις συμβιβάσατε στο μυαλό σας; — Αυτό μόνο εσείς το ξέρετε, με λογική και θεολογία προφανώς όχι! Σε πνεύμα τέτοιας ανοησίας είναι χτισμένη η συνολική σας στάση προς τον επίσκοπο Αρτέμιο και τον αγώνα του, καθώς και προς την κανονική θεμελίωσή του.

………………………………………………………………………………

Ας επιστρέψουμε στον πολύ σημαντικό 15ο κανόνα. Ερμηνεύετε τον εντελώς οικουμενιστικά, και αυτό σημαίνει αυθαίρετα, σχετικιστικά, αναποτελεσματικά, εντελώς εκτός του πνεύματος του ίδιου του κανόνα, αστοχώντας (προφανώς εσκεμμένα) την ουσία και το νόημά του. Με μια λέξη, όπως οι οικουμενιστές δείχνετε πόσο λυπάστε που αυτός ο κανόνας υπάρχει και ως τέτοιος σας κάνει μεγάλο πρόβλημα, γιατί διδάσκει τους ορθόδοξους πώς να αντισταθούν στην αίρεση. Απλώς εκπλησσόμαστε από τον τυπολατρία και την επιφάνεια με την οποία προσεγγίσατε την ερμηνεία του δοθέντος κανόνα, αν και προσπαθείτε στο γράψιμό σας να αφήσετε την εντύπωση θεολογικής συνέπειας και ακαδημαϊκής θεμελιώδους επάρκειας, ακόμα και λογικότητας. Όμως, η εντύπωση δεν μπορεί να εξαπατήσει τους προσεκτικότερους αναγνώστες των γραμμών σας.

Η επιφάνεια που παρατηρούμε στην ερμηνεία σας του προαναφερθέντος κανόνα συνίσταται στη διαπίστωση και την ασταθή, σχετικιστική σας θέση ότι ο οικουμενισμός δεν έχει καταδικαστεί από σύνοδο. Για να υπερβείτε αυτή την επιφάνεια σας συνιστούμε προσεκτικότερη ανάγνωση του 15ου κανόνα, ο οποίος λέει: Κι εκείνοι που χωρίζονται από την κοινωνία με τον επίσκοπό τους για κάποια αίρεση, που έχει καταδικαστεί από τις άγιες συνόδους, ή από τους Πατέρες, δηλαδή όταν αυτός κηρύττει δημόσια την αίρεση και με ακάλυπτο μέτωπο (με ακάλυπτο κεφάλι, δηλαδή ανοιχτά, δημόσια) διδάσκει γι' αυτήν στην εκκλησία, τέτοιοι όχι μόνο δεν θα υποστούν ποινή σύμφωνα με τους κανόνες γι' αυτό, που πριν από τη συνοδική απόφαση χώρισαν από τέτοιον επίσκοπο, αλλά αντίθετα, θα αξιωθούν της τιμής που πρέπει στους ορθόδοξους. Γιατί αυτοί δεν καταδίκασαν επισκόπους, αλλά ψευδεπισκόπους και ψευδοδιδασκάλους, ούτε με σχίσμα κατέστρεψαν την ενότητα της Εκκλησίας, αλλά αντίθετα έσπευσαν να απελευθερώσουν την Εκκλησία από το σχίσμα και τη διαίρεση.

Η διάκριση «Συνόδων» και «Πατέρων»

Καταλάβατε, λοιπόν, το μήνυμα· για σας και γι' αυτούς που οδηγήσατε σε πλάνη κάναμε έντονες τις κρίσιμες λέξεις του κανόνα, που σε σκόνη και στάχτη διασκορπίζουν την πλάνη σας ότι χρειάζεται να χωριστεί κανείς από τον προκαθήμενο που κηρύττει μόνο εκείνη την αίρεση που έχει συνοδικά καταδικαστεί. Αυτός είναι ο ισχυρισμός σας, ενώ στον ίδιο τον κανόνα βλέπουμε ότι αρκεί η αίρεση να έχει καταδικαστεί και από τους Πατέρες! Ποιων Πατέρων; Φυσικά, των αγίων Πατέρων. Και ποιος μεταξύ των αγίων Πατέρων καταδίκασε με τον πιο ηχηρό τρόπο την αίρεση του οικουμενισμού; Ο άγιος Ιουστίνος  του Τσέλιε (Πόποβιτς)! Αυτός επίσημα αγιοκατατάχθηκε και με αυτή την πράξη της αγιοκατάταξης οι οικουμενιστές, λοιπόν, επικαλέστηκαν την ανάθεμα αυτού του αγίου Πατέρα, ο οποίος την ομολογία του οικουμενισμού τους ονομάζει αναμφίβολα αίρεση. Αλλά μήπως είναι μοναχική φωνή μεταξύ των αγίων Πατέρων; Καθόλου! Ο άγιος Γαβριήλ Γεωργιανός, ο άγιος γέροντας Παΐσιος, ο άγιος Σεραφείμ Σομπόλεφ και πλήθος άλλων σύγχρονων και επίσημα αγιοκαταταγμένων(!) Πατέρων καταδικάζουν αναμφίβολα τον οικουμενισμό ως κακή αίρεση, που πράγματι είναι. Με αυτό είναι φανερό τι είδους και πόση πλάνη διαδίδετε και συγχέετε τους απλόκαρδους χριστιανούς που η συνείδηση τους ωθεί να παλεύουν και να αντιστέκονται στην οικουμενιστική αίρεση και στους φορείς και κήρυκές της, ενώ εσείς με τέτοιο γράψιμό σας παγιδεύετε τη συνείδησή τους. Καταλάβετε, λοιπόν, ότι είστε σε πλάνη και συνετιστείτε!

Η μαρτυρία του επισκόπου Νικοδήμου Μιλάς

Με τέτοια πατερική ουσία και νόημα του προαναφερθέντος κανόνα, ότι έχουμε όχι μόνο δικαίωμα, αλλά ΚΑΘΗΚΟΝ να διακόψουμε την κοινωνία με προκαθημένους — φορείς αιρέσεων, μαζί μας συμφωνεί και ο επίσκοπος Νικόδημος Μιλάς, και για καλύτερη κατανόηση του δοθέντος κανόνα παραθέτουμε και τη δική του ερμηνεία του: ...αν ένας επίσκοπος, μητροπολίτης ή πατριάρχης αρχίσει να κηρύττει δημόσια στην εκκλησία κάποια αιρετική διδασκαλία, που είναι ενάντια στην ορθοδοξία, τότε οι εν λόγω (τοπικοί επίσκοποι και ιερείς) ΕΧΟΥΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΚΑΙ ΚΑΘΗΚΟΝ ΝΑ ΧΩΡΙΣΤΟΥΝ ΑΜΕΣΩΣ από αυτόν τον επίσκοπο, μητροπολίτη και πατριάρχη, και γι' αυτό όχι μόνο δεν θα υποστούν καμία κανονική ποινή, αλλά θα επαινεθούν κιόλας, γιατί με αυτό δεν εξεγέρθηκαν ενάντια σε νόμιμους επισκόπους, αλλά ενάντια σε ψευδεπισκόπους και ψευδοδιδασκάλους, ούτε εισήγαγαν σχίσμα στην εκκλησία, αλλά αντίθετα, όσο μπορούσαν, απελευθέρωσαν την εκκλησία από το σχίσμα και τη διαίρεση. Στην ερμηνεία του ο επίσκοπος Νικόδημος ακόμα τονίζει ότι είμαστε υποχρεωμένοι να ΧΩΡΙΣΤΟΥΜΕ ΑΜΕΣΩΣ, σε αντίθεση με εσάς, που περιμένετε συνοδική καταδίκη του οικουμενισμού. Αν όχι εμάς, ακούστε τουλάχιστον τον σοφό ομώνυμό σας.

Η ιστορική μαρτυρία των αγίων

Τέτοια επιφάνειά σας ευνοεί μόνο τους οικουμενιστές, τους οποίους συνειδητά ή όχι, με το γράψιμό σας πολύ ευχαριστήσατε, και οι οποίοι με τέτοια δική σας και δική τους στάση σε μεγάλο βαθμό νεκρώνουν τη σκουριασμένη συνείδησή τους, με την οποία βαθιά αμάρτησαν ενάντια στην ορθόδοξη πίστη και την πατερική παράδοση. Σε συμφωνία με τον ισχυρισμό σας τίθεται και το εξής ερώτημα: ποιος άγιος ομολογητής περίμενε συνοδική καταδίκη της αίρεσης για να διακόψει την κοινωνία με τους αιρετικούς και να ξεκινήσει τον αγώνα με τις αιρέσεις της εποχής του; Τι λέει γι' αυτό η ιστορία της Εκκλησίας; — Κανένας.

Να μερικά μόνο παραδείγματα και αποδείξεις:

• Ο άγιος Μάξιμος Ομολογητής δεν έζησε να δει την Έκτη Οικουμενική Σύνοδο, στην οποία συνοδικά καταδικάστηκε η μονοθελητική και μονοενεργητική αίρεση, εναντίον της οποίας πάλεψε και έπαθε στον διωγμό μέχρι θανάτου·
• Ο άγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης, μαζί με τον άγιο Νικηφόρο Ομολογητή, δεν περίμεναν σύνοδο για να καταδικάσουν την εικονομαχία ως αίρεση και να αντιταχθούν στον ασεβή αυτοκράτορα Λέοντα, και οι δύο εξορίστηκαν και έπαθαν στην εξορία· ο πρώτος μαζί με τους μοναχούς του, που έμειναν πιστοί στην ορθόδοξη πίστη και σ' αυτόν, τον πνευματικό τους πατέρα, ακριβώς όπως ο επίσκοπος Αρτέμιος και το μοναχικό του·
• Ο άγιος Γρηγόριος Παλαμάς δεν περίμενε σύνοδο για να καταδικάσει τον βαρλααμιτικό σχολαστικισμό του Ιωάννη Καλέκα (ο οποίος τον κατηγορούσε για την ορθόδοξη στάση του, δηλαδή τη διάκριση που κάνει μεταξύ ουσίας και ενέργειας του Θεού) αλλά διέκοψε την κοινωνία και με αυτό, όπως η ουσία, το νόημα και η λογική του 15ου κανόνα επιτάσσει, αγνόησε εντελώς την απαγόρευση λειτουργίας, την καθαίρεση, ακόμα και την ανάθεμα από τον εν λόγω πατριάρχη και το μόνιμο σύνοδό του (1344). Αντιθέτως, σύντομα μετά σε ορθόδοξη σύνοδο αυτός ο πατριάρχης αιρετικός καταδικάστηκε και καθαιρέθηκε, αλλά ο άγιος Γρηγόριος δεν περίμενε αυτή τη σύνοδο με σταυρωμένα χέρια, προσευχόμενος μόνο και μετανοώντας, αλλά πάλεψε ακριβώς με τη διακοπή της κοινωνίας με αυτόν τον αιρετικό πατριάρχη και την ομολογία της πίστης.

Και πολλά άλλα παρόμοια παραδείγματα, που επιβεβαιώνουν την ορθότητα της στάσης και της δράσης μας μεταξύ των αγίων Πατέρων.

Το νόημα των Οικουμενικών Συνόδων

Αν οι άγιοι Πατέρες με τέτοιο δικό σας «σαλονικιώτικο ζήλο» περίμεναν «κάποιος άλλος εκεί» να καταδικάσει την αίρεση και τους αιρετικούς, δεν θα είχαν ποτέ φτάσει στις ορθόδοξες συνόδους, στις οποίες αυτό συνέβη, γιατί αυτές οι σύνοδοι ήταν ακριβώς χάρη στο ζήλο τους που κινήθηκαν, οργανώθηκαν, χάρη στα επιχειρήματά τους θεμελιώθηκαν, αν και πολλοί από αυτούς, όπως βλέπουμε, δεν τις πρόλαβαν καν στη ζωή τους. Άρα, οι ορθόδοξες οικουμενικές και τοπικές σύνοδοι ήταν απλώς το αποκορύφωμα εκείνου του αγώνα που οι άγιοι Πατέρες πολύ πριν από αυτές ξεκινούσαν και διεξήγαγαν εναντίον αιρέσεων και αιρετικών. Ήταν, λοιπόν, ο στέφανος, όχι η αρχή, όπως εσείς λανθασμένα θεωρείτε, του πατερικού αγώνα του  ζήλου  και της ομολογίας της αληθινής πίστης. Δεν κάθονταν απλώς, δεν μετανοούσαν και δεν προσεύχονταν, αλλά λεοντόψυχα αντιτάσσονταν στους αιρετικούς με όλα τα διαθέσιμα κανονικά μέσα, με πλήρη ετοιμότητα να υποστούν διωγμούς γι' αυτό, και αυτός ο 15ος κανόνας αποτελεί την κανονική αρθρογράφηση αυτής της ιερής ζήλο των αγίων Πατέρων, με την οποία διαφυλάσσεται η πίστη και εδραιώνεται η Εκκλησία και η μόνη δυνατή της ενότητα — η ενότητα στην πίστη.

 

Η αντιπαράθεση με τη στάση του Νικοδήμου

Γι' αυτό βλέπουμε ότι η στάση σας είναι εντελώς αντίθετη σε αυτόν τον κανόνα, στον οποίο, υποτίθεται, επικαλείστε, αδέξια και θλιβερά υποστηρίζοντας τον ηττοπαθή σας ισχυρισμό ότι εν μέσω αυτής της αιρετικής αταξίας εναντίον της Εκκλησίας χρειάζεται σιωπή (εκτός, κατά εσάς, αν κάποιος είναι θεολογικά μορφωμένος, και πόσοι τέτοιοι υπάρχουν σήμερα;), μετάνοια και προσευχή. Αυτό που τώρα αναφέραμε από τον δοθέντα κανόνα και εσείς διαβάσατε και περάσατε ήσυχοι με ήσυχη συνείδηση, και τον ίδιο τον κανόνα τον γυρίσατε ανάποδα, «αποδεικνύοντας» ότι οι άγιοι Πατέρες με αυτόν τον κανόνα εννοούσαν όπως εσείς, αντίθετα από αυτό που στον ίδιο τον κανόνα θέσπισαν και έγραψαν. Φαντάζομαι και εσείς καταλαβαίνετε πόσο παράλογη ακούγεται τέτοια ερμηνεία σας, και ελπίζουμε μόνο ότι είστε συνειδητοί ότι με τέτοια ερμηνεία του 15ου κανόνα εσείς εντελώς ανατρέπετε την πατερική παράδοση και την καταργείτε. Ναι, με την ερμηνεία σας εσείς αυτόν τον κανόνα και την ύπαρξή του ουσιαστικά απογυμνώσατε, αποκοιμίσατε και τελικά καταργήσατε. Η παραποίηση της πατερικής θεολογίας είναι ανορθόδοξη πρακτική των καινοτόμων, μεταξύ των οποίων ιδιαίτερα διακεκριμένου επισκόπου Αθανασίου Γεβτιτς, ο οποίος χωρίς ντροπή και αιδώ αναδιαμορφώνει, πλαστογραφεί, προσθέτει και μετακινεί την παράδοση του ίδιου του πνευματικού του πατέρα, του αγίου Ιουστίνου Τσέλιισκι. Μεταμφιέζει τα άγια λείψανά του, αλλά και την αγιοπατερική του θεολογία, προφανώς, σε οικουμενιστικό ένδυμα που δεν του ταιριάζει. Σε αυτές τις ανέντιμες πρακτικές αυτού του επισκόπου είστε και εσείς συνειδητοί, μάλιστα παλεύετε εναντίον τους, όπως τουλάχιστον παρουσιάζετε το έργο σας στη δημοσιότητα, ενώ στην πράξη ακολουθείτε την ίδια εκείνη ανάποδη πρακτική παραποίησης της πατερικής διδασκαλίας.

 

Η συνοδική καταδίκη του οικουμενισμού

Άρα, βλέπουμε ότι ο λόγος σας στέκεται απέναντι στους αγίους Πατέρες; Δεν έχουν βρεθεί σε τέτοια κατάσταση οι εαυτούς τους οι οικουμενιστές; Μας πείθουν ότι είναι μεγαλύτερες αυθεντίες από τους αγίους Πατέρες. Ελπίζουμε ότι σε τέτοια πλάνη δεν θα παραμείνετε πολύ, αν ήδη έχετε πέσει σε αυτήν, θέλουμε να πιστεύουμε — όχι συνειδητά.

Όμως, ακόμα κι αν επιμένετε στην προφανώς ακανόνιστη τυπολατρία ότι η αίρεση πρέπει να είναι συνοδικά καταδικασμένη για να απομακρυνόμαστε από τους κήρυκές της, θα ικανοποιήσουμε και την επιμονή σας σε τέτοια μορφή, αν και προηγουμένως είδαμε ότι στην πατερική παράδοση είναι ανύπαρκτη. Τυπικά μιλώντας (κατά το πρότυπό σας) ο οικουμενισμός έχει αναθεματιστεί ως αίρεση σε τοπική σύνοδο της Ρωσικής Εκκλησίας του εξωτερικού, η οποία τώρα βρίσκεται σε κοινωνία με τις υπόλοιπες τοπικές εκκλησίες. Με την αποδοχή σε κοινωνία αυτής της Τοπικής Εκκλησίας, αποδεχθήκαν και οι αποφάσεις και οι στάσεις της, από τις οποίες ποτέ δεν αποκηρύχθηκε, τουλάχιστον όχι τυπικά. Άρα αυτή η αίρεση έχει καταδικαστεί σε μια νόμιμη εκκλησιαστική σύνοδο μιας τοπικής εκκλησίας. Αλλά και αν δεν είχε καταδικαστεί, ο οικουμενισμός στην πρακτική του εκδήλωση και ύπαρξη συνίσταται στην προσευχητική και εκκλησιαστική κοινωνία (αναγνώριση εκκλησιαστικότητας, αποστολικής διαδοχής κλπ.) με ήδη καταδικασμένους αιρετικούς, άρα, με αυτό ο οικουμενισμός είναι αυτομάτως καταδικασμένος, γιατί προπαγανδίζει καταδικασμένες αιρέσεις ως χριστιανισμό, καταδικασμένους αιρετικούς ως Εκκλησία. Εσείς είστε σίγουρα συνειδητοί γι' αυτό, τότε γιατί τέτοια αποκήρυξη του 15ου κανόνα και αμφισβήτηση της θεραπευτικής και αναγκαίας εφαρμογής του στην Εκκλησία, που σήμερα επιτίθεται από οικουμενιστές αιρετικούς; Εξάλλου ωραία παραθέτετε τον κανόνα και την ερμηνεία του από τον επίσκοπο Νικόδημο Μιλάς, και μετά δίνετε τη δική σας ερμηνεία εντελώς αντίθετη στα παρατιθέμενα αποσπάσματα.

 

Ο διωγμός του επισκόπου Αρτεμίου

Με λύπη πρέπει να διαπιστώσουμε, το μικρό φως ελπίδας με το οποίο ανακοινώσατε τον εαυτό σας ως αληθινό αγωνιστή για την καθαρότητα της πίστης ακριβώς το εξαφανίσατε με τέτοια στάση σας για τον 15ο κανόνα και τη συνολική κατάσταση στην Εκκλησία. Η δική σας, και στην ουσία «λύση» που προσφέρει ο Βλάντιμιρ Ντιμιτρίγιεβιτς, να «προσευχόμαστε και να μετανοούμε» είναι σε θεολογική έννοια «ανακάλυψη του ζεστού νερού». Μήπως εμείς οι χριστιανοί και οι μοναχοί δεν το ξέραμε και δεν το κάναμε αυτό μέχρι τώρα, και περιμέναμε εσάς τους δύο να μας «φωτίσετε»; Οι «καρποί» της ταπεινοφροσύνης, της μετάνοιας και της προσευχής σας που δείχνετε απλώς επιβεβαιώνουν ότι πραγματικά σας χρειάζεται έμπειρος πνευματοφόρος γέροντας, και μάλιστα — όσο το δυνατόν γρηγορότερα, πριν με τη μόρφωση και το αξίωμα που έχετε στην αυτοπεποίθηση και τον ελιτισμό σας (με τον οποίο άλλους πολύ τολμηρά ετικετοποιείτε, ενώ οι ίδιοι τον κατέχετε), δεν γίνετε δημιουργός κάποιας νέας σεργιανικής αίρεσης, ή κάτι παρόμοιο.

Ο διωγμός του επισκόπου Αρτεμίου δεν ήταν αφορμή να υπερασπιστεί την εξουσία και την αξιοπρέπειά του. Όπως βλέπετε, έχει καθαιρεθεί και αφοριστεί, που ως συνέπεια της σύγκρουσής του με τους οικουμενιστές στον έξυπνο δείχνει ποιος είναι ο σκοπός του επισκόπου. Αν ο σκοπός του ήταν η εξουσία, θα είχε εγκαταλείψει προ πολλού τον αγώνα του εναντίον του οικουμενισμού και θα «έπαιζε» όπως οι οικουμενιστές υπό τον Ιρίνεϊ Μπούλοβιτς, τον Αμφιλόχιο και τον Αθανάσιο Γεβτιτς, «παίζουν», όπως, εξάλλου, κάνει το υπόλοιπο σερβικό επισκοπάτο. Όποιος θέλει να μείνει στην εξουσία δεν πηγαίνει στις κατακόμβες, αλλά πηγαίνει να προσκυνήσει τον Ιρίνεϊ Μπούλοβιτς, τη «γκρίζα εμινέντσα» της Σερβικής Εκκλησίας και πατέρα του οικουμενισμού στη Βαλκανική χερσόνησο και πέραν αυτής. Φαντάζομαι σας είναι σαφής αυτή η «εξίσωση» λειτουργίας της «συνοδικότητας» στη Σερβική Ορθόδοξη Εκκλησία; Ή είστε τυφλοί; Συμφωνείτε ότι ο επίσκοπος Αρτέμιος ουσιαστικά διώκεται για την ορθόδοξη ομολογία πίστης και τον αντιοικουμενισμό, και παρ' όλα αυτά μένετε στη θέση των οικουμενιστών ότι ο επίσκοπος με τον αγώνα του για την πίστη υπερασπίζεται τον θρόνο και την εξουσία του. Πάλι είστε ασυνεπείς στον εαυτό σας.

Η νέα σελίδα αντίστασης

Ο επερχόμενος διωγμός των ορθοδόξων άνοιξε απλώς μια νέα σελίδα στην επέκταση του οικουμενισμού και των οικουμενιστών στη Σερβική Ορθόδοξη Εκκλησία, και αυτή η δραστήρια και επιθετική επιβολή του οικουμενισμού με ακανόνιστα μέσα και διωγμό απλώς άναψε συναγερμό στη συνείδησή μας και στην ορθόδοξη συνείδηση, και έδειξε ότι και στην αντίσταση των ορθοδόξων χρειάζεται να γυρίσουμε νέα σελίδα, και αυτό είναι η πιο ανοιχτή και δραστήρια αντίσταση στους οικουμενιστές, όχι μόνο με γράψιμο, λόγο, προσευχή και μετάνοια, που κάναμε και πολύ πριν από εσάς και τον Βλάντα Ντιμιτρίγιεβιτς, ιδιαίτερα ο επίσκοπός μας. Ο επίσκοπος Αρτέμιος ως ιερομόναχος, και ως θεολόγος, έκανε ό,τι μπορούσε τότε: έγραφε και μιλούσε, έλεγχε και προσευχόταν, όπως και ο άγιος Ιουστίνος Τσέλιε, ο οποίος δεν συλλειτούργησε με τον πατριάρχη Γερμανό, ούτε τον μνημόνευσε, αλλά μνημόνευσε τον επίσκοπό του Ιωάννη Βελιμίροβιτς που δεν ήταν οικουμενιστής. Στον πατριάρχη Γερμανό ήταν πολύ γνωστή η απάντηση του πατρός Ιουστίνου στην επιθυμία του να έρθει στο μοναστήρι Τσέλιιε και να λειτουργήσει. Ο άγιος Ιουστίνος του μετέφερε μέσω της ηγουμένης των Τσέλιιε: μπορεί, ας έρθει, αυτός θα μπει από τη μια πύλη, εγώ θα βγω από την άλλη, ας λειτουργήσει αυτός, εγώ πάω στο δάσος, μέχρι να φύγει. Γι' αυτό κι εμείς κατά το πρότυπο του πνευματικού μας παππού, του αγίου Ιουστίνου Τσέλιε, ανάμεσα σε πατριάρχη οικουμενιστή και δάσος διαλέξαμε το δάσος. Ο 15ος κανόνας αφορά τη διακοπή της κοινωνίας με συγκεκριμένους οικουμενιστές στην ιεραρχία του Βελιγραδινού Πατριαρχείου, γι' αυτό κι εσείς κάντε ό,τι έκανε ο ιερομόναχος Αρτέμιος, και αργότερα στην εποχή του ο επίσκοπος Αρτέμιος και ο όσιος Ιουστίνος Τσέλιισκι, και θα είναι αρκετό από εσάς. Φαντάζομαι σας είναι σαφές σε όλα αυτά ότι η διακοπή της κοινωνίας επισκόπου με πατριάρχη συνεπάγεται μεγαλύτερες συνέπειες από τη διακοπή ενός  αρχιμανδρίτη — συνέπειες που εσείς κακόβουλα ονομάζετε σχίσμα, ενώ εμείς εφαρμογή του 15ου κανόνα.

……………………………………………………….

Η υποκρισία και το παρελθόν του Νικοδήμου

Επίσης, αν ήδη αποφασίσατε να ζητήσετε συγχώρεση, ιδιαίτερα από εμάς το μοναχισμό στην εξορία, ξεκινήστε με τη σειρά, και πρώτα ζητήστε συγνώμη που μέχρι πρότινος ήσαστε δραστήριο μέλος της καινοτόμου αποστασίας στη ΣΟΕ(Σερβική Ορθόδοξη Εκκλησία) , και μετά ζητήστε συγχώρεση για τον ρόλο σας του  συνοδοιπόρου του δυστυχισμένου μητροπολίτη Αμφιλόχιου, κατά την ακανόνιστη κατάληψη της Επαρχίας μας. Φαντάζομαι είστε συνειδητοί της υποκρισίας σας στην οποία έχετε πέσει, γιατί επικρίνετε τον επίσκοπο Αρτέμιο ότι με βάση το άρθρο 111 του Καταστατικού της ΣΟΕ δεν απέβαλε τον επίσκοπο Αθανάσιο από την Επαρχία, ενώ οι ίδιοι ήσασταν ένας από τους εισβολείς σε αυτήν! Άρα, δεν απέβαλε τον επίσκοπο Αθανάσιο, και δεν αναφέρετε, από ντροπή φαντάζομαι, ότι δεν απέβαλε ούτε εσάς, ούτε τον μητροπολίτη σας, αν και, σύμφωνα με τον δικό σας ισχυρισμό, έπρεπε. Τότε κάνατε διαλέξεις στον επαρχιακό κλήρο «εμβολιάζοντάς τους κατά του πνεύματος του Αρτεμίου», για το οποίο η Επαρχία μας και πριν από αυτά τα γεγονότα «ήταν εκτός Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας», όπως γράψατε! Με αυτά τα λόγια από εσάς μίλησε όλη η, ήδη παροιμιώδης, ζήλεια και κακία που τραγικά κληρονομήσατε από τον πνευματικό σας πατέρα, τον Αμφιλόχιο, γιατί αυτά είναι τα δικά του λόγια, ότι «ο Αρτέμιος από την Επαρχία του κάνει αίρεση».

Οι πρώην  αδελφοί του επισκόπου Αρτεμίου ουδέποτε του συγχώρεσαν το γεγονός ότι παρέμεινε ο μόνος συνεπής συνεχιστής της παράδοσης του πατρός Ιουστίνου. Ενώ εκείνοι ενέδωσαν στον δυτικόστροφο υπαρξισμό και τον οικουμενισμό του Ιωάννη Ζηζιούλα, ο Αρτέμιος επέλεξε τον ανένδοτο αγώνα για την Ορθοδοξία, αποδεχόμενος το τίμημα των διωγμών και των ταπεινώσεων που υφίσταται μέχρι και σήμερα – ακόμη και από εσάς

Πολύ τους ελέγχει αυτή του η επιμονή στη γραμμή του πατρός Ιουστίνου, τόσο που και εσείς, πρώην (αν;) τέκνο του μητροπολίτη, φέρετε αυτή την κληρονομημένη πικρία και μίσος προς τον επίσκοπο Αρτέμιο, για το οποίο δεν είστε αμερόληπτοι, αν και για προκατάληψη κατηγορείτε εμάς. Ο Θεός να σας βοηθήσει με αυτήν την «πνευματική κληρονομιά» από τον πρώην πνευματικό σας πατέρα, και με τα υπόλοιπα που πήρατε από αυτόν, από τα οποία ο καλός Θεός να σας ελευθερώσει. Και μετά από όλα αυτά τολμάτε να γράφετε για τον επίσκοπο Αρτέμιο και να παρουσιάζεστε τώρα στη σερβική ορθόδοξη κοινή γνώμη ως ζηλωτής. Αν ήδη αγωνίζεστε για μετάνοια και προσευχή ως λύση της τρέχουσας οδυνηρής κατάστασης στην Εκκλησία, τότε δύσκολα θα έχετε χρόνο να γράφετε περαιτέρω τέτοια θεολογικά, λογικά και ηθικά ασυνεπή κείμενα, γιατί για μετάνοια προφανώς έχετε αρκετό υλικό. Δεν είναι σοφό να προσθέτετε κι άλλο με τέτοιο «ζήλο» σας.

Χωρεπίσκοπος Νοβομπρντσκί και Παννονικός Μαξίμος

Πηγή. https://www.eparhija-prizren.org/k/episkop-artemije

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΨΗΦΙΔΕΣ ΟΡΘΟΔΟΞΗΣ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ ΚΑΙ ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ

Η εκκλησιολογία του π. Ιουστίνου: Η Εκκλησία ως «Θεανθρώπινος Οργανισμός»

 

(Από τον πρόλογο του βιβλίου του επισκόπου Αρτεμίου-ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΠΙΣΤΕΩΣ)

Οργανική ενότητα Παράδοσης και Πατέρων

Το κείμενο θεμελιώνει την εκκλησιολογία του σε μια συμβιωτική — σχεδόν ταυτολογική — σχέση μεταξύ Παράδοσης και Πατέρων:

«Η πίστη στην Παράδοση δημιούργησε τους Πατέρες και οι Πατέρες με τη σειρά τους διατήρησαν την ιερή Παράδοση. Το ένα χωρίς το άλλο είναι αδιανόητο και ανύπαρκτο».

Αυτή η διατύπωση υποδηλώνει ότι η Εκκλησία δεν νοείται ως ιστορικός θεσμός που εξελίσσεται μέσα στον χρόνο, αλλα ως  ένας «μυστικός Θεανθρώπινος οργανισμός» όπου η χρονική διάσταση υποτάσσεται στην οντολογική. Ο π. Ιουστίνος (και ο Αρτέμιος μαζί του) απορρίπτει κάθε έννοια «εξέλιξης» ή «προσαρμογής» της παράδοσης. Η Εκκλησία δεν «αναπτύσσει» την πίστη, αλλά την «επαναλαμβάνει» ως δεδομένη.

Το κριτήριο της αγιότητας: Βίος και δόγμα ως ενότητα

Η εκκλησιολογία αυτή στηρίζεται σε ένα διπλό κριτήριο που αναφέρεται ρητά:

«Τα χαρακτηριστικά των Αγίων Πατέρων είναι κυρίως δύο: 1. η μεγάλη αγιότητα της ζωής και 2. η ορθόδοξη λάμψη της διδασκαλίας».

Εδώ έχουμε μια συνένωση ασκητικής και δογματικής ορθότητας που αποκλείει τη δυνατότητα θεολογικής αναθεώρησης από μη ασκητές. Η θεολογία δεν είναι ακαδημαϊκή δραστηριότητα αλλά αποκάλυψη που βιώνεται. Ο π. Ιουστίνος θεωρείται «φωτεινό αστέρι» — όχι για το έργο του ως διανοούμενου, αλλά για τη ζωή του ως ασκητή. Αυτό εξηγεί γιατί το κείμενο επιμένει τόσο πολύ στην ασκητική του ζωή (νηστεία, προσευχή, δάκρυα) ως θεολογική προϋπόθεση.

Η Εκκλησία ως «Σώμα» και τα Μυστήρια ως «εκκλησιαστική πληρότητα»

Η πιο αυστηρή εκκλησιολογική δήλωση έρχεται όταν ο Αρτέμιος παραθέτει τον π. Ιουστίνο:

«Η Θεία Ευχαριστία είναι τα πάντα και όλοι στην Εκκλησία: τόσο ο ίδιος ο Θεάνθρωπος Κύριος Χριστός, όσο και η ίδια η Εκκλησία ως Σώμα Του».

Αυτό είναι κλασική εκκλησιολογία, αλλά με μια ριζοσπαστική προέκταση: δεν υπάρχουν Άγια Μυστήρια εκτός αυτής της Εκκλησίας. Η αναγνώριση μυστηρίων αιρετικών συνιστά «εβραϊκή προδοσία» — μια σκληρή χρήση του όρου που συνδέει τον οικουμενισμό με την προδοσία του Χριστού. Η εκκλησιολογία γίνεται εδώ αυστηρά οντολογική: η Εκκλησία δεν είναι κοινότητα πιστών αλλά Σώμα Χριστού, και ως τέτοιο δεν επιδέχεται μερικότητας ή πολλαπλότητας.

 

Η υποταγή της αγάπης στην αλήθεια

Το κεντρικό θεολογικό πρόβλημα του κειμένου είναι η σχέση δύο αρετών που στο Ευαγγέλιο παρουσιάζονται ως αλληλένδετες. Ο Οσιος  Ιουστίνος προτείνει μια σαφή ιεραρχία:

«Η ουσία της αγάπης είναι η αλήθεια· και η αγάπη ζει λέγοντας την αλήθεια». «Δεν υπάρχει 'διάλογος αγάπης' χωρίς διάλογο αλήθειας. Διαφορετικά, ένας τέτοιος διάλογος είναι αφύσικος και ψευδής».

Εδώ η αγάπη δεν είναι πρωταρχική κατηγορία αλλά παράγωγη της αλήθειας. Ζει «λέγοντας την αλήθεια», δηλαδή η ύπαρξή της εξαρτάται από την ορθόδοξη ομολογία. Αυτή η σχέση αντιστρέφει την προτεραιότητα που βλέπουμε στον Απόστολο Παύλο (Α΄ Κορ. 13), όπου η αγάπη «υπερέχει» ακόμη και της πίστης. Στο κείμενο του  επισκοπου Αρτεμίου, η αγάπη δεν υπερέχει· υποτάσσεται. Είναι το μέσον, όχι ο σκοπός.

Η «αγάπη» ως ναρκωτικό

Η πιο προκλητική διατύπωση είναι:

«Όλες οι προσπάθειες υπεράσπισης ή δικαιολόγησης τέτοιων στάσεων με 'αγάπη' απέναντι στους αιρετικούς, 'διάλογο αγάπης', 'επιθυμία για ενότητα' κ.λπ. δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια ένεση ναρκωτικών για να νανουρίσουν και να νεκρώσουν την εκκλησιαστική συνείδηση».

Αυτή η ιατρική μεταφορά αποκαλύπτει μια παθολογική αντίληψη του οικουμενισμού: δεν είναι απλώς λάθος, αλλά συστημική ασθένεια που εξουδετερώνει την κριτική ικανότητα της Εκκλησίας. Η «αγάπη» που δεν στηρίζεται στην αλήθεια είναι όχι απλώς ανεπαρκής, αλλά επικίνδυνη παραπλάνηση. Ο διάλογος «αγάπης» χωρίς αλήθεια είναι «αφύσικος και ψευδής» — δηλαδή, κατά την ορολογία του κειμένου, παρά φύσιν.

Η πατερική παράδοση του Αγίου Μαξίμου Ομολογητή

Για να νομιμοποιήσει αυτή τη στάση, το κείμενο επικαλείται τον Άγιο Μάξιμο Ομολογητή:

«Δεν έχω φτάσει στο σημείο να συμβουλεύω ότι η δυσαρέσκεια έχει μεγαλύτερη αξία από την αγάπη για τον άνθρωπο... [αλλά] δεν το ονομάζω αγάπη αλλά ΛΑΘΟΣ και απομάκρυνση από τη θεία αγάπη όταν κάποιος υποστηρίζει αιρετικό σφάλμα».

Η χρήση του οσιου  Μαξίμου είναι στρατηγική: παρουσιάζει μια παράδοση όπου η αγάπη δεν συγχωρεί το σφάλμα, όπου η «θεία αγάπη» έχει ως προϋπόθεση την ορθοδοξία. Αυτό επιτρέπει στον Αρτέμιο να ισχυριστεί ότι η σκληρή στάση δεν είναι έλλειψη αγάπης, αλλά η μόνη αυθεντική μορφή της. Η «αγάπη» που ανέχεται την αίρεση είναι, κατά τον Μάξιμο, «λάθος» — δηλαδή, όχι απλώς αδύναμη, αλλά ψευδής.

 

Χωρίς ενότητα στην Ορθόδοξη πίστη, δεν υπάρχει κοινωνία του Αγίου Πνεύματος

 

Χωρεπίσκοπος  Νόβομπρντο και  Παννονίας Μάξιμος (Επισκοπή Ράσκας-Προζρένης στην εξορία)

 

12 Αυγούστου 2023

 

Η προειδοποίηση των αγίων αποστόλων κατά των ψευδοδιδασκάλων

Υπήρχαν όμως και ψευδοπροφήτες ανάμεσα στον λαό, όπως θα υπάρξουν και ανάμεσά σας ψευδοδιδάσκαλοι, οι οποίοι θα εισαγάγουν καταστροφικές αιρέσεις, αρνούμενοι ακόμη και τον Κύριο που τους αγόρασε, και θα φέρουν πάνω τους γρήγορη καταστροφή. Και πολλοί θα ακολουθήσουν τις ακαθαρσίες τους, εξαιτίας των οποίων η οδός της αλήθειας θα βλασφημηθεί. Και μέσα στην πλεονεξία τους θα σας εκμεταλλευτούν με απατηλά λόγια, των οποίων η κρίση δεν αργεί πολύ, και η καταστροφή τους δεν κοιμάται. (Β΄ Πέτρου 2:1-3)

Όσο τρομακτικά κι αν ακούγονται αυτά τα λόγια του αγίου αποστόλου, είναι εξίσου νουθεσίες, μας αφυπνίζουν και μας καλούν να είμαστε σε εγρήγορση, ώστε να αναγνωρίζουμε τέτοιους ψευδοδιδασκάλους σήμερα και σε όλες τις εποχές και να αποφεύγουμε τις ψευδείς διδασκαλίες τους που διαδίδουν. Η αλλαγή της Ορθόδοξης πίστης και η απομάκρυνση από την πατερική παράδοση είναι και θα είναι πάντα το χειρότερο πρόβλημα για την Εκκλησία, οι άγιοι απόστολοι και οι άγιοι πατέρες ονόμασαν αυτούς τους ψευδοδιδασκάλους στην πίστη τους μεγαλύτερους εχθρούς της Εκκλησίας και της σωτηρίας μας σε αυτήν, και ένας άλλος άγιος απόστολος λέει για αυτούς: ο λόγος τους θα διαβρώσει σαν ζωντανή πληγή (Β' Τιμ. 2:17). Ο λόγος τέτοιων ανθρώπων διαβρώνει την αλήθεια της Ορθόδοξης πίστης, στην οποία περιέχεται το μυστικό της σωτηρίας μας και χωρίς την οποία δεν υπάρχει σωτηρία, ούτε της Εκκλησίας του Θεού, μαζί με αυτό ο αιρετικός τους λόγος διαβρώνει την Εκκλησία και την καθολικότητά της, την ενότητα, την ειρήνη και την τάξη, αφού όλα στην Εκκλησία βασίζονται στην θεο-αποκαλυπτόμενη, θεόδοτη, αποστολική, πατερική αλήθεια της αγίας Ορθόδοξης πίστης μας, και είναι όλα όσα αναφέραμε παραπάνω, μόνο αν είναι αμετάβλητα, αναλλοίωτα, αμετάβλητα.

 

Η σύγχρονη συκοφαντία και η τρομερή αλήθεια που κρύβεται πίσω της

Ένας από αυτούς τους ψευδοδιδασκάλους σήμερα συκοφαντεί τον Παναγιώτατο Επίσκοπο Αρτέμιο και το ποίμνιό του ότι δεν έχουν την κοινωνία του Αγίου Πνεύματος, αποκρύπτοντας με αυτή τη συκοφαντία μια τρομερή αλήθεια, και αυτή είναι ότι στη Σερβική Ορθόδοξη Εκκλησία και όχι μόνο σήμερα δεν υπάρχει κύρια προϋπόθεση για την κοινωνία του Αγίου Πνεύματος, και αυτή είναι η ΕΝΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΗΣ ΠΙΣΤΗΣ, δηλαδή η ενότητα στην Ορθόδοξη πίστη. Αυτή η προϋπόθεση έχει καταστραφεί από την οικουμενική αίρεση και άλλες καινοτομίες στην πίστη που τη συνοδεύουν. Ο ψευδοδιδάσκαλος και οι ψευδοδιδάσκαλοι το μαρτυρούν με τον πιο πειστικό τρόπο, κηρύττοντας αναισχύντα και συνεχώς την πίστη σύμφωνα με τις δικές τους προσωπικές ιδιοτροπίες και αυθαίρετη συλλογιστική και φαντασία, και όχι σύμφωνα με τους αγίους πατέρες. Χωρίς πραγματική ενότητα στην καθαρή και αμετάβλητη Ορθόδοξη πίστη, και όχι κάποια αξιολύπητη, διοικητική-τυπική ενότητα με τον μη Ορθόδοξο πατριάρχη και τους επισκόπους, δεν μπορεί κανείς να μιλήσει για κοινωνία ως Εκκλησία, ειδικά όχι για την κοινωνία του Αγίου Πνεύματος. Δεν είναι καινούργιο ότι ο ψευδοδιδάσκαλος και οι όμοιοί του απορρίπτουν την πατερική παράδοση, λειτουργική και δογματική, δηλαδή αλλάζουν τόσο την lex orandi όσο και την lex credendi, δηλαδή τόσο τον κανόνα της προσευχής όσο και τον κανόνα της πίστης, αυτοί οι δύο κανόνες είναι ένας και αχώριστοι. Δεν είναι καινούργιο ότι παίρνουν μόνο ορισμένα μέρη από αυτήν την παράδοση, αποσπώντας τα βίαια από το πατερικό νόημα, την κατανόηση και το πλαίσιο, παραβιάζοντας έτσι την αλήθεια και την ιερή, ουσιαστική ακεραιότητά της.

 

Η διάκριση μεταξύ αληθινής και ψευδούς ενότητας

Σε κάθε περίπτωση, τόσο τα νέα όσο και τα παλιά ψέματα πρέπει πάντα να απαντώνται με σύγχρονη, ζωντανή, ζωτική και επίκαιρη ευαγγελική και πατερική αλήθεια, και απαντάμε στην προαναφερθείσα συκοφαντία με ορθόδοξη αλήθεια που εκφράζεται συνοπτικά στην πατερική ερμηνεία της θείας λειτουργίας ενός Αγιορείτη, και συγκεκριμένα σε εκείνο το μέρος της λειτουργίας στο οποίο περιέχονται οι λέξεις ενότητα πίστεως και κοινωνία του Αγίου Πνεύματος, όπως ερμηνεύονται λανθασμένα και συκοφαντικά από τον ψευδοδιδάσκαλο. Δεν χρειάζεται να αναφέρουμε τους ψευδοδιδασκάλους (δεν έχει σημασία αν ονομάζονται Ιούδας ή Άρειος — είναι η ίδια λεγεώνα εχθρών του Θεού), θα φανούν και θα φανούν, όπως και πριν, θα αυτοπροσδιορίζονται συνεχίζοντας να φυτεύουν τους δικούς τους — ψευδείς, καινοτόμους, συκοφαντώντας τον Θεό και τους δούλους Του, αντί των διδασκαλιών των Αγίων Πατέρων.

 

Η πατερική ερμηνεία της θείας λειτουργίας — «Ενότητα πίστεως και κοινωνία του Αγίου Πνεύματος»

Οι ακόλουθες γραμμές παρουσιάζουν σύντομα, αλλά περιεκτικά, την Ορθόδοξη ερμηνεία των προαναφερθέντων προσευχητικών, μεσιτικών, λειτουργικών λόγων.

« Αφού προσευχηθήκαμε για την ενότητα της πίστης και την κοινωνία του Αγίου Πνεύματος, ας παραδώσουμε τον εαυτό μας και ο ένας τον άλλον, και ολόκληρη τη ζωή μας, στον Χριστό τον Θεό μας.» [1]

Λαός: Σε σένα, Κύριε.

Η ενότητα της πίστης είναι προϋπόθεση για να γίνουμε δεκτοί στην ενότητα της θείας Ευχαριστίας. Γι' αυτό, πριν πλησιάσουμε το ποτήριο της Ζωής, ζητάμε από τον Κύριο να μας κρατήσει στην ενότητα της πίστης. Η Εκκλησία είναι ένα Σώμα Χριστού. Επομένως, πρέπει να έχει μία ψυχή, μία καρδιά και ένα στόμα. «Γιατί αυτή είναι η ενότητα της πίστης: όταν όλοι είμαστε ένα, όταν όλοι βιώνουμε εξίσου τον βαθύ δεσμό» [2] της πίστης και της αγάπης.

 

Οι αντιστασιακοί Αρχιεπίσκοποι

Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

            Συμπληρώθηκαν 85 χρόνια από την είσοδο των χιτλερικών στρατευμάτων στην Αθήνα και τη γενναία στάση του τότε Αρχιεπισκόπου Χρυσάνθου. Συμπληρώθηκαν επίσης 80 χρόνια από την παραίτηση του διαδόχου του, Αρχιεπισκόπου Δαμασκηνού, από τη θέση του Αντιβασιλέως, η οποία του είχε ανατεθεί ομοφώνως από τα τότε Κόμματα και τους Συμμάχους. Και οι δύο προσέφεραν σημαντικά στην αντίσταση των Ελλήνων έναντι των εισβολέων και μένουν στην ιστορία χρονολογικά ως ο πρώτος και ο τελευταίος των αντιστασιακών.

            Στις 27 Απριλίου 1941 εισήλθαν στην πρωτεύουσα της Ελλάδος τα χιτλερικά στρατεύματα. Παρά τις απειλές που δέχθηκε ο Αρχιεπίσκοπος Χρύσανθος αρνήθηκε να μετάσχει στην παράδοση της ανοχύρωτης πόλης, λέγοντας: «Ο Αρχηγός της Εκκλησίας δεν παραδίδει την πρωτεύουσα της Πατρίδος του εις ουδένα ξένον. Ο Αρχηγός της Εκκλησίας έν καθήκον έχει: Να φροντίση δια την απελευθέρωσίν της». Στη συνέχεια του ζητήθηκε να ορκίσει την πρώτη κυβέρνηση της κατοχής. Επίσης αρνήθηκε λέγοντας: «Ο Βασιλεύς και η Ελληνική Κυβέρνησις ανεχώρησαν δια να συνεχίσουν τον αγώνα της Ελλάδος εις την Κρήτην. Ως εκ τούτου ο Αρχηγός της Εκκλησίας δεν δύναται να ορκίση κυβέρνησιν σχηματιζομένην υπό την διοίκησιν του εχθρού».

             Ο αναλαβών χρέη διοικητού των Αθηνών Γερμανός στρατάρχης Φον Στούμμε θέλησε να τον πειθαρχήσει και τον επισκέφθηκε στην Αρχιεπισκοπή. Ο Αρχιεπίσκοπος Χρύσανθος τον δέχθηκε με ψυχρότητα. Στάθηκε όρθιος μην επιτρέποντας και στον χιτλερικό αξιωματικό να καθίσει και δεν του έδωσε το χέρι του. Όταν ο Γερμανός του ζήτησε η Εκκλησία να συνεργασθεί με τα κατοχικά στρατεύματα απάντησε: «Η Εκκλησία της Ελλάδος ευρέθη πάντοτε παρά το πλευρόν του Ελληνικού Λαού εις τους αγώνας του και να είσθε βέβαιος ότι δεν θα λείψη να πράξη το καθήκον της και κατά την κρίσιμον ταύτην περίστασιν». Όταν έλαβε την απάντηση αυτή ο Γερμανός στρατάρχης έμεινε για λίγο σιωπηλός, κτύπησε μεταξύ τους τα τακούνια των υποδημάτων του, υποκλίθηκε και αποχώρησε σιωπηλός και αισθητά βλοσυρός… Σε σύντομο χρονικό διάστημα η κατοχική κυβέρνηση Τσολάκογλου μεθόδευσε την απομάκρυνσή του Χρυσάνθου από τον αρχιεπισκοπικό θρόνο, που συνέβη στις 2 Ιουλίου 1941, δηλαδή 66 ημέρες μετά την εισβολή των γερμανικών στρατευμάτων στην Αθήνα.

            Μετά την παραίτηση του Χρυσάνθου Αρχιεπίσκοπος ανέλαβε ο από Κορίνθου Δαμασκηνός. Οι κατοχικές δυνάμεις ήλπιζαν ότι θα είναι συνεργάσιμος. Διαψεύσθηκαν. Ο Αγγελος Σικελιανός το πρόβλεψε, γράφοντας ότι θα είναι «θεοπρόβλητος και κοσμοπρόβλητος εθνικός μας ηρωικός και κοινωνικός Αγωνιστής». Και έτσι ήταν.  Στα χρόνια της κατοχής ο Αρχιεπίσκοπος Δαμασκηνός αγωνίστηκε να μετριάσει την πείνα και να απαλύνει την εξαθλίωση των Ελλήνων και με τη συνεργασία του αστυνομικού διευθυντού Αγγέλου Έβερτ να διασώσει από τον θάνατο Εβραίους στο θρήσκευμα. Επίσης είχε αποδοτική συνεργασία με την εκτός Ελλάδος νόμιμη κυβέρνηση και  με αντιστασιακές οργανώσεις.  Για τον συντονισμό τους και την αποτροπή των μεταξύ τους προστριβών ο Αρχιεπίσκοπος δέχθηκε την πρόταση του Ι. Τσιγάντε για τη δημιουργία Εθνικού Συμβουλίου. Η κατάδοση και ο ηρωικός θάνατος του Τσιγάντε δεν επέτρεψαν την υλοποίηση της συγκροτήσεως του, στο οποίο, κατόπιν συμφωνίας, θα προέδρευε ο Αρχιεπίσκοπος και θα συμμετείχαν οι Γ. Παπανδρέου, Παν. Κανελλόπουλος, Στ. Στεφανόπουλος, Αλ. Μυλωνάς και Κων. Τσάτσος.

            Την αντιστασιακή δράση του Αρχιεπισκόπου Δαμασκηνού αντελήφθησαν οι γερμανικές υπηρεσίες πληροφοριών και στις αρχές Μαΐου 1944 τον έθεσαν υπό στενή παρακολούθηση. Ενόχλησε τους Γερμανούς ότι τέλεσε τρισάγιο για τους εκτελεσθέντας στην Καισαριανή 200 πατριώτες την πρωτομαγιά του 1944, και ότι έδωσε εντολή στις υπηρεσίες της Αρχιεπισκοπής να εντοπίσουν τα ονόματα των νεκρών, προφανώς για να βοηθήσουν τις οικογένειές τους. Ο Αρχιεπίσκοπος ανακρίθηκε και ετέθη σε κατ’ οίκον περιορισμό στο σπίτι του στο Ψυχικό, που τώρα έχει γίνει ιδιωτική κατοικία… Το σχέδιο για τη μεταφορά του Αρχιεπισκόπου στη Γερμανία και τον εγκλεισμό του σε στρατόπεδο συγκεντρώσεως ματαιώθηκε λόγω του ότι είχε αρχίσει να  καταρρέει το Γ΄ Ράιχ…  

Το χιτλερικό καθεστώς κατέρρεε, οι Γερμανοί στις 11 Οκτωβρίου του 1944 αποχώρησαν από την Αθήνα, ο λαός πανηγύρισε, αλλά κατέστη πιο αισθητό το σχέδιο του ΚΚΕ να επιβάλει στην Ελλάδα κομμουνιστικό καθεστώς, με την προπαγάνδα ότι πατριώτες ήσαν μόνο οι οπαδοί του και όλοι οι άλλοι Έλληνες ήσαν προδότες, συνεργάτες των Γερμανών, φασίστες… Ο ΕΛΑΣ αντί να καταθέσει τα όπλα, στις αρχές Δεκεμβρίου 1944 προχώρησε στον πρώτο γύρο, με την αιματηρή ένοπλη εξέγερση στην Αθήνα και γενικότερα στην Αττική. Ενώπιον της προκληθείσης κρίσιμης κατάστασης ο πρωθυπουργός της Αγγλίας Ουίνστον Τσόρτσιλ τα Χριστούγεννα του 1944 ήρθε στην Αθήνα, όπου και συνεκλήθη ευρεία σύσκεψη, υπό την προεδρία του Αρχιεπισκόπου Δαμασκηνού, στην οποία συμμετέσχον, πλην του Τσόρτσιλ, οι αρχηγοί όλων των Κομμάτων και του ΚΚΕ – ΕΛΑΣ καθώς και οι πρεσβευτές των ΗΠΑ, Γαλλίας, Αγγλίας, και ΕΣΣΔ.  Σε αυτήν ο Άγγλος πρωθυπουργός σημείωσε ότι ήταν στην Αθήνα με τη συγκατάθεση των Ρούσβελτ και Στάλιν για να βοηθήσει στην αποκατάσταση της δημοκρατίας στην Ελλάδα και στο να καταστούν οι κάτοικοί της ελεύθεροι και ευτυχισμένοι.

Η σύσκεψη οδηγήθηκε σε αδιέξοδο και τελικά όλοι – και οι εκπρόσωποι του ΚΚΕ – ΕΛΑΣ  - αποφάσισαν τον διορισμό του Αρχιεπισκόπου Δαμασκηνού στη θέση του Αντιβασιλέως, ως έχοντος κύρος και ηγετικές ικανότητες. Ορκίστηκε στις 31 Δεκεμβρίου 1944 ενώπιον του πρωθυπουργού Γ. Παπανδρέου και της Ιεράς Συνόδου. Από την ημέρα εκείνη ξεκινά μια μεγαλύτερη δοκιμασία για τον Αρχιεπίσκοπο, που επηρέασε σοβαρά και την υγεία του. Αντί να αρχίσει η ανάπτυξη της χώρας εντείνεται ο εμφύλιος πόλεμος. Μετά τη  συμφωνία της Βάρκιζας (12/2/1945) για εσωτερική ειρήνευση ο αντιβασιλέας Αρχιεπίσκοπος  ενέτεινε τις προσπάθειές του προς όλες τις κατευθύνσεις για την επαναφορά ομαλού βίου στη χώρα. Εις μάτην.

Η ένοπλη σύγκρουση κατέστη αδυσώπητη. Στη ρευστή πολιτική ζωή οι κυβερνήσεις διαδέχονταν η μία την άλλη, χωρίς ουσιαστικό αποτέλεσμα. Τον Οκτώβριο του 1945 η κυβέρνηση υπό τον Π. Βούλγαρη παραιτήθηκε και ουδείς πολιτικός αρχηγός δεχόταν να αναλάβει πρωθυπουργός. Προ του αδιεξόδου ο Αρχιεπίσκοπος αποφάσισε να αναλάβει ο ίδιος και τη θέση του πρωθυπουργού για να πιέσει και να δώσει χρόνο να αναλάβει κάποιος πολιτικός. Σε δύο εβδομάδες, την 1^η Νοεμβρίου 1945 ορκίστηκε η κυβέρνηση Παν. Κανελλόπουλου, η οποία σε 22 ημέρες αντικαταστάθηκε από την Κυβέρνηση Σοφούλη. Αυτή διεξήγαγε εκλογές την 31^η Μαρτίου 1946, χωρίς τη συμμετοχή του ΚΚΕ και ο Κων. Τσαλδάρης ανέλαβε την κυβέρνηση. Ο Δαμασκηνός κατάκοπος και ασθενών θεώρησε ότι με τη διεξαγωγή των εκλογών περάτωσε το έργο που ανέλαβε και παραιτήθηκε από τη θέση του Αντιβασιλέως για να επανέλθει στα αρχιεπισκοπικά του καθήκοντα.

Στην «ΕΣΤΙΑ» της 5^ης Απριλίου 1946 αναγράφηκε πως με έγγραφό του ο Αρχιεπίσκοπος Δαμασκηνός, δια του πρωθυπουργού, υπέβαλε στον Βασιλιά Γεώργιο Β΄ την παραίτησή του. Στο μακροσκελές έγγραφό του υπενθύμισε τις συνθήκες υπό τις οποίες ανέλαβε το υψηλό αξίωμα, ήτοι σε μιαν Ελλάδα την οποία έφερε στο χείλος της καταστροφής ο εμφύλιος σπαραγμός και στην οποία το ελεύθερο Ελληνικό κράτος «περιοριζόταν σε ολίγα τετράγωνα των Αθηνών». Και συνέχισε ο Αρχιεπίσκοπος: «Με πραγματικούς κόπους και μόχθους και εν μέσω απείρων δυσχερειών, πανταχόθεν προβαλλομένων, επετεύχθη να αποκατασταθή η τάξις και το κράτος του Νόμου εις όλην την χώραν και να φθάση η Ελλάς εις ελευθέρας και γνησίας εκλογάς…».

Στις 20 Μαΐου 1949 ο Αρχιεπίσκοπος Δαμασκηνός υπέστη καρδιακή προσβολή και απεβίωσε. Στις 28 Σεπτεμβρίου του ιδίου έτους απεβίωσε και ο Αρχιεπίσκοπος Χρύσανθος. Ο πολύς  λαός τους πένθησε, επώνυμοι και ανώνυμοι. Ήσαν προκαθήμενοι με ηγετικά προσόντα, εκκλησιαστική παρρησία, αφιλοκέρδεια, αγάπη στο ποίμνιο και πνεύμα αυτοθυσίας.-

Κυριακή του Παραλύτου (Αγ. Νικόλαος Βελιμίροβιτς)

 

 

(Ευαγγέλιο: Ιωάν. ε’ 1-16)

 

Η Αγία Γραφή κι η εκκλησιαστική ιστορία μάς προσφέρουν τα μεγαλύτερα παραδείγματα υπομονής σε βάσανα πρωτάκουστα στους ανθρώπους. Το σημερινό ευαγγέλιο περιγράφει ένα τέτοιο παράδειγμα μεγάλης και μακρόχρονης υπομονής στον πόνο. Κι όχι μόνο αυτό. Κάνοντας την περιγραφή τού δύστυχου ανθρώπου

που ήταν παράλυτος για τριάντα οκτώ χρόνια, με υπομονή κι ελπίδα, το ευαγγέλιο μας αποκαλύπτει ταυτόχρονα ή μάλλον μας διαβεβαιώνει για δύο μεγάλα μυστήρια. Το πρώτο είναι πως ο άνθρωπος αυτός, που ήταν τόσα χρόνια άρρωστος, χρωστούσε την αιτία τής αρρώστιας του στον ίδιο, στην αμαρτία του. Το δεύτερο είναι πως ο

παντοδύναμος Κύριος Ιησούς θε­ράπευσε τον άρρωστο με τη θεϊκή του δύναμη, λέγοντας τα εξής: «έγειρε, άρον τον κράβαττόν σου και περιπάτει» (Ιωάν. ε’ 8). Με τα λόγια αυτά αποκαλύφτηκαν για μια ακόμα φορά η θεϊκή αγάπη Του για το ανθρώπινο γένος κι η θεϊκή Του δύναμη, που επιφανειακά καλύπτονταν με το παραπέτασμα της ανθρώπινης σάρκας. Εκείνο τον καιρό «ανέβη ο Ιησούς εις Ιεροσόλυμα, έστι δε εν τοις Ιεροσολύμοις επί τη προβατική κολυμβήθρα, η επιλεγόμενη Εβραϊστί Βηθεσδά, πέντε στοάς έχουσα» (Ιωάν. ε’ 1,2). Πριν πάει στα Ιεροσόλυμα ο Κύριος βρισκόταν στη Γαλιλαία. Στην αγία πόλη πήγε για τη γιορτή. Δεν είναι εύκολο να συμπεράνουμε ποια ήταν η γιορτή αυτή.

Ήταν το Πάσχα, η Πεντηκοστή ή η γιορτή τού Καθαρισμού; Δε μας είναι απαραίτητο όμως να γνωρίζουμε. Αν ήταν κάτι ουσιαστικό, ο ευαγγελιστής θα το είχε ξεκαθαρίσει.

Η Προβατική Κολυμβήθρα ή Βηθεσδά, πήρε τ’ όνομά της από τη γειτονική Προβατική Πύλη (βλ. Νεεμ. α’ 1, 32), απ’ όπου περνούσαν τα πρόβατα που προορίζονταν για θυσία, για να τα πλύνουν πρώτα στην κολυμβήθρα. Η κολυμβήθρα αυτή υπάρχει ακόμα στην Ιερουσαλήμ, αν και ερειπωμένη και δε χρησιμοποιείται πια. Την εποχή τού ευαγγελιστή όμως η κολυμβήθρα ήταν σε χρήση, γι’ αυτό και χρησιμοποιεί ενεστώτα χρόνο: έστι δε εν τοις Ιεροσολύμοις επί τη προβατική κολυμβήθρα.

Γύρω από την κολυμβήθρα υπήρχαν πέντε στεγασμένοι χώροι, για να φιλοξενούν τους πολλούς αρρώστους ανθρώπους που κατέφευγαν εκεί για να θεραπευτούν. «Εν ταύταις κατέκειτο πλήθος πολύ των ασθενούντων, τυφλών, χωλών, ξηρών, εκδεχομένων την του ύδατος κίνησιν. άγγελος γαρ κατά καιρόν κατέβαινεν εν τη κολυμβήθρα, και εταράσσετο το ύδωρ· ο ουν πρώτος εμβάς μετά την ταραχήν τού ύδατος υγιής εγίνετο ω δήποτε κατείχετο νοσήματι» (Ιωάν. ε’ 3-4). Σ’ αυτόν τον περίεργο τόπο μαζεύονταν απ’ όλα τα μέρη άνθρωποι που υπόφεραν από διάφορες αρρώστιες, για να βρουν τη θεραπεία που μάταια είχαν αναζητήσει από ανθρώπους σε άλλους τόπους.

Το νερό αυτό δεν είχε από μόνο του θεραπευτικές ιδιότητες. Ήταν απλό φυσικό νερό με μίγματα μεταλλικά. Η θεραπευτική ιδιότητά του ήταν θεϊκή, προερχόταν από ουράνιες δυνάμεις. Κι αυτό είναι σαφές από το γεγονός ότι τις θεραπευτικές αυτές ιδιότητες τις αποκτούσε από καιρό σε καιρό, μόνο όταν με τη θεία πρόνοια άγγελος του Θεού κατέβαινε και τάραζε το νερό.

Τί περίεργη, τί δραματική σκηνή! Φανταστείτε τους χώρους στις πέντε στοές να κατακλύζονται από τους πιο απελπισμένους και πονεμένους ανθρώπους που έρχονταν από παντού! Φανταστείτε πέντε χώρους γεμάτους πόνο, θλίψη, δάκρυα και διαγκωνισμούς. Γύρω τους υπήρχε μια πόλη γεμάτη κόσμο που αναζητούσε την άνεση, κυνηγούσε τον πλούτο κι αγωνιζόταν ν’ αποκτήσει δόξα, τιμές κι εξουσία, υπήρχαν άνθρωποι που τόσο με το σώμα όσο και με την ψυχή τους ήταν σα νά ’παιζαν κωμωδία. Εδώ όμως υπήρχε η αγωνία τού θανάτου που ήταν κοντά κι ο μοναδικός τόπος όπου ήταν όλα τα μάτια γυρισμένα: το νερό. Κι ο μοναδικός που περίμεναν: ο άγγελος. Μία και μοναδική η επιθυμία τους: να θεραπευτούν.

 

…………………………………………………

Πέντε στοές γεμάτες με ανάπηρους· τί περίεργος χώρος για την άσκηση της υπομονής και της ελπίδας στο Θεό! Τί περίεργη, τί ζωντανή εικόνα! Τί παράδοξη και ψηλαφητή απεικόνιση της κατάστασης όπου δαπανούν τη ζωή και την υγεία τους όλοι οι κάτοικοι τής πόλης! Και για ποιό σκοπό; Για ν’ αγοράσουν αμαρτία, να μαζέψουν αμαρτία.

Οι πέντε στοές στην Προβατική Κολυμβήθρα έχουν καταρρεύσει εδώ και πολλά, πάρα πολλά χρόνια. Μη νομίζετε όμως πως η ιστορία τής ανθρώπινης θλίψης και της φτώχειας που κείτεται θαμμένη στα ερείπιά της έχει τελειώσει. Μη νομίζετε πως αυτή είναι μια μεμονωμένη ιστορία, πως βρίσκεται μακριά από σας και πως δεν έχει τίποτα κοινό με τη δική σας ζωή. Δεν έχει υποπέσει στις αισθήσεις σας συγκεντρωμένος πόνος και θλίψη, δάκρυα και στεναγμοί, αμαρτία κι ανομία, πονηρές και κακές σκέψεις, τυφλές επιθυμίες και άνομα πάθη, ατελέσφορες προσπάθειες και φρούδες ελπίδες;

Αχ Βηθεσδά, Βηθεσδά, πόσο παγκόσμια είσαι! Σε σένα ο άγγελος τού Θεού εκείνη την εποχή λειτουργούσε σαν τον ποιμένα που σώζει ένα ένα τα χαμένα πρόβατά του, ωσότου εμφανιστεί ο Ποιμήν των πάντων, αγγέλων κι ανθρώπων. Ένας σιωπηλός

άγγελος, υπηρέτης τού Δημιουργού του, τάραζε το νερό για να πλύνει το άρρωστο

πρόβατο από τη μόλυνση της αμαρτίας. Κι όταν κατέβηκε σε σένα ο καλός Ποιμένας, ο σαρκωμένος Λόγος τού Θεού, με το δημιουργικό λόγο Του απομάκρυνε την αμαρτωλή μόλυνση και σε άδειασε. Αυτός ήταν ο Καλός Ποιμένας. Γι’ αυτό το λόγο η κολυμβήθρα αυτή προφητικά είχε ονομαστεί προβατική. «Τα πρόβατα τής φωνής αυτού ακούει, και τα ίδια πρόβατα καλεί κατ’ όνομα και εξάγει αυτά… και τα πρόβατα αυτώ ακολου­θεί, ότι οίδασι την φωνήν αυτού» (Ιωάν. ι΄ 3, 4). Τα πρόβατα ακούνε τη φωνή τού Καλού Ποιμένα.«Ην δέ τις άνθρωπος εκεί τριάκοντα και οκτώ έτη έχων εν τη ασθενεία αυτού. τούτον ιδών ο Ιησούς κατακείμενον, και γνούς ότι πολύν ήδη χρόνον έχει, λέγει αυτώ· θέλεις υγιής γενέσθαι; απεκρίθη αυτώ ο ασθενών· Κύριε, άνθρωπον ουκ έχω, ίνα όταν ταραχθή το ύδωρ, βάλη με εις την κολυμβήθραν· εν ω δε έρχομαι εγώ, άλλος προ εμού καταβαίνει» (Ιωάν. ε’ 5-7). Ο παντογνώστης Κύριος είχε δει από πριν κι από μακριά ποιός τον ζητούσε, ποιός τον είχε ανάγκη. Δεν πέρασε τυχαία από τη λίμνη για να πάει στη χώρα των Γαδαρηνών, για παράδειγμα, όπως ίσως νόμιζαν οι σύντρο­φοί Του. Εκείνος γνώριζε πως εκεί βρίσκονταν δύο άνθρωποι δαιμονισμένοι που έπρεπε να τους θεραπεύ­σει.

………………………………………………..

Ο συγκεκριμένος παράλυτος άνθρωπος ήταν πολύ-πολύ άρρωστος. Μια αρρώστια που κρατάει τριάντα οκτώ μέρες, στους ανθρώπους μοιάζει ατέλειωτη. Τί να πούμε τώρα για μια αρρώστια που κρατάει τριάντα οκτώ χρόνια; Το πόσο γρήγορα ή αργά περνάει η αρρώστια, εξαρτάται από τη δική μας στάση, από τη δική μας διάθεση.

Οι χαρούμενες ώρες έχουν φτερά, περνάνε γρήγορα. Οι ώρες του πόνου όμως είναι άπτερες, συχνά δεν έχουν ούτε πόδια και περνάνε πολύ αργά. Για έναν παράλυτο άνθρωπο, φαίνεται νά ‘χει παραλύσει κι ο ίδιος ο χρόνος. Ο χρόνος για εκείνον μοιάζει ακίνητος, όπως είναι κι ο ίδιος. Αν το χρόνο αυτό των τριάντα οκτώ ετών τον πολλαπλασιάσεις τουλάχιστο με το τρία, θα πλησιάσεις περίπου το χρόνο του ανθρώπου που είναι υγιής, κινητικός, δημιουργικός και χαρούμενος. Ο παραλυτικός είχε ζήσει τόσο όσο ζει ο υγιής άνθρωπος, για έναν αιώνα, και μάλιστα κατάκοιτος, στο κρεβάτι του. Αντί να τον κυνηγάει ο χρόνος, τον κυνηγούσε αυτός, τον έσπρωχνε.

Τί ηρωική υπομονή είχε ο άνθρωπος αυτός! Τί υπεράνθρωπες προσπάθειες θα κατέβαλε για να συρθεί ως την κολυμβήθρα τη στιγμή που ο άγγελος του Θεού τάραζε το νερό! Τί σταθερή ελπίδα είχε στη θεραπεία του από μέρα σε μέρα, από χρόνο σε χρόνο, ακόμα κι από δεκαετία σε δεκαετία! Μ’ όλο που ο άνθρωπος αυτός υπέφερε τόσο πολύ για τις αμαρτίες του, δεν μπορούμε παρά να τον θαυμάζουμε. Όταν τον φέρνουμε στο νου μας, δεν μπορεί παρά να σκεφτόμαστε τόσους αδύναμους χαρακτήρες -άνδρες και γυναίκες, νέους και νέες- στις μέρες μας που, αν και υφίστανται πολύ λιγότερη πίεση, σηκώνουν τα χέρια τους, παραιτούνται από τη ζωή κι αναχωρούν για την άλλη αυτόχειρες.

 

«Θέλεις υγιής γενέσθαι;», τον ρώτησε ο μοναδικός φίλος που έσκυψε ποτέ κοντά του, στο κρεβάτι του, τα τριάντα οκτώ αυτά χρόνια. «Κύριε, άνθρωπον ουκ έχω», του απάντησε ο άρρωστος. Ο τυφλός έχει κάποιον οδηγό, ο ανάπηρος έχει συγγενείς, ο αδύνατος έχει φίλους. Εγώ δεν έχω κανέναν στον κόσμο ολόκληρο να με λυπηθεί και να με βάλει στο νερό τη στιγμή που παίρνει τη θεραπευτική δύναμη. Την ώρα που προσπαθώ να συρθώ στο νερό άλλος προλαβαίνει, μπαίνει πρώτος και θεραπεύεται κι εγώ πρέπει να ξανακάνω την ίδια επώδυνη προσπάθεια για να γυρίσω στο κρεβάτι μου. Κι αυτό γίνεται για τριάντα οκτώ ολόκληρα χρόνια τώρα. Δεν έχω ούτε χρήματα ούτε υπηρέτη.

Ανάμεσα σε τόσους ανθρώπους στην Ιερουσαλήμ, από τους άνεργους ως τους πλούσιους και δυνατούς, δεν υπάρχει ούτε ένας και μοναδικός για ν’ απλώσει το χέρι του και να σε βοηθήσει για χάρη της ψυχής του; Δεν μπορούσε τουλάχιστο να στείλει τον υπηρέτη του και να σε βοηθήσει; Όχι, ούτε ένας. Έπρεπε να ‘ρθει κάποιος Άνθρωπος από τη Γαλιλαία, να κάνει ένα τριήμερο και κουραστικό ταξίδι, την ώρα που πολλοί άνεργοι και χασομέρηδες γυρνούν ανέμελα στην πόλη μέρα νύχτα, λίγα μόλις μέτρα μακριά από το κρεβάτι σου; Υπάρχουν, Κύριε, πολλοί περπατούν κοντά μου, μα εγώ «άνθρωπον ουκ έχω». Κι υπάρχουν τόσο πολλοί ιερείς! Δες το ναό, απέναντι ακριβώς από το δρόμο. Αμέτρητοι ιερείς διαβάζουν το νόμο του Θεού και διδάσκουν τους ανθρώπους να δίνουν ελεημοσύνες. Και δε βρέθηκε κανένας τους να έρθει ή έστω να στείλει κάποιον για να σε βοηθήσει; Έτσι είναι, Κύριε.

Εκεί στο ναό υπάρχουν πολλοί ιερείς. Εγώ όμως «άνθρωπον ουκ έχω». Υπάρχουν πολλοί Ιουδαίοι, χιλιάδες χιλιάδων, που συνάχτηκαν στην Ιερουσαλήμ για τη γιορτή. Κανένας τους όμως δεν ενδιαφέρεται για έναν πονεμένο και ήσυχο άνθρωπο. Ενδιαφέρονται για το Σάββατο. Χιλιάδες χιλιάδων απ’ αυτούς ήρθαν μόνο για να προσευχηθούν και να προσκυνήσουν το Σάββατο, όπως οι πατέρες του προσκύνησαν τη χρυσή αγελάδα στην έρημο. Χιλιάδες χιλιάδων Ιουδαίοι, μα εγώ «άνθρωπον ουκ έχω».

Εδώ βρέθηκε ένας άνθρωπος, ο μοναδικός άνθρωπος! Εδώ είναι ο Κύριος, που αγαπά περισσότερο από το συγγενή και το φίλο, που υπηρετεί πιο πιστά από τον υπηρέτη. Δεν έκανε το μακρύ και κουραστικό ταξίδι από τη Γαλιλαία ως την Ιερουσαλήμ για το Σάββατο και τη γιορτή, αλλά για χάρη ενός πονεμένου άνθρωπου. Ήρθε ώστε με τα έργα του, κι όχι με λόγια, να καταγγείλει τη φοβερή έλλειψη αγάπης ενός λαού που τα αισθητήρια του έχουν αμβλυνθεί. Ο Άνθρωπος ήρθε για χάρη του ανθρώπου.

«Λέγει αυτώ ο Ιησούς· έγει­ρε, άρον τον κράβαττόν σου και περιπάτει, και ευθέως εγένετο υγιής ο άνθρωπος, και ήρε τον κράβαττον αυτού και περιεπάτει» (Ιωάν. ε’ 8-9). Από τη στιγμή αυτή και προφανώς για πάντα, ο άγγελος σταμάτησε να έρχεται και να ταράζει το νερό στη Προβατική Κολυμβήθρα.

Γιατί εμφανίστηκε ο Μεσσίας, ο Κύριος των αγγέλων, που θεραπεύει χωρίς μεσάζοντες. Ενόσω οι άνθρωποι βρίσκονταν κάτω από το Νόμο, υπηρέτες του Νόμου, ο Κύριος χρησιμοποιούσε τους δούλους του. Τώρα που ήρθε η χάρη κι ο Νόμος ατόνησε, έρχεται ο ίδιος ο Κύριος κοντά στον άνθρωπο, όπως ο πατέρας στα παιδιά του. Ο ίδιος, με τα ίδια του τα χέρια, τους προσφέρει τις δωρεές του.